شاعر کلاسیک

امیر پازواری

۹۷۵–۱۰۵۰ ق.پازوار

امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

جستجو در آثار امیر پازواری

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

رباعیات — ۲۹۵ اثر

شمارهٔ ۱

سی وٰارْ بِهْ بِلِنْدیمِهْ، سی وٰارْ بِهْ کُوتٰا • سی وٰارْ بِهْ کِشْتی بیمِهْ، سی وٰاریٰ مُولٰا

شمارهٔ ۲

سَرْ زَرّینْ کِلٰا دٰارْنِهْ مِهْ سُورِهْ بٰالٰا • اُونْ زَرّین کَلٰا مَخْمِلْ هِنْدی بِرٰازٰا

شمارهٔ ۳

مِنْ بَمِرْدِهْ رُوزْ خٰاکْ رِهْ سَرْ پٰا شِسْتیمٰا • یَقینْ دُوّمِهْ کِهْ فٰاتِحِهْ خُونِسْتیمٰا

شمارهٔ ۴

صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا • گِرْدِنْ یَخِهْ‌پُوشْ وُ بی‌قِبٰاهِهْ کیجٰا

شمارهٔ ۵

مِثْلِ مَسًهْ گُوکی دٰایِمْ چٰاقِهْ کیجٰا • گٰاهی بِهْ یَیْلٰاقْ، گٰاهی قَشْلاقِهْ کیجٰا

شمارهٔ ۶

واهْ کاکِلْ مشکین به گردِ عِذارکِت • چون من کشته پشته هر پلی هزارکتْ

شمارهٔ ۷

دُومِهْ دِچِشْمُونِ تِهْ، ابرو هِلالْ کِتْ • شوُ وُ روُزنِئو، کِهْ شُو وُ روُزْ بِهْ سٰالْ کِتْ

شمارهٔ ۸

زَنْگی دیمه گرد گله باغ بزو تخت • یا زاغْ بهِ گِلِ وَلگْ، منقار بزو ئه سخت

شمارهٔ ۹

مشکی به ته دوش کلا بزوئه چی سخت • یا زنگی به گِلِ افتو هپاته رخت

۱۰

شمارهٔ ۱۰

مَجْنُونْ صِفِتْ گِرْدِسْمِهْ هِوایِ شِهْ دوُسْتْ • (دَ) کِتْمِهْ شَهْرْ بِهْ شَهْرْ، کُوچِهْ، شَیدٰای شِهْ دوُسْتْ

۱۱

شمارهٔ ۱۱

اَمیرْ گِنِهْ سَر دٰارْمِهْ، شَیدای شِهْ دوُسْتْ • جان وُ دِلْ و دینْ دِمًهْ بِهٰایِ شِهْ دوُسْتْ

۱۲

شمارهٔ ۱۲

اَمیرْ گِنِهْ تِهْ عِشْقْ هَکِرْدِهْ مِرِهْ مَسْتْ • مِهْ جٰان وُ دِلْ‌رِهْ یِکْ‌بٰارْ نییٰارْ نی شِهْ دَسْتْ

۱۳

شمارهٔ ۱۳

گِلِ من بنه روز دکاشتمه شه دست • هر روزه او دامه، من به شه دست

۱۴

شمارهٔ ۱۴

دٰارْمِهْ دِشِشِ مِهْرْرِهْ مَشْتْ • سِهْ‌رِهْ بییٰابُونْ بِشْتِمِهْ یٰا سَگِ لَشْتْ

۱۵

شمارهٔ ۱۵

تِهْ مِهْرْوَرْزِمًهْ، تا اُسْتِخُونْ بَوّوِهْ خِشْتْ • اِسْتٰادْ بَیْرِهْ گِلْ، بِسٰازِهْ کُوزِهِ‌یِ دَسْتْ

۱۶

شمارهٔ ۱۶

اَمْروُزْ بَدیمِهْ سَرْ دَکِرْدْ چٰادِرِ عاٰجْ • گِلْبَنْدی جِمِهْ دَکِرْدِهْ، شبیهْ وِلٰاجْ

۱۷

شمارهٔ ۱۷

بِلْبِلْ صِفِتْ بَدیمهً هِواٰی تِهْ رُخْ • نَدیمهْ دَستِهْ گِلْ رِهْ هَمْتٰای تِهْ رُخْ

۱۸

شمارهٔ ۱۸

شیرینْ خَنْدِهْ تٰا لَعْلْ رِهْ عَقیقْ جِدٰا کِرْدْ • خِتِشْتِهْ شیرینْ، مِهْ دَسْت وُ پارِهْ وٰا کِرْدْ

۱۹

شمارهٔ ۱۹

نٰابَتُوّ مِهْ کِهْ تِهْ مِهْرِهْ‌وَرْزی نُو کِرْدْ • نٰابَتُوّمِهْ کِهْ تِنِهْ فُرْقِتْ جِهْ خُو کِرْدْ

۲۰

شمارهٔ ۲۰

مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ • دِلْ دَکِتِهْ دُومْ‌رِهْ نِکَنّی هَرگِزْ یٰادْ

درباره‌ی امیر پازواری

دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

۲۹۵

شعر در دیوان

۲۹۵

رباعیات