1. ۱بیار ای پسر ای ساقی کراماز آن شمع فتنه چراغ جام
2. ۲از آن لعل که زردی برد ز رویاز آن نوش که تلخی دهد به کام
3. ۳نه پای مهرش سوده از رکابنه فرق عرضش بوده با لگام
4. ۴ز گرمیش همه ساز عیش گرمز خامیش همه کار عقل خام
5. ۵از او بوده به هر کس از طرب رسولبرو برده زهر دل هوا پیام
6. ۶به طبع اندر چون طبع سازگاربه جان اندر چون جان شاد کام
7. ۷خرد نعمت صاحب شناختیشاگر خوردن او نیستی حرام
8. ۸عمید ملک آن کس که چشم ملکبدو ننگرد الا به احترام
9. ۹بزرگی که گهر شد بدو بزرگتمامی که هنر گشت از او تمام
10. ۱۰«کفایت که در او مایه دید دادبه هشیاری او کارها نظام »
11. ۱۱رسالت که بدو طفل . . .ز بیداری او حد احتلام
12. ۱۲اجل چون بکشد تیغ کارزارحسودش بود آن تیغ را نیام
13. ۱۳«امل گر بنهد بار آرزوپسر باشد عبدالحمید نام »
14. ۱۴اگر مال کفش را نه دشمن استچرا زو به تلف خواهد انتقام
15. ۱۵طمع ز ایراورا ز جود اوبه شخص اندر زرین کند عظام
16. ۱۶ایا گشته مخالف ترا مطیعو یا داده زمانه ترا زمام
17. ۱۷چه گویم که به دریای مدح توهمی غرقه شود کشتی کلام
18. ۱۸ز همتای تو در شاه راه دهرشد آمد نگشته است والسلام
19. ۱۹همی تا نبود باد کند روهمی تا نشود خاک تیزگام
20. ۲۰ز نعمت به تو بادا مهین رسولز دولت به تو بادا بهین پیام
21. ۲۱تو از بخت رسیده بکام خویشرهی نیز رسیده ز تو بکام