1. ۱زبون خلق ز خلق نکوی خویشتنمچو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنم
2. ۲به عیب من چه گشاید زبان طعنه حسودکه با هزار زبان عیب‌جوی خویشتنم
3. ۳مرا به ساغر زرین مهر حاجت نیستکه تازه روی چو گل از سبوی خویشتنم
4. ۴نه حسرت لب ساقی کشد نه منت جامبه حیرت از دل بی‌آرزوی خویشتنم
5. ۵به خواب از آن نرود چشم خسته‌ام تا صبحکه همچو مرغ شب افسانه‌گوی خویشتنم
6. ۶به روزگار چنان رانده گشتم از هر سویکه مرگ نیز نخواند به سوی خویشتنم
7. ۷به تابناکی من گوهری نبود رهیگهر شناسم و در جستجوی خویشتنم