شاعر کلاسیک

رفیق اصفهانی

۱۱۵۰–۱۲۱۲ ق.اصفهان

محمدحسین معروف به ملا حسین اصفهانی متخلص به رفیق در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد. پدرش سبزی‌فروش بود. وی در اصفهان تحصیلات خود را آغاز نمود و در ادبیات برجسته شد. او در انجمن ادبی مشتاق اصفهانی شرکت داشت و از شاگردان او بود. وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است: با وفات رفیق بتوان گفت: اوستاد یگانه رفت ای‌وای از دیار مهین سخن‌سنجان شاعر جاودانه رفت ای‌وای گر کسی سال مرگ او خواهد گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

جستجو در آثار رفیق اصفهانی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۳۲۳ اثر

شمارهٔ ۱

بُوَد که درگذرند از گناهکاریِ ما • که بیش از گنهِ ماست شرمساریِ ما

شمارهٔ ۲

به سر دارم هوای سجده خاک آستانی را • که شاهانند آنجا بنده کمتر پاسبانی را

شمارهٔ ۳

رخت ای ماهرخ، ماهست، ماه دلفریب اما • قدت ای سرو قد، سرو است، سرو جامه زیب اما

شمارهٔ ۴

اگر بودی اثر فریاد ما را • ز ما بودی خبر صیاد ما را

شمارهٔ ۵

با غیر دیدم آن صنم سیم ساق را • از رشک بر وصال گزیدم فراق را

شمارهٔ ۶

شب هجران همه دیدند یاران حال زارم را • یکی از حال زار من نکرد آگاه یارم را

شمارهٔ ۷

ای روی نکرده سوی دل‌ها • سوی تو تمام روی دل‌ها

شمارهٔ ۸

کجا میل گلستان است ما را • گلستان - بی تو زندان- است ما را

شمارهٔ ۹

جفاکاری، چه می دانی تو یارا • طریق مهر را، رسم وفا را

۱۰

شمارهٔ ۱۰

ای دلبری کز دلبران همتا نمی‌بینم تو را • از من نمی‌گیرد کران غم تا نمی‌بینم تو را

۱۱

شمارهٔ ۱۱

برد آن نامسلمان گر دل و جان اینچنین ما را • نه دل خواهد به جا ماندن مسلمانان به دین ما را

۱۲

شمارهٔ ۱۲

هستم ز کوی آن بت گل پیرهن جدا • نالان چو بلبلی که بود از چمن جدا

۱۳

شمارهٔ ۱۳

تا کی خبر ز روز سفر می دهی مرا • از روز مرگ من چه خبر می دهی مرا

۱۴

شمارهٔ ۱۴

راضیم هر چه می داری به این خواری مرا • دیگران را گر چنین داری که می داری مرا

۱۵

شمارهٔ ۱۵

از بهر یار دیده به کار است بس مرا • چشم از برای دیدن یار است بس مرا

۱۶

شمارهٔ ۱۶

از آن مژگان تر جاروب کردم آستانش را • که با من در میان نبود غباری پاسبانش را

۱۷

شمارهٔ ۱۷

حیف از تو ای پری که شوی یار با رقیب • او دیو و تو پری تو کجا و کجا رقیب

۱۸

شمارهٔ ۱۸

تا ماه رسیده آهم امشب • آه ار نرسد به ماهم امشب

۱۹

شمارهٔ ۱۹

اهل وطن بهم همه یارند و من غریب • هرگز کسی ندیده کسی در وطن غریب

۲۰

شمارهٔ ۲۰

ای به زیبائی رخت چون آفتاب • خورد از رشک رخت خون آفتاب

درباره‌ی رفیق اصفهانی

وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است:

با وفات رفیق بتوان گفت:

اوستاد یگانه رفت ای‌وای

از دیار مهین سخن‌سنجان

شاعر جاودانه رفت ای‌وای

گر کسی سال مرگ او خواهد

گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای

نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است.

آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

۳۶۴

شعر در دیوان

۳۲۳

غزلیات

۱۹

رباعیات

قطعات