1. ۱من ندانم با که گویم شرح درد
2. ۲قصه ی رنگ پریده ، خون سرد ؟
3. ۳هر که با من همره و پیمانه شد
4. ۴عاقبت شیدا دل و دیوانه شد
5. ۵قصه ام عشاق را دلخون کند
6. ۶عاقبت ، خواننده را مجنون کند
7. ۷آتش عشق است و گیرد در کسی
8. ۸کاو ز سوز عشق ، می‌سوزد بسی
9. ۹قصه ای دارم من از یاران خویش
10. ۱۰قصه ای از بخت و از دوران خویش
11. ۱۱یاد می‌آید مراکز کودکی
12. ۱۲همره من بوده همواره یکی
13. ۱۳قصه ای دارم از
14. ۱۴این همراه خود
15. ۱۵همره خوش ظاهر بدخواه خود
16. ۱۶او مرا همراه بودی هر دمی
17. ۱۷سیرها می‌کردم اندر عالمی
18. ۱۸یک نگارستانم آمد در نظر
19. ۱۹اندرو هر گونه حس و زیب و فر
20. ۲۰هر نگاری را جمالی خاص بود
21. ۲۱یک صفت ، یک غمزه و یک رنگ سود
22. ۲۲هر یکی محنت زدا ،‌خاطر نواز
23. ۲۳شیوه ی جلوه گری را کرده ساز
24. ۲۴هر یکی با یک کرشمه ،‌یک هنر
25. ۲۵هوش بردی و شکیبایی ز سر
26. ۲۶هر نگاری را به دست اندر کمند
27. ۲۷می‌کشیدی هر که افتادی به بند
28. ۲۸بهر ایشان عالمی گرد آمده
29. ۲۹محو گشته ، عاشق و حیرت زده
30. ۳۰من که در این حلقه بودم بیقرار
31. ۳۱عاقبت کردم
32. ۳۲نگاری اختیار
33. ۳۳مهر او به سرشت با بنیاد من
34. ۳۴کودکی شد محو ، بگذشت آن ز من
35. ۳۵رفت از من طاقت و صبر و قرار
36. ۳۶باز می‌جستم همیشه وصل یار
37. ۳۷هر کجا بودم ، به هر جا می‌شدم
38. ۳۸بود آن همراه دیرین در پیم
39. ۳۹من نمی‌دانستم این همراه کیست
40. ۴۰قصدش از همراهی در کار چیست ؟
41. ۴۱بس که دیدم نیکی و یاری او
42. ۴۲مار سازی و مددکاری او
43. ۴۳گفتم : ای غافل بباید جست او
44. ۴۴هر که باشد دوستار توست او
45. ۴۵شادی تو از مدد کاری اوست
46. ۴۶بازپرس از حال این دیرینه دوست
47. ۴۷گفتمش : ای نازنین یار نکو
48. ۴۸همرها ،‌تو چه کسی ؟ آخر بگو
49. ۴۹کیستی ؟ چه
50. ۵۰نام داری ؟ گفت : عشق
51. ۵۱گفت : چونی ؟ حال تو چون است ؟ من
52. ۵۲گفتمش : روی تو بزداید محن
53. ۵۳تو کجایی ؟ من خوشم ؟ گفتم : خوشی
54. ۵۴خوب صورت ، خوب سیرت ، دلکشی
55. ۵۵به به از کردار و رفتار خوشت
56. ۵۶به به از این جلوه‌های دلکشت
57. ۵۷بی‌تو یک لحظه نخواهم زندگی
58. ۵۸خیر بینی ، باش
59. ۵۹در پایندگی
60. ۶۰باز آی و ره نما ، در پیش رو
61. ۶۱که منم آماده و مفتون تو
62. ۶۲در ره افتاد و من از دنبال وی
63. ۶۳شاد می‌رفتم بدی نی ، بیم نی
64. ۶۴در پی او سیرها کردم بسی
65. ۶۵از همه دور و نمی‌دیدیم کسی
66. ۶۶چون که در من سوز او تاثیر کرد
67. ۶۷عالمی در نزد من تغییر کرد
68. ۶۸عشق ، کاول صورتی نیکوی داشت
69. ۶۹بس بدی‌ها عاقبت در خوی داشت
70. ۷۰روز درد و روز ناکامی رسید
71. ۷۱عشق خوش ظاهر مرا در غم کشید
