1. ۱اگر کمال بجاه اندر است و جاه بمالمرا ببین که ببینی کمال را بکمال
2. ۲من آن کسم که بمن تا بحشر فخر کندهر آنکه بر سر یک بیت من نویسد قال
3. ۳همه کس از قبل نیستی فغان دارندگه ضعیفی و بیچارگی و سستی حال
4. ۴من آن کسم که فغانم بچرخ زهره رسیدز جود آن ملکی کم ز مال داد ملال
5. ۵روا بود که ز بس بار شکر نعمت شاه فغان کنم که ملالم گرفت زین اموال
6. ۶چو شعر شکر فرستم ازین سپس بر شاه نگر چه خواهم گفتن ز کبر و غنج و دلال
7. ۷بس ای ملک که نه لؤلؤ فروختم به سلمبس ای ملک که نه گوهر فروختم بجوال
8. ۸بس ای ملک که ازین شاعری و شعر مراملک فریب بخوانند و جادوی محتال
9. ۹بس ای ملک که جهانرا بشبهت افکندیکه زر سرخست این یا شکسته سنگ و سفال
10. ۱۰بس ای ملک که ضیاع من و عقار مرانه آفتاب مساحت کند نه باد شمال
11. ۱۱بس ای ملک که نه قرآن بمعجز آوردمکه ذوالجلالش چندین جلال داد و جمال
12. ۱۲بس ای ملک که نه گوگرد سرخ گشت سخننه کیمیا که ازو هیچکس ندید خیال
13. ۱۳بس ای ملک که دگر جای شعر شکر نماندمرا بهر دو جهان در صحیفۀ اعمال
14. ۱۴بس ای ملک که من اندر تو آن همی شنومکه در مسیح شنیدم ز جملۀ جهال
15. ۱۵بس ای ملک که بس از غالیان یافه سخنسته شوی و بر آن تیغت افکند اشعال
16. ۱۶بس ای ملک که دو دست ترا بگاه عطانه با زمانه قیاس و نه بر گذشته مثال
17. ۱۷بس ای ملک که جهان سر بسر حدیث منستمیان حاسد و ناحاسدم همیشه جدال
18. ۱۸بس ای ملک که زمانه عیال نعمت تستبمن رهی چه رسد زین همه زمانه عیال
19. ۱۹بس ای ملک که ترا صد هزار سال بقاستقیاس گیر و بتقدیر سال بخش اموال
20. ۲۰بس ای ملک که عطایت نه گنج و کان سنجندملوک را همه معیار باشد و مثقال
21. ۲۱بس ای ملک که من از بس عطات سیر شدمنه زانکه نعمت بر من حرام گشت و وبال
22. ۲۲بس ای ملک که ملوک از گزافه گرد کنندبهر زمین و نترسد کس از حرام و حلال
23. ۲۳همی بترسم کز شاعری ملال آرمملال مدح تو کفرست و جاودانه ضلال
24. ۲۴همه یکایک دینار و بدرۀ تو و گنجاسیر روز مصافت و صید روز قتال
25. ۲۵خراج قیصر روم است و سر گزیت خلمبهای بندگی دلهرا ابا چیپال
26. ۲۶زهی ملک که حلال اینچنین بود دیناربه تیغ پالده در خون خصم داده صقال
27. ۲۷هزار بتکده آواره کرده هر یک ازوهزار شیر دمنده بقهر کرده شکال
28. ۲۸بلای برهمنانست و قهر قرمطیانهلاک اهرمنانست و آفت دجال
29. ۲۹ز بهر جود تو آورده از عدم بوجودنکو کنندۀ احوال و راحت از اهوال
30. ۳۰ملوک را همه بگسستی از مدیح طمعایا مظفر فیروز بخت خوب خصال
31. ۳۱بدین بها که تو یک بیت من خریدستیسریر و ملک نخرند و تاج و جاه و جمال
32. ۳۲ایا ملک تو ازین آفتاب راد تریزبان هرکه نیارد دلیل بادا لال
33. ۳۳نه آفتاب بچندین هزار سال کندهمیشه زر که تو از بهر من دهی همه سال
34. ۳۴دو دست تو بعطا گاه بر مبارز خواستنه موج دریا پیش آمدش نه کان جبال
35. ۳۵همه ملوک جهان را کجا ثنا گویندعطا تو بخشی ای خسرو خجسته فعال
36. ۳۶کنون بعالم در مالک الملوک توییجمالش همه از تست گاه جود و نوال
37. ۳۷صواب کرد که پیدا نکرد هر دو جهانیگانه ایزد دادار بی نظیر و همال
38. ۳۸وگرنه هر دو ببخشیدتی بگاه عطاامید بنده نماندی به ایزد متعال
39. ۳۹به بیت مال تو اندر ز جود تو همه سالنهیب مالامال است و کیل مالامال
40. ۴۰ازین سپس بزمین بر کجا مصاف کنیچو قصد لشکر دشمن کنی بگاه رحال ،
41. ۴۱نه عرض هفت زمین با دو دست و تیغ تو شاهمصاف لشکر جودست و لشکر اقبال
42. ۴۲حصار نیست که دندان پیل تو نگشادزمین که سم ستورت برو نکرد اشکال
43. ۴۳بسا بچرخ بر آورده کاخ دشمن توبیارمیده ز بیم زوال و یافته هال
44. ۴۴که باز خورد بدو باد زنده پیل تو شاهکنون رسوم دیارست و کند و مند اطلال
45. ۴۵دوال کردد اندام پیل وار عدوتچو برزنند بر آن کوس پیلی تو دوال
46. ۴۶برستخیز نیاز آورد مخالف راچو «خیز خیز» بطبل اندر افکند طبال
47. ۴۷هگرز دیدۀ دشمن بباغ دولت خویشبلند سرو نبیند نه نونشانده نهال
48. ۴۸چنانکه چشمۀ خورشید روز دولت توندید خواهد تا روزگار حشر زوال
49. ۴۹هر آنکه کوته کرد از مدیح شاه زباندراز کرد بدو شیر آسمان چنگال
50. ۵۰بگرد جانش پیچاند اژدهای فلکچو خط دایره گرد اندر آردش دنبال
51. ۵۱هنوز جود تو مر بنده را نداده عطاهنوز بنده مر او را نکرده هیچ سؤال
52. ۵۲دو چاکرند ملکرا ز جملۀ رهیانچنین هزار هزار دگر طغان و ینال
53. ۵۳بنام تیغ یمانی یکی و دیگر جودفنای مال یکی وان دگر در آمال
54. ۵۴هزار دینار آن جود بینهایت دادهزار دیگر آن اژدهای اعدا مال
55. ۵۵کجا عطا دهد این ره که باز گردد پیلز بدره باز ندانی مغاک را ز اطلال
56. ۵۶بشعر یاد کند روزگار برمکیاندقیقی آنگه کآشفته شد برو احوال
57. ۵۷سحاق ابن ابراهیم را چه بهره رسیدز فضل برمک و آن شعر قافیه بر دال
58. ۵۸بیک دو بیت ندانم چه داد فضل بدوفسانه باک ندارد ز نامحال و محال
59. ۵۹مرا دو بیت بفرمود شهریار جهانبر آن صنوبر عنبر عذار مشکین خال
60. ۶۰دو بدره زر بفرستاد و دو هزار درمبرغم حاسد و تیمار بدسگال نکال
61. ۶۱چو آفتاب شدم در جهان گشاده زبانبدل چه داد دو بیت مرا ، دو بیت المال
62. ۶۲چه گفت حاسد و آنکس که بدسگال منستبباطن اندر و در آشکار نیک سگال :
63. ۶۳دو بدره یافتی از نعمت و کرامت شاهغنی شدی ، دگر از جور روزگار منال
64. ۶۴بلی دو بدرۀ دینار یافتم بتمامحلال و پاکتر از شیر دایگان باطفال
65. ۶۵هزار جیحون بگذاشته است هر دینارچو خضر از بر دریا و صد هزار جبال
66. ۶۶بتیغ هندی از هندوان گرفته بقهردلیل نیکی و نیک اختری و فرخ فال
67. ۶۷هزار بود و هزار دگر ملک بفزود ز یک غزل که ز من خواست بر لطیف غزال
68. ۶۸دو موسم آمد هر سال از کرامت شاهز کاروان جمال و ز کاروان جلال
69. ۶۹امیدوارم کاین بار صد هزار تمامبمن فرستد بر تال (؟) فیل بر فبال
70. ۷۰برحل همت من بر عطا فرستد شاهکه کرگدنش نتابد ، نه نیز ماهی وال
71. ۷۱همان صنم که بمن بر نکرد چشم از عجبنداد فرقت او مر مرا امید وصال
72. ۷۲کنون همی رسدم کش بفر دولت شاهز آفتاب کنم تاج و ماه نو خلخال
73. ۷۳خدای داد ترا ملک و گفت بفزایمبشاکران تو ای خسرو خجسته خصال
74. ۷۴نه نعمت ابدیرا مقصری تو بشکرنه کردگار جهانرا بدانچه گفت ابدال
75. ۷۵ایا محمدی از دین پاک باقی باشهمیشه تازه چو دین محمد از شوال
76. ۷۶صلات تو بهمه دوستان رسیده بطبعهمیشه تا صلواتست بر محمد و آل
77. ۷۷دو بدره زر بگرفتم بفتح ناراینبفتح رومیه صد بدره گیرم و خرطال
78. ۷۸کجا شریف بود چون غضایری بر توز طبع باشد چونانکه زر سرخ و سفال
79. ۷۹نه بندگان همه چون مصطفی بوند بقدربقدر طاعت مفضول باشد و مفضال