1. ۱نظام عالم و خورشید ملک و ذات هنرنصیر دولت و پشت هدی و روی ظفر
2. ۲ابوالمظفر شاه مظفر ابراهیمکه اختیار خدای است و افتخار بشر
3. ۳سپهر دولت عالیش را کهین برجی استزمین ولایت صافیش را کهین کشور
4. ۴ز حزم اوست بهر کامگاه صد ناظرز عزم اوست بهر تیردار صد لشکر
5. ۵گشاده چشم به دیدار او شهور و سنیننهاده گوش به گفتار او قضا و قدر
6. ۶اگر شمایل حلمش به باد برگذرددهد شکوه تجلیش باد را لنگر
7. ۷وگر فضایل طبعش به کوه برشمرندسبک ز خاصیتش کوه را برآید پر
8. ۸لطیفه های عرض راز بهر خویشی جنسهمی به چرخ برد همتش گرفته به پر
9. ۹گرو به جنس عرض نیستی بدین معنیفرود چرخ نهشتی فراز یک جوهر
10. ۱۰چگونه گوئی کز کوکنار یابد خوابکسی که او را سودا دهد سهر به سحر
11. ۱۱از آن سپس که همی عدل و سهم شاه دهندبه چشم راحت خواب و به چشم رنج سهر
12. ۱۲بهشت ملک جهان را ز تیغ نصرت شاهصراط وار پلی مشگل است پیش اندر
13. ۱۳که جز به قوت ایمان و امر طاعت اوبرو نیارد دور سپهر کرد گذر
14. ۱۴کسی که فکرت او برنهد به ذروه قدمکسی که حکمت او برکشد به جیحون سر
15. ۱۵ز دولتش به هوا برگرفته بیند جایز نصرتش به زمین درگشاده یابد در
16. ۱۶خیال هیبت او گربه بیشه عبره کنددر او به عبرت بگذر به حال او بنگر
17. ۱۷به جوی آب درش آب رنگ مانده سراببه روی خاک برش خاره گشته خاکستر
18. ۱۸نه هیچ ساکن و جنبان بر او مگر انجمنه هیچ طایر و سایر در او مگر صرصر
19. ۱۹چو شیر رایت شیر دلیر او بیدلچو شاخ آهو شاخ درخت او بی بر
20. ۲۰توئی که باد نیابد به بارگاه تراتوئی که خاک ندارد به دستگاه تو زر
21. ۲۱زامن عدل تو در صید باز گیرد کبکز سهم تیغ تو در رزم ماده گردد نر
22. ۲۲به جای جد تو دهر آلتی است هزل نمایبشان ملک تو عدل آیتی است حق گستر
23. ۲۳نهد یقین تو بر طبع سنگ مهر و وفانهد نگین تو در مهر موم سمع و بصر
24. ۲۴همیشه تا که بود در نظاره گاه سپهریکی ز شادی فربه یکی ز غم لاغر
25. ۲۵کمال دولت یاب و جمال نعمت بیننهال ملک نشان و بساط عدل سپر
26. ۲۶دهان عالم بر مدحتت گشاده زبانمیان جوزا بر طاعتت ببسته کمر