72. ۷۲ناگهان دیدم خطا کردم ،‌خطا
73. ۷۳که بدو کردم ز خامی اقتفا
74. ۷۴آدم کم تجربه ظاهر پرست
75. ۷۵ز آفت و شر زمان هرگز نرست
76. ۷۶من ز خامی عشق
77. ۷۷را خوردم فریب
78. ۷۸که شدم از شادمانی بی‌نصیب
79. ۷۹در پشیمانی سر آمد روزگار
80. ۸۰یک شبی تنها بدم در کوهسار
81. ۸۱سر به زانوی تفکر برده پیش
82. ۸۲محو گشته در پریشانی خویش
83. ۸۳زار می‌نالیدم از خامی خود
84. ۸۴در نخستین درد و ناکامی خود
85. ۸۵که : چرا بی‌تجربه ، بی‌معرفت
86. ۸۶بی‌تأمل ،‌بی خبر ،‌بی مشورت
87. ۸۷من که هیچ از خوی او نشناختم
88. ۸۸از چه آخر جانب او تاختم ؟
89. ۸۹دیدم از افسوس و ناله نیست سود
90. ۹۰درد را باید یکی چاره نمود
91. ۹۱چاره می‌جستم که تا گردم رها
92. ۹۲زان جهان درد وطوفان بلا
93. ۹۳سعی می‌کردم بهر جیله شود
94. ۹۴چاره ی
95. ۹۵این عشق بد پیله شود
96. ۹۶عشق کز اول مرا درحکم بود
97. ۹۷س آنچه می‌گفتم بکن ،‌ آن می‌نمود
98. ۹۸من ندانستم چه شد کان روزگار
99. ۹۹اندک اندک برد از من اختیار
100. ۱۰۰هر چه کردم که از او گردم رها
101. ۱۰۱در نهان می‌گفت با من این ندا
102. ۱۰۲بایدت جویی همیشه وصل او
103. ۱۰۳که فکنده ست او تو
104. ۱۰۴را در جست و جو
105. ۱۰۵ترک آن زیبارخ فرخنده حال
106. ۱۰۶از محال است ، از محال است از محال
107. ۱۰۷گفتم : ای یار من شوریده سر
108. ۱۰۸سوختم در محنت و درد و خطر
109. ۱۰۹در میان آتشم آورده ای
110. ۱۱۰این چه کار است ، اینکه با من کرده ای ؟
111. ۱۱۱چند داری جان من در بند ، چند ؟
112. ۱۱۲بگسل آخر از من
113. ۱۱۳بیچاره بند
114. ۱۱۴هر چه کردم لابه و افغان و داد
115. ۱۱۵گوش بست و چشم را بر هم نهاد
116. ۱۱۶یعنی : ای بیچاره باید سوختن
117. ۱۱۷نه به آزادی سرور اندوختن
118. ۱۱۸بایدت داری سر تسلیم پیش
119. ۱۱۹تا ز سوز من بسوزی جان خویش
120. ۱۲۰چون که دیدم سرنوشت خویش را
121. ۱۲۱تن بدادم تا بسوزم در بلا
122. ۱۲۲مبتلا را چیست چاره جز رضا
123. ۱۲۳چون نیابد راه دفع ابتلا ؟
124. ۱۲۴این سزای آن کسان خام را
125. ۱۲۵که نیندیشند هیچ انجام را
126. ۱۲۶سالها بگذشت و در بندم اسیر
127. ۱۲۷کو مرا یک یاوری ، کو دستگیر ؟
128. ۱۲۸می‌کشد هر لحظه ام در بند سخت
129. ۱۲۹او چه خواهد از من برگشته بخت ؟
130. ۱۳۰ای
131. ۱۳۱دریغا روزگارم شد سیاه
132. ۱۳۲آه از این عشق قوی پی آه ! آه
133. ۱۳۳کودکی کو ! شادمانی‌ها چه شد ؟
134. ۱۳۴تازگی‌ها ، کامرانی‌ها چه شد ؟
135. ۱۳۵چه شد آن رنگ من و آن حال من
136. ۱۳۶محو شد آن اولین آمال من
137. ۱۳۷شد پریده ،‌رنگ من از رنج و درد
138. ۱۳۸این منم : رنگ پریده ،‌خون سرد
139. ۱۳۹عشقم آخر در جهان
140. ۱۴۰بدنام کرد
141. ۱۴۱آخرم رسوای خاص و عام کرد
142. ۱۴۲وه ! چه نیرنگ و چه افسون داشت او
143. ۱۴۳که مرا با جلوه مغتون داشت او
144. ۱۴۴عاقبت آواره ام کرد از دیار
145. ۱۴۵نه مرا غمخواری و نه هیچ یار
146. ۱۴۶می‌فزاید درد و آسوده نیم
147. ۱۴۷چیست این هنگامه ، آخر من کیم ؟
148. ۱۴۸که شده ماننده ی
149. ۱۴۹دیوانگان
150. ۱۵۰می‌روم شیدا سر و شیون کنان
151. ۱۵۱می‌روم هر جا ، به هر سو ، کو به کو
152. ۱۵۲خود نمی‌دانم چه دارم جست و جو
153. ۱۵۳سخت حیران می‌شوم در کار خود
154. ۱۵۴که نمی‌دانم ره و رفتار خود
155. ۱۵۵خیره خیره گاه گریان می‌شوم
156. ۱۵۶بی‌سبب گاهی گریزان می‌شوم
157. ۱۵۷زشت آمد در نظرها کار من
158. ۱۵۸خلق نفرت دارد از گفتار من
159. ۱۵۹دور گشتند از من آن یاران همه
160. ۱۶۰چه شدند ایشان ، چه شد آن همهمه ؟
161. ۱۶۱چه شد آن یاری که از یاران من
162. ۱۶۲خویش را خواندی ز جانبازان من ؟
163. ۱۶۳من شنیدم بود از آن انجمن
164. ۱۶۴که ملامت گو بدند و ضد من
165. ۱۶۵چه شد آن یار نکویی کز فا
166. ۱۶۶دم زدی
167. ۱۶۷پیوسته با من از وفا ؟
168. ۱۶۸گم شد از من ، گم شدم از یاد او
169. ۱۶۹ماند بر جا قصه ی بیداد او
170. ۱۷۰بی‌مروت یار من ، ای بی‌وفا
171. ۱۷۱بی‌سبب از من چرا گشتی جدا ؟
172. ۱۷۲بی‌مروت این جفاهایت چراست ؟
173. ۱۷۳یار ، آخر آن وفاهایت کجاست ؟
174. ۱۷۴چه شد آن یاری که با من داشتی
175. ۱۷۵دعوی یک باطنی
176. ۱۷۶و آشتی ؟
177. ۱۷۷چون مرا بیچاره و سرگشته دید
178. ۱۷۸اندک اندک آشنایی را برید
179. ۱۷۹دیدمش ، گفتم : منم نشناخت او
180. ۱۸۰بی‌تأمل روز من برتافت او
181. ۱۸۱دوستی این بود ز ابنای زمان
182. ۱۸۲مرحبا بر خوی یاران جهان
183. ۱۸۳مرحبا بر پایداری‌های خلق
184. ۱۸۴دوستی خلق و یاری‌های خلق
185. ۱۸۵بس که
186. ۱۸۶دیدم جور از یاران خود
187. ۱۸۷وز سراسر مردم دوران خود
188. ۱۸۸من شدم : رنگ پریده ، خون سرد
189. ۱۸۹پس نشاید دوستی با خلق کرد
190. ۱۹۰وای بر حال من بدبخت!‌وای
191. ۱۹۱کس به درد من مبادا مبتلای
192. ۱۹۲عشق با من گفت : از جا خیز ، هان
193. ۱۹۳خلق را از درد بدبختی رهان
194. ۱۹۴خواستم تا ره نمایم
195. ۱۹۵خلق را
196. ۱۹۶تا ز ناکامی رهانم خلق را
197. ۱۹۷می‌نمودم راهشان ، رفتارشان
198. ۱۹۸منع می‌کردم من از پیکارشان
199. ۱۹۹خلق صاحب فهم صاحب معرفت
200. ۲۰۰عاقبت نشنید پندم ، عاقبت
201. ۲۰۱جمله می‌گفتند او دیوانه است
202. ۲۰۲گاه گفتند او پی افسانه است
203. ۲۰۳خلقم آخر بس ملامت‌ها نمود
204. ۲۰۴سرزنش‌ها و
205. ۲۰۵حقارت‌ها نمود
206. ۲۰۶با چنین هدیه مرا پاداش کرد
207. ۲۰۷هدیه ،‌آری ، هدیه ای از رنج و درد
208. ۲۰۸که پریشانی من افزون نمود
209. ۲۰۹خیرخواهی را چنین پاداش بود
210. ۲۱۰عاقبت قدر مرا نشناختند
211. ۲۱۱بی‌سبب آزرده از خود ساختند
212. ۲۱۲بیشتر آن کس که دانا می‌نمود
213. ۲۱۳نفرتش از حق و حق آرنده
214. ۲۱۴بود
215. ۲۱۵آدمی نزدیک خود را کی شناخت
216. ۲۱۶دور را بشناخت ، سوی او بتاخت
217. ۲۱۷آن که کمتر قدر تو داند درست
218. ۲۱۸در میانخویش ونزدیکان توست
219. ۲۱۹الغرض ، این مردم حق ناشناس
220. ۲۲۰بس بدی کردند بیرون از قیاس
221. ۲۲۱هدیه‌ها دادند از درد و محن
222. ۲۲۲زان سراسر هدیه ی جانسوز ،‌من
223. ۲۲۳یادگاری ساختم با آه و درد
224. ۲۲۴نام آن ، رنگ پریده ، خون سرد
225. ۲۲۵مرحبا بر عقل و بر کردار خلق
226. ۲۲۶مرحبا بر طینت و رفتار خلق
227. ۲۲۷مرحبا بر آدم نیکو نهاد
228. ۲۲۸حیف از اویی که در عالم فتاد
229. ۲۲۹خوب پاداش مرا دادند ،‌خوب
230. ۲۳۰خوب داد عقل را دادند ، خوب
231. ۲۳۱هدیه این بود
232. ۲۳۲از خسان بی‌خرد
233. ۲۳۳هر سری یک نوع حق را می‌خرد
234. ۲۳۴نور حق پیداست ،‌ لیکن خلق کور
235. ۲۳۵کور را چه سود پیش چشم نور ؟
236. ۲۳۶ای دریفا از دل پر سوز من
237. ۲۳۷ای دریغا از من و از روز من
238. ۲۳۸که به غفلت قسمتی بگذشاتم
239. ۲۳۹خلق را حق جوی می‌پنداشتمن
240. ۲۴۰من چو آن شخصم که از بهر
241. ۲۴۱صدف
242. ۲۴۲کردم عمر خود به هر آبی تلف
243. ۲۴۳کمتر اندر قوم عقل پاک هست
244. ۲۴۴خودپرست افزون بود از حق پرست
245. ۲۴۵خلق خصم حق و من ، خواهان حق
246. ۲۴۶سخت نفرت کردم از خصمان حق
247. ۲۴۷دور گردیدم از این قوم حسود
248. ۲۴۸عاشق حق را جز این چاره چه بود ؟
249. ۲۴۹عاشقم من بر لقای روی دوست
250. ۲۵۰سیر
251. ۲۵۱من هممواره ، هر دم ، سوی اوست
252. ۲۵۲پس چرا جویم محبت از کسی
253. ۲۵۳که تنفر دارد از خویم بسی؟
254. ۲۵۴پس چرا گردم به گرد این خسان
255. ۲۵۵که رسد زایشان مرا هردم زیان ؟
256. ۲۵۶ای بسا شرا که باشد در بشر
257. ۲۵۷عاقل آن باشد که بگریزد ز شر
258. ۲۵۸آفت و شر خسان را چاره ساز
259. ۲۵۹احتراز است ، احتراز
260. ۲۶۰است ، احتراز
261. ۲۶۱بنده ی تنهاییم تا زنده ام
262. ۲۶۲گوشه ای دور از همه جوینده ام
263. ۲۶۳می‌کشد جان را هوای روز یار
264. ۲۶۴از چه با غیر آورم سر روزگار ؟
265. ۲۶۵من ندارم یار زین دونان کسی
266. ۲۶۶سالها سر برده ام تنها بسی
267. ۲۶۷من یکی خونین دلم شوریده حال
268. ۲۶۸که شد آخر عشق جانم را
269. ۲۶۹وبال
270. ۲۷۰سخت دارم عزلت و اندوه دوست
271. ۲۷۱گرچه دانم دشمن سخت من اوست
272. ۲۷۲من چنان گمنامم و تنهاستم
273. ۲۷۳گوییا یکباره ناپیداستم
274. ۲۷۴کس نخوانده ست ایچ آثار مرا
275. ۲۷۵نه شنیده ست ایچ گفتار مرا
276. ۲۷۶اولین بار است اینک ، کانجمن
277. ۲۷۷ای می‌خواند از اندوه من
278. ۲۷۸شرح عشق و شرح
279. ۲۷۹ناکامی و درد
280. ۲۸۰قصه ی رنگ پریده ، خون سرد
281. ۲۸۱من از این دو نان شهرستان نیم
282. ۲۸۲خاطر پر درد کوهستانیم
283. ۲۸۳کز بدی بخت ،‌در شهر شما
284. ۲۸۴روزگاری رفت و هستم مبتلا
285. ۲۸۵هر سری با عالم خاصی خوش است
286. ۲۸۶هر که را یک چیز خوب و دلکش است
287. ۲۸۷من خوشم با زندگی کوهیان
288. ۲۸۸چون که عادت دارم از صفلی بدان
289. ۲۸۹به به از آنجا که مأوای من است
290. ۲۹۰وز سراسر مردم شهر ایمن است
291. ۲۹۱اندر او نه شوکتی ،‌ نه زینتی
292. ۲۹۲نه تقید ،‌نه فریب و حیلتی
293. ۲۹۳به به از آن آتش شب‌های تار
294. ۲۹۴در کنار گوسفند و کوهسار
295. ۲۹۵به به از آن شورش و آن همهمه
296. ۲۹۶که بیفتد گاهگاهی
297. ۲۹۷دررمه
298. ۲۹۸بانگ چوپانان ، صدای‌های های
299. ۲۹۹بانگ زنگ گوسفندان ، بانگ نای
300. ۳۰۰زندگی در شهر فرساید مرا
301. ۳۰۱صحبت شهری بیازارد مرا
302. ۳۰۲خوب دیدم شهر و کار اهل شهر
303. ۳۰۳گفته‌ها و روزگار اهل شهر
304. ۳۰۴صحبت شهری پر از عیب و ضر است
305. ۳۰۵پر ز تقلید و پر از کید و شر است
306. ۳۰۶شهر
307. ۳۰۷باشد منبع بس مفسده
308. ۳۰۸بس بدی ، بس فتنه‌ها ، بس بیهده
309. ۳۰۹تا که این وضع است در پایندگی
310. ۳۱۰نیست هرگز شهر جای زندگی
311. ۳۱۱زین تمدن خلق در هم اوفتاد
312. ۳۱۲آفرین بر وحشت اعصار باد
313. ۳۱۳جان فدای مردم جنگل نشین
314. ۳۱۴آفرین بر ساده لوحان ،‌آفرین
315. ۳۱۵شهر درد و محنتم افزون نمود
316. ۳۱۶این هم از عشق است ، ای کاش او نبود
317. ۳۱۷من هراسانم بسی از کار عشق
318. ۳۱۸هر چه دیدم ، دیدم از کردار عشق
319. ۳۱۹او مرا نفرت بداد از شهریان
320. ۳۲۰وای بر من ! کو دیار و خانمان ؟
321. ۳۲۱خانه ی من ،‌جنگل من ، کو، کجاست ؟.
322. ۳۲۲حالیا فرسنگ‌ها از من جداست
323. ۳۲۳بخت بد را بین چه با من می
324. ۳۲۴کند
325. ۳۲۵س دورم از دیرینه مسکن می‌کند
326. ۳۲۶یک زمانم اندکی نگذاشت شاد
327. ۳۲۷کس گرفتار چنین بختی مباد
328. ۳۲۸تازه دوران جوانی من است
329. ۳۲۹که جهانی خصم جانی من است
330. ۳۳۰هیچ کس جز من نباشد یار من
331. ۳۳۱یار نیکوطینت غمخوار من
332. ۳۳۲باطن من خوب یاری بود اگر
333. ۳۳۳این همه در وی
334. ۳۳۴نبودی شور و شر
335. ۳۳۵آخر ای من ، تو چه طالع داشتی
336. ۳۳۶یک زمانت نیست با بخت آشتی ؟
337. ۳۳۷از چو تو شوریده آخر چیست سود
338. ۳۳۸در زمانه کاش نقش تو نبود
339. ۳۳۹کیستی تو ! این سر پر شور چیست
340. ۳۴۰تو چه‌ها جویی درین دوران زیست ؟
341. ۳۴۱تو نداری تاب درد و سوختن
342. ۳۴۲باز داری قصد درد اندوختن ؟
343. ۳۴۳پس چو درد اندوختی ،‌ افