1. ۱فقیر کوری با گیتی‌آفرین می‌گفتکه ای ز وصف تو الکن زبان تحسینم
2. ۲به نعمتی که مرا داده‌ای هزاران شکرکه من نه درخور لطف و عطای چندینم
3. ۳خسی گرفت گریبان کور و با وی گفتکه تا جواب نگویی ز پای ننشینم
4. ۴من ار سپاس جهان‌آفرین کنم نه شگفتکه تیزبین و قوی‌پنجه‌تر ز شاهینم
5. ۵ولی تو کوری و ناتندرست و حاجتمندنه چون منی که خداوند جاه و تمکینم
6. ۶چه نعمتی است ترا تا به شکر آن کوشی؟به حیرت اندر از کار چون تو مسکینم
7. ۷بگفت کور کزین به چه نعمتی خواهی؟که روی چون تو فرومایه‌ای نمی‌بینم