1. ۱چگونه برخورم از وصل آن بت دلبرکه سوخت آتش هجرش دل مرا در بر
2. ۲طمع کند که ز معشوق برخورد عاشقبدین جهان نبود کار ازین مخالف‌تر
3. ۳از آنکه عاشق نبوَد کسی که دل ندهدچو داد دل‌، نتواند گرفت از دلبر
4. ۴ز بهر وصلش هر حیلتی همی‌سازم وصال باشد با او مرا به حیله مگر
5. ۵شدم به‌صورت چنبر‌، چو زلف او دیدمبه‌صورت رسن و اصل آن رسن‌، عنبر
6. ۶مگر به‌من گذرد هست در مثل که رسناگر چه دیر بود بگذرد سوی چنبر
7. ۷دم تو بر تو شمرده‌ست ناتوانی رادم شمرده به تیمار بیهده مشمر
8. ۸چه خیزد از غزل و نعت نیکوان گفتنچرا نگویی نعت و ثنای خیر بشر
9. ۹سلالۀ سیر خوب میر ابو یعقوبکه جز بدو نبود قصد مرد خوب‌سیر
10. ۱۰نظام فضل و هنر یوسف بن ناصر دینبزرگوار پسر زان بزرگوار پدر
11. ۱۱ز منظرش به‌همه وقت فرّ یزدانیهمی‌درخشد باد آفرین بر آن منظر
12. ۱۲ز نیکویی و ز شایستگی که مخبر اوستگذر نیابد مدح و ثنا از آن مخبر
13. ۱۳مثل زنند که جویندۀ خطر بی حزماز آرزوی خطر در شود به چشم خطر
14. ۱۴به‌جهد خدمت او کند که هست خدمت اوبه‌صلح و جنگ طلسم توانگری و ظفر
15. ۱۵ثنای نیکو بر نام او ببوید خوشاز آن فراوان خوشتر که عود بر مجمر
16. ۱۶شده است رای بدیع و لطیف لفظش رابه روشنی و مزه دشمن آفتاب و شکر
17. ۱۷ایا سفینه و هم قطب و گنج هر سه بهمسفینۀ ادب و قطب علم و گنج هنر
18. ۱۸ایا وفای تو بندی که نیستش سستیو یا سخای تو بحری که نیستش معبر
19. ۱۹دو کار سخت شگفت اوفتاده بود مراکز آن دو کار نی‌ام جز نژند و خسته‌جگر
20. ۲۰نبود عبرت بسیار تا ندانستمکنون‌که دانستم‌، زو بمانده‌ام به‌عبر
21. ۲۱به‌من چنان بود اندر نهفت صورت حالکه میر سیر شد از بندهٔ سخن‌گستر
22. ۲۲گرانی آمدش از من به دل مگر‌، که چنینبکاست رسم من و سوی من نکرد نظر
23. ۲۳هزار نفرین کردم ز درد بر ایامهزار مستی کردم ز گردش اختر
24. ۲۴ز بس‌که وحشتم آمد دگر نگفتم شعربه‌رسم خویش و به‌خدمت نیامدم ایدر
25. ۲۵دبیر میر ابو سهل گفته بود مرابه‌ره که شاه سوی بلخ شد همی به‌سفر
26. ۲۶که چون نگویی دیگر مدیح میر همیبه‌جشن‌ها و نیایی به‌وقت خویش بدر
27. ۲۷ز درد پاسخ دادم که میر خدمت منهمی‌نخواهد و تو نیز ازین سخن بگذر
28. ۲۸اگر بخواستی او رسم من نکردی کممرا بگفت غلط کرده‌ای بدین اندر
29. ۲۹که میر بسیار آزار دارد از تو به‌دلکه تو نکردی از کار ناپسند حذر
30. ۳۰گناه تو کنی و هم تو تیز گیری خشمپس این قضای سدوم است و باشد این منکر
31. ۳۱گفتم : این چه حدیث است‌؟ گفت : زین بابدگر نگویم و پرس این تو از کس دیگر
32. ۳۲چو پار پیش تو عبدالملک مرا امسالبه‌شرح گفت حدیث نهفته و مضمر
33. ۳۳جوابش آتش بر زد دل مرا به‌دماغز دیدگانم گفتی برون دمید شرر
34. ۳۴اگر نگفتم آن شعر جز به‌نام تو منبدانکه کافرم اندر خدا و پیغمبر
35. ۳۵کسی‌که بر تو مزوّر کند حدیث کساندهان آنکس پر خاک باد و خاکستر
36. ۳۶نگاه کن تو بدین داوری به‌چشم خردبه‌فضل باش تو اندر میان ما داور
37. ۳۷مرا نباید حاجت به‌نقل کردن شعرکه معنی از دل و از طبع من بر آرد سر
38. ۳۸زبان من به‌مثل ابر و شعر من مطرستچو رفت باز نگردد بسوی ابر مطر
39. ۳۹شجر شناس دلم را و شعر من گل اوگل شکفته شنیدی که باز شد به‌شجر
40. ۴۰مرا نباشد دشواری شاعری کردن که در محاسن تو عرض کرده‌ام لشکر
41. ۴۱سخن توانم گفت اندرو که در دل اونیافرید خدای جهان ز فضل اثر
42. ۴۲بنام تو نتوانم سخن طرازیدنکه فضل تست جهان را ز نائبات سپر
43. ۴۳فضایل تو چو ابرست و من صدف که ازوهمی‌ستانم قطره همی‌کنم گوهر
44. ۴۴ترا مدیح توان گفت کزیک انگشتمر آفرین را بسته است صد هزار صور
45. ۴۵تو برتری ز معانی و هرچه ما گوییمکه هست خاطر ما زیر و مدحت تو زبر
46. ۴۶امیر هر که بود پیش تو همی‌کوشدکه خوب گوید و زشتی بگسترد داور
47. ۴۷کسی که مایه ندارد سخن چه داند گفت‌؟چگونه پرد مرغی که بسته دارد پر
48. ۴۸به‌مجلس تو ز بی‌دانشی سخن گویدبه فضل خویش نگر تو به قول او منگر
49. ۴۹همیشه تا مه و خورشید روشنند و بلندچو روز روشن باش و بلند همچون خور
50. ۵۰خجسته باد ترا عید و روزه پذرفتهولی به‌ناز و شادی ، عدو به‌محنت و شر