1. ۱همی روم بمراد و همی زیم به امانبجاه و دولت و نام خدایگان جهان
2. ۲سر ملوک جهان میر نصر ناصر دینسپاهدار خراسان برادر سلطان
3. ۳کهینه عرصه ای از جاه او فزون ز فلککمینه جزوی از قدر او مه از کیوان
4. ۴کسی که جز بتواضع بدو نگاه کندبرآید از لب چشمش بجای مژه سنان
5. ۵چو دید دشمن کو تیر در کمان پیوستبرون جهد ز قفا دیده هاش چون پیکان
6. ۶ز بهر آنکه ز نی شاه را قلم باید نرست هیچ نی از خاک تا نبست میان
7. ۷سخاش را وطن اندر سیاهی قلم استچنانکه در ظلماتست چشمۀ حیوان
8. ۸بجای علمش جهلست علم افلاطونبجای عدلش ظلمست عدل نوشروان
9. ۹بدیده بوسد پیروزی آن رکاب بلند بروی ساید بخت آن خجسته شادروان
10. ۱۰ز باد طبعش و از کوه حلم ، این عجبستکه او به باد سبک برگرفته کوه گران
11. ۱۱فضایلش به جهان از در قیاس هواستنه جای گیرو گرفته جهان کران بکران
12. ۱۲همه خصالش پر فایده است چون حکمتهمه کلامش پر معجزه است چون فرقان
13. ۱۳از آنکه در همه هستی همی بود موجودمدیح او بچه ماند به حجت یزدان
14. ۱۴امان خلق ضمان کرد جود او ز خدایامان خواستۀ خویش را نکرد ضمان
15. ۱۵نه گر تو خدمت کاهی بکاهد او ز عطانه بیشی گنهت عفو او کند نقصان
16. ۱۶ایا زمانه شده مقتدیّ همت توتو مقتدی و مروّت به نزد تو مهمان
17. ۱۷اگر بگوئی جانی که زنده دارد تنوگر نگوئی عقلی که زنده دارد جان
18. ۱۸بتو نشان دهم از تو ز بهر آنکه ترابتو شناسند ای شاه جز ترا بنشان
19. ۱۹تو از بلندی چرخی و گردش تو هنرتو از تمامی دهری و جنبش تو امان
20. ۲۰بجای جهد قضائی که بشکنی تدبیربجای عهد وفایی که نشکنی پیمان
21. ۲۱مبارکست بر احرار نام و خدمت تومرا نخست پدید آمده است ازین برهان
22. ۲۲مرا جوان خرد و پیر بخت بگزیدیبنام تو خردم پیر گشت و بخت جوان
23. ۲۳از آن سپس که نبودم ز خویشتن آگاهبجاه تو ز من آگاه شد جهان بنشان
24. ۲۴چو خویشتن هنر و سیرت تو نام مرا بگسترید به هندوستان و ترکستان
25. ۲۵اگر بگیرد مدحت مرا به سحر حلالبیاورم که همم قدرتست و هم امکان
26. ۲۶نخست یادگر از رو...مه نام منستبه هر کجا سخن پارسی است در کیهان
27. ۲۷مرا شناسد لفظ بدیع و وزن غریبمرا شناسد دعویّ دفتر و دیوان
28. ۲۸زبان من به مدیح تو تا دراز شدستبه من دراز نشد دست محنت حدثان
29. ۲۹غذا ز نعمت تو خوردم و ز خوان پدرنه از میانۀ راه و نه از در دکان
30. ۳۰موفقم بتو ای شاه و برکشیدۀ تووز آفرین تو اندر ایادی و احسان
31. ۳۱به دولت تو هم امروز جاه دارم و عزّز خدمت تو بزرگی و نام دارم و شان
32. ۳۲ز کس فرو نخورم تا سر تو سبز بودمرا چه باک بود از فلان و از بهمان
33. ۳۳تو ابر رحمتی ای شاه ز آسمان هنرهمی بباری بر بوستان و شورستان
34. ۳۴بدین دو جای تو یکسان همی رسی لیکنز شوره گرد برآید چو نرگس از بستان
35. ۳۵اگر چه درّ باصل از سرشک بارانستنه درّ بگردد هرجا که برچکد باران
36. ۳۶سرشک باران چون در پاک خواهد شدصدف ستاند ز ابر آن سرشک را بدهان
37. ۳۷همیشه تا که تموز و دی است ز آتش و آبچو از هوا وز خاکست نوبهار و خزان
38. ۳۸بخوی نیک ببخش و بروز نیک بکوش ببخت نیک بباش و بنام نیک بمان