1. ۱چو تن به جان و به دانش دل و به عقل روانفروخته‌ست زمانه به دولت سلطان
2. ۲یمین دولت و مر ملک را دلیل به یُمنامین ملت و مر خلق را ز رنج امان
3. ۳ز جان به فکرت محکم برون کنند ثناشز کوه، زرّ به آهن برون کند کُهکان
4. ۴لقاش جانی کاندر خیال او خردستسخاش ابری کاندر سرشگ او طوفان
5. ۵سپهر گفت ز من کوشش و ازو جنبشزمانه گفت ز من طاعت و ازو فرمان
6. ۶مدیح او بقیاس آفتاب رخشانستبنور صفوت او خلق معترف یکسان
7. ۷ایا کسی که ندانی وجود را ز عدمدر وجود و عدم جود و خشم خسرو دان
8. ۸مگر حرارت صفر است حمله بردن اوکزو مخالف تا زنده را زده یرقان
9. ۹از آن که آهن و سودا بطبع هر دو یکیستز بیم تیغش گیرد عدوش را خفقان
10. ۱۰بدان فرود خدائی بهم نبوّت و ملکبرادرند غذا یافته ز یک ...
11. ۱۱خدای طاعت خویش و رسول خواستنکرد فرق بدین هر سه امر در فرقان
12. ۱۲نجات خلق بحمد محمد و محمودسر نبی و نبی خدایگان جهان
13. ۱۳از آنکه بد بحجاز آن و این به ایرانشهرحجاز دین را قبله است و ملکرا ایران
14. ۱۴هر آن کمان که بجنباندش کس آن نکشدچنان که سر بهم آرند گوشهای کمان
15. ۱۵رود ز شست درستش صواب تیرش اگربجای سوفار آرد بسوی زه پیکان
16. ۱۶مبارزان را تیرش همی چرا نکشداز آنکه هست گذارش بچشمۀ حیوان
17. ۱۷ولیکن ار کشد از بهر آن کشد که چرامرا ز بهر تو آمد ز دست او هجران
18. ۱۸ایا هوای ترا در دل ملوک وطنایا رضای ترا بر سر زمانه عنان
19. ۱۹بدین جهان نفروشد حکیم خدمت تووگر بجان بفروشد بود بنرخ ارزان
20. ۲۰توئی که رای تو در دل همی فروزد عقلتوئی که روی تو در تن همی فزاید جان
21. ۲۱بفرّ قصر تو شد خوب همچو عقد به درّهوای بست و لب هیرمند و دشت لکان
22. ۲۲اگر بدیدی نعمان سرای فرّخ توره سدیر و خور نق نکوفتی نعمان
23. ۲۳ببویش اندر عطار هندوان عاجزبرنگش اندر نقاش چینیان حیران
24. ۲۴یکی نگاشته اصلی که بی تکلف رنگشود ز دیدن او دیده ها نگارستان
25. ۲۵فروغ او بشب تیره نور روز سفیدهوای او بزمستان هوای تابستان
26. ۲۶بپشت ماهی پایش ببرج ماهی سرزمین باصل و سر بر جهاش بر سرطان
27. ۲۷بهار طبع ولیکن بدو بهار حقیرارم نهاد ولیکن بدو ارم خلقان
28. ۲۸ز محکمی پی بنیاد او ، به بیخ زمینز برتری خم ایوان او خم کیوان
29. ۲۹ور از رواق گشاده نظر کنی سوی آبهمه قوام جسد بینی و غذای روان
30. ۳۰بروی صحرا چندانکه چشم کار کندکشیده بینی پیروزه رنگ شاد روان
31. ۳۱بلور حل شده بینی به پی باد صباشکن گرفته چو زلف بتان ترکستان
32. ۳۲ز عکس آب هوا سبز گشته چون خط دوستسپهر سبز و جهان سبز گشته چون بستان
33. ۳۳ز سبز کلۀ خرما درخت مطرب وارهمی خروشد بلبل همی زند دستان
34. ۳۴گر از بلند رواقش نظر کنی سوی شیبستاره بینی روی زمین کران بکران
35. ۳۵بساط ازرق بینی فراخ از شبنمبرآن بساط پراکنده لؤلؤ و مرجان
36. ۳۶همی درخشند گویی تو گشت چرخ فلکیکی بزیر و یکی از برو تو در دو میان
37. ۳۷وگر یکی بدر خانه ژرف در نگریکشیده بینی حصنی ز گوهر الوان
38. ۳۸رواق تخت سلیمان و آب زیر رواقبسان صرح ممرد که خلق ازو بگمان
39. ۳۹ز عکس او متلون شده چو قوس قزحوگر بخواهی شو بنگر و درست بدان
40. ۴۰شدست بسته زبانم ز وصف کردن اوبوصف هر چه بخواهی منم گشاده زبان
41. ۴۱بدین لطیفی جائی بدین نهاد سراینکرد جز تو کس ای شهریار در کیهان
42. ۴۲زمین چو خوش بود از وی نبات خوش باشدز رای خاطر عامر چنین بود عمران
43. ۴۳همیشه تا بجهان در بود قران و قرینقرین دولت بادی بصد هزار قران
44. ۴۴بهر چه گوئی داری تو مایه و تصدیقبهر چه خواهی داری تو قدرت و امکان
45. ۴۵مباد بی تو زمانه مباد بی تو زمینمباد بی تو مکین و مباد بی تو مکان
46. ۴۶موافقان هدی را ز فر دولت توچهار چیز بجای چهار گشته عیان
47. ۴۷بجای محنت : نعمت . بجای غم : شادیبجای بیم : امید و بجای ضعف : توان
48. ۴۸مخالفان هدی را ز بیم هیبت توچهار چیز بجای چهار شد بنیان
49. ۴۹بجای عمر : هلاک و بجای درمان : دردبجای ناز : نیاز و بجتی لهو : احزان