1. ۱قویست دین محمد بآیت فرقانچنانکه حجت سلطان به رایت سلطان
2. ۲یمین دولت و پیراسته بتیغش ملکامین ملت و آراسته بدو ایمان
3. ۳ز خیر هرچه رسول خدای را خبرستهمی نماید از سایۀ خدای عیان
4. ۴رسول گفت که بیغوله های روی زمینمرا همه بنمودند از کران بکران
5. ۵وزین سپس برسد دست و تیغ محمودیبهر کجا بنمودند ازو مرا یکسان
6. ۶همی درست شود آنکه مصطفی فرمودکنون بحکم خدای از خدایگان جهان
7. ۷عجب مدار تو زو این صفت که دولت اوخدای را غرضست و رسول را برهان
8. ۸همیشه از قبل آفرین و خدمت اوخرد گشاده زبانست و کلک بسته میان
9. ۹بیک سفر ملکانرا نبود جز یک فتحوگر ببود ازو سود بود و بود زیان
10. ۱۰سفر یکیست خداوند را و پنجه فتحکزو نکرد یکی اردشیر و نوشروان
11. ۱۱دزی گشاده که وهم اندر و بود عاجزرهی بریده که دیو اندر و شود حیران
12. ۱۲براند خسرو مشرق بسوی بیلارامبدان حصاری کز برج وی خجل ثهلان
13. ۱۳یکی بیابان بود اندر آن نواحی صعبکه بود پهناش از رود سند تا هند آن
14. ۱۴بطول و عرض همی کرد با سپهر مریزبس نشیب همی بست با سقر پیمان
15. ۱۵بروز از بر سر آفتاب چون آتشبزیر پای بشب سنگریزه چون پیکان
16. ۱۶بچاره بودی گر بودی اندر و نخچیربه بیم رفتی گر رفتی اندرو شیطان
17. ۱۷رهی شکسته تر از عهد مردم بیدیندرازتر زغم یار در شب هجران
18. ۱۸بساطهاش همه سنگهای همچو خسکنباتهاش همه خارهای چون سوهان
19. ۱۹به خار غیبه ربودی درختش از حوشنبلمس جامه دریدی گیاهش از خفتان
20. ۲۰چنان قعیر که هنگام برگذشتن ازوکسی ندید ز پیل بلند ، جز پالان
21. ۲۱چنان گذشتی زو شاه خسروان گفتیکه باد مرکب او را گرفته بود عنان
22. ۲۲ز موج آب چو بگذشت رایت منصورفکند دولت او مر فتوح را بنیان
23. ۲۳هم از نخست به شر ساوه برکشیده سپاهیکی حصاری کش سر برابر سرطان
24. ۲۴بپشت ماهی قعرش ، بماه کنگره هاز سنگ خاره مر او را قواعد و ارکان
25. ۲۵بگرد خندق او بر دمیده بیشه ز رمحچنان که غرم در آن بیشه نگذرد آسان
26. ۲۶بساعتی بگرفت آن حصار و غارت کردخدایگان زمین خسرو حصار ستان
27. ۲۷درونه سایر ماند و نه طایر از بر خاکدو لک ز لشکر او شد بزیر خاک نهان
28. ۲۸حصار دیگر بکواره شد که شاه عجمبکندش از بن و یک ساعتش نداد امان
29. ۲۹مرادش آنکه زیادت کند مر ایمانرابکفر و لشکر کفر اندر آورد نقصان
30. ۳۰حصار دیگر برنه ، امیر او هردتسپاه او قوی و گنج خانه آبادان
31. ۳۱گرفت حصنش و پیلان و گنج او برداشتحصاریانش مسلمان شدند پیر و جوان
32. ۳۲دگر حصار مهاون که برجش از بالاهمی ببستی با چرخ آسمان پیمان
33. ۳۳همی بنالد گفتی زمین و رنجه شودز بار بارۀ آن سنگپاره شارستان
34. ۳۴بگرد خندق او بیشه ای که هرگز وهمبدو درون نتواند شد از کران بکران
35. ۳۵در او سپاهی محکم چو کوه و جمله چو ابر ز تیزی آتش و از مره قطرۀ باران
36. ۳۶ز جان خویش بپرخاش دست شسته همهبرزمگه بکف دست بر نهاده روان
37. ۳۷فروغ تیغ یمانی بدیتشان به نبرد شعاع داده چو بهرام در کف کیوان
38. ۳۸بدان حصار درون لشکری قوی گر چندفریفته شده و ایمن نشسته از حدثان
39. ۳۹همی بگفت که : با من که بس بود به سپاهبه گنج خانه و پیلان آهنین دندان
40. ۴۰چو دید رایت منصور شاه بر در حصنفرو گرفت گریبانش ناگهان خذلان
41. ۴۱به مغز ، قصد سر تیغ های آینه رنگبه دیده قصد سر نیزه های خون افشان
42. ۴۲نخست رزمی پیوست کز نهیب و شعاعسپهر اخضر را باز داشت از دوران
43. ۴۳همی زدندی شمشیر آهوان سرایدو زلفشان به سمن بر همی زدی چوگان
44. ۴۴حصار و نعمت از آن لشکر قوی بستدبیک چهار یک از روز خسرو ایران
45. ۴۵چو دید نصرت شاه زمانه و دانستبدست او اجل خویش را بدید عیان
46. ۴۶گریخت ، خویشتن اندر میان آب افکندبکشت خویشتن و دیگران در آب روان
47. ۴۷همی در آب فکندند خویشتن قومشدو صد هزار فزون از رجال و از نسوان
48. ۴۸وگرچه هست دگر من دگر نگویم از آنکدراز گردد اگر گویم از فلان و فلان