در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
ابراهیم پورداوود
ابراهیم پورداوود
۱۲۶۴–۱۳۴۷ ق.رشت
ابراهیم پورداوود در بهمنِ ۱۲۶۴ در رشت زاده شد و در آبانِ ۱۳۴۷ درگذشت. نخستین اوستاشناسِ ایرانی و استادِ فرهنگِ ایرانِ باستان و زبانِ اوستایی در دانشگاهِ تهران بود و گزارشِ او از اوستا راهِ شناختِ دینِ و فرهنگِ ایرانِ پیش از اسلام را بر خوانندهٔ فارسی‌زبان گشود. جوانی‌اش با مشروطه گذشت؛ پس از آن به بیروت و فرانسه و آلمان رفت و زبان‌ها و ادبیاتِ کهن را آموخت. در نوجوانی مرثیه می‌سرود و دوستانش تخلصِ «لسان» به او دادند. شعرهایش کم‌شمار و بیشتر با مضمونِ ایرانِ کهن و میهن است. در سخن‌شناس سرودهٔ بهاریِ او، «آمد بهار ای نازنین»، از ویکی‌نبشتهٔ فارسی آمده است.
جستجو در آثار ابراهیم پورداوود
کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.
درباره‌ی ابراهیم پورداوود
ابراهیم پورداوود در بهمنِ ۱۲۶۴ در رشت زاده شد و در آبانِ ۱۳۴۷ درگذشت. نخستین اوستاشناسِ ایرانی و استادِ فرهنگِ ایرانِ باستان و زبانِ اوستایی در دانشگاهِ تهران بود و گزارشِ او از اوستا راهِ شناختِ دینِ و فرهنگِ ایرانِ پیش از اسلام را بر خوانندهٔ فارسی‌زبان گشود.
جوانی‌اش با مشروطه گذشت؛ پس از آن به بیروت و فرانسه و آلمان رفت و زبان‌ها و ادبیاتِ کهن را آموخت. در نوجوانی مرثیه می‌سرود و دوستانش تخلصِ «لسان» به او دادند. شعرهایش کم‌شمار و بیشتر با مضمونِ ایرانِ کهن و میهن است. در سخن‌شناس سرودهٔ بهاریِ او، «آمد بهار ای نازنین»، از ویکی‌نبشتهٔ فارسی آمده است.
۱
شعر در دیوان
۱
غزلیات