1. ۱هزار گونه زره بست زلف آن دلبرز مشک حلقه شده بر شکست یکدیگر
2. ۲چنانکه باد هر آنگه که بر وزید بر ویگره گشای شد و مشکسای و حلقه شمر
3. ۳اگر بتابد پر پرنیان و زر گرددوگر بپیچد پر ارغوان شود چنبر
4. ۴بروی او زده (؟) گیرد وثاق بر کشمیر بقدّ او شرف آرد سرای بر کشمر
5. ۵گل شکفته همی مشک ساید این عجبستعجبتر آنکه همی جادویی کند عبهر
6. ۶قدش چو عرعر و رویش که بوستان گرددگلست و نرگس و شمشاد و ارغوان در بر
7. ۷بعرعر اندر کس بوستان ندید چنینببوستان در دیدست هر کسی عرعر
8. ۸همی بجوشد زلفش ز عشق خویش چو منچرا بجوشد مسکین بر آتشین بستر ؟
9. ۹ز دور شد چو عقیق اشکم از عقیق لبشحدیث او شنو و کن بر آن عقیق گذر
10. ۱۰دل من آتش رخسار او ز دور همیچرا بسوزد ناسوخته بر او عنبر
11. ۱۱که سوخته منم آن دود گرد او چه کندکه خسته من شدم از خون چرا بر اوست اثر
12. ۱۲اگر چه سوخته و خسته ام شفا یابمبخدمت ملک خسروان ابو جعفر
13. ۱۳محمد بن ابی الفضل آنکه محمدتشزمانه را شرفست و ملوک را زیور
14. ۱۴سپه کشی که فلک را ز بیم حملۀ اوستاره غیبۀ جوشن شد آفتاب سپر
15. ۱۵شنیدن سخن شاه و دیدن سیرشنگار خانه کند سمع و گنج خانه بصر
16. ۱۶اگر نمود زمانه هزار عیب چه بودنمود شاه بیک عیب او هزار هنر
17. ۱۷بطبع بر نرسد کس بمدح شاه که هستچو آسمان که بود ای بحای خویش (؟) زبر
18. ۱۸مجرّه رشک برد بر دوال از انکه ازوبود عنان سواران و بندگانش کمر
19. ۱۹سخاش آتش افروخته‌ست بر سیماببقا نباشد سیماب را بر آتش بر
20. ۲۰برنگ زر بودی رنگ دشمنش همه سالازان نخواهد کاندر خزینه دارد زر
21. ۲۱مکن حدیث (؟) پیش او که هر که کنداگر ، زبان شود اندر دهان او خنجر
22. ۲۲چه رشتۀ گهر آویخته ز تخت ملوکچه بیتهای مدیحش نوشته بر دفتر
23. ۲۳چنان نوردد خاک اسب او که پنداریکه مغز او همه با دست و استخوان آذر
24. ۲۴نشان عالم و کشور دهد سمش گوییکه عالم است برو نعل و میخها کشور
25. ۲۵سبک رسی تو بفردا و دی خود از تو گذشتتو اندرو نرسی ورچه مرکبت صرصر
26. ۲۶زمانه و ظفر و فتح در علامت اوستکه یک زمانش فتحست و یک زمانش ظفر
27. ۲۷سخن میان قضا و قدر کفایت اوستهمی قدر بقضا گوید و قضا بقدر
28. ۲۸چه فضل ماند که رغبت نکرد شاه بدوپسر هر آینه رغبت کند بنام پدر
29. ۲۹اگر بطالع سالی بود ستارۀ اوبرآید آن سال اندر جهان همه اختر
30. ۳۰زمین بسوده شد از پای زایران ملککه وفد نگسلد از وفد او ، نفر ز نفر
31. ۳۱هنوز ناشده زایر بدو فرا که ملک پذیره بدره فرستاد از خزینه بدر
32. ۳۲بنام خویش فرستد خزینه تا نبرندکه هر زمان زر ازو دیرتر شود بسفر
33. ۳۳اصول حکمت را لفظهای اوست نکتکتاب دولت را رسمهای اوست غرر
34. ۳۴رسیده بینی جاهش بهر کجا برسدچنانکه گوئی حاضر شدست شاه ایدر
35. ۳۵اگر پراکند آنگه که جای گیرد مالچو تیغ گیرد ازان و پراکند لشکر
36. ۳۶خزینه پرور مردم ، رهی گداز بودملک خزینه گداز آمد و رهی پرور
37. ۳۷همیشه تا دو جهانست و کردگار یکیده و دو برج ، طبایع چهار و هفت اختر
38. ۳۸مفاخر بشر اندر محاسن ملک استهمیشه فخر بشر باد و شهریار بشر
39. ۳۹بقای او شده ایمن ز نائبات فنالقای او شده ایمن ز نائبات فکر
40. ۴۰ز دهر دولتش آراسته بفرّ و ثباتوزو ولایتش آراسته بعدل و نظر