1. ۱اگر به تیر مه از جامه بیش باید تیرچرا برهنه شود بوستان چو آید تیر
2. ۲وگر زره نبرد باد بر هوای لطیفچنین که برد زره پاره ها صغیر و کبیر
3. ۳وگر فرو شود آهن بآب ، و طبع اینستچرا برآید جوشن همی بر وی غدیر
4. ۴رز از فراق صبا خون گری و زرد رخیسترخان زردش برگست و خون دیده عصیر
5. ۵چو خون شده است سرشک رزان ناشده خونکه رز بصورت پیران شده است ناشده پیر
6. ۶رز ار ز پیری پژمرد و تیره گشت رواستجوان و تازه و روشن بسست دولت میر
7. ۷یمین دولت عالی امین ملت حقکه زیر طاعت و عصیان اوست خلد و سعیر
8. ۸خدای عزّوجلّ آنچه تو بیندیشیبیافرید و مر او را نیافرید نظیر
9. ۹بلوح بر چو قلم رفت از ابتدا سیرشهمی نبشت و همی گفت مدح او بصریر
10. ۱۰همیشه هست چهارم سپهر حاسد چوباز آنکه او را چو بین بود حنا و سریر
11. ۱۱به سند و هند ز عکس رخ هزیمتیانشمر ارغوان را نتوان شناختن ز زریر
12. ۱۲بصیر اگر بعداوت بسوی او نگردبرون جهد ز قفا دیده از دو چشم بصیر
13. ۱۳هوای او بلطیفی بصر برون آردچو بوی پیرهن یوسف دو چشم ضریر
14. ۱۴بدانکه آرد عفو و عطا برد بر اوز بیگناه غنی بر گناهکار فقیر
15. ۱۵خدای سخت و قوی گفت باش آهن راز بهر آنکه دو بود اندر آهنش تدبیر
16. ۱۶یکی که تیغ بود زو بدست شاه اندردگر که باشد در گردن عدو زنجیر
17. ۱۷هنر سرشته کند یا گهر برشته کند محرّری که کند مدح شاه را تحریر
18. ۱۸بلفظ دریا گویی ، کفش بود معنیبخواب دولت بینی ، رخش بود تعبیر
19. ۱۹نه مر جلالت را جز از خصال او اصلستنه مر کفایت را جز از رسوم او تفسیر
20. ۲۰ز مس و روی با کسیر زر کنند همیز نطق زر کند از مدح او به از اکسیر
21. ۲۱چنات براند تدبیر ها که پنداریهمی برابر تدبیر او رود تقدیر
22. ۲۲ببوسه دادن نامش بمدح در عنوان فرو دود بصر از دیده سوی دست دبیر
23. ۲۳بزرگ همتش اندر ستارگان سپهرسخن بواسطه پیدا کند همی بسفیر
24. ۲۴ز قوت حرکاتش همی ز سیارهمنجمان نشناسند خیر را ز شریر
25. ۲۵همیشه بودی تأثیر آسمان بزمینز فضل اوست کنون اندر آسمان تأثیر
26. ۲۶ز حلم او اثر ناقصست کوه بلندز خشم او عرض زایلست چرخ اثیر
27. ۲۷چو شاه قصد عدو کرد ، ورچه دور بوداجل پذیره شود آردش گرفته اسیر
28. ۲۸بدانکه تیر کشیده است شاه حمله کندز باد حمله بسوفار زه بدرّد تیر
29. ۲۹قیاس شاه چو ابر و محامدش چو سرشکضمیر ما چو صدف شاعری چو بحر غزیر
30. ۳۰بجود مر کف او را همی حسد کند ابراز ان سیه ز حسد گشت روی ابر مطیر
31. ۳۱گهی ز گرد سپاهش زمانه سرمه کند گهی بخویشتن اندر دمد بجای عبیر
32. ۳۲چنان زیند بشادی موافقان ملککز آسمان نبود بر مرادشان تقصیر
33. ۳۳بجاه و علم و باقبال و فضل و عزّ و هنربا من و دین و زی و عقل و رتبت و تو قیر
34. ۳۴مخالفان را از بیم او همی داردچنانکه دم نتوانند زد مگر ز زحیر
35. ۳۵برنج آز و بذلّ نیاز و شدّت فقربجهد مور و ببانگ درای و زاری زیر
36. ۳۶ز بسکه بیند پیکان شاه روز شکاربه کوه زرین گشته ست دیدۀ نخجیر
37. ۳۷ز حرص مدحش اندر زمین ایرانشهرهمی بروید شعر ار پراکنند شعیر
38. ۳۸جگر شکافد هنگام زخم ، شمشیرش بطبع شیر ، مگر شیرش آب داد بشیر
39. ۳۹همیشه مرکب او عالمی است پر حرکاتهمی خورد حرکات سپهر ازو تشویر
40. ۴۰بکوه ماند و سیر ستارگان دارد بود عجب که کند کوه چون ستاره مسیر
41. ۴۱بزیر پای مر او را چه دشت و چه دریاچه قلعه های فلک برج بیستون همشیر
42. ۴۲بدست کندن مر نعل را بسنگ سیاه فرو نشاند چونانکه سنگ را بخمیر
43. ۴۳خدایگانا عزم تو فال فتح دهدز مهرگان همایون بفتح مژده پذیر
44. ۴۴جهان هر آنچه گرفتی ببندگان دادیز بهر آنکه نماند آنچه را که مانده بگیر
45. ۴۵همیشه تا ز مدار سپهر و گردش روزگهی هلال بود ماه و گاه بدر منیر
46. ۴۶بزیر دست تو باد این جهان و نعمت اواگر چه همت تو بیش ازین جهان حقیر