1. ۱ای بار خدایا که جهان چون تو ندید استنام تو رسید است به جائی که رسید است
2. ۲کردار تو در جسم جوانمردی جان ستدیدار تو در چشم خردمندی دید است
3. ۳با وهم تو اسرار فلک روی گشاد استبا عدل تو اسباب بلا دست کشید است
4. ۴بحری است دلت کورا صد ابر غلام استابری است کفت کز وی صد بحر چکید است
5. ۵بخرید عطای تو خریدار عطا راجز وی که شنیدی که خریدار خرید است
6. ۶قدر تو هوای تو همی دارد در سرزان است که چون کیوان بر اوج رسید است
7. ۷خصم تو رضای تو همی جوید در خاکزان ست که چون آب در او جای گزید است
8. ۸دانند افاضل که به فضل تو بزرگیتا گوش بزرگی شنوا شد نشنید است
9. ۹در پیش دوات و قلمت عرض و رسالتاین دست بلر کرده و آن پشت خمید است
10. ۱۰بی تیشه عقل تو خرد نیم تراش استبی جرعه طبع تو ادب نیم گزید است
11. ۱۱سطری ز تو جز آیت رحمت ننوشته استتاری ز تو جز دولت باقی نتنید است
12. ۱۲آنجا که توئی دهر ز هیبت ننهد پیوان را که توئی چرخ به باطل نخلید است
13. ۱۳این بنده چه کرده است که بی زلت و بی جرماز بیم فخ حادثه چون مرغ رمید است
14. ۱۴کم داهیه مانده است که آن را نبسوده استکم زاویه مانده است که در وی نخزید است
15. ۱۵نالی است تنش بی دل و آن نال گسسته استناری است دلش بی تن وان نار کفید است
16. ۱۶درویش ندیدند که محسود بود هیچمحسود بدینگونه که بنده است که دید است
17. ۱۷گر صورت حالی که نمودند جز آن نیستپس بنده به هم کنیت تو ناگروید است
18. ۱۸تا حکم غم و شادی بر لوح نوشته استتا باد بدو نیک بر آفاق وزید است
19. ۱۹از دولت تو دست حسد کوته خواهمبا دولت تو خود که چخد یا که چخید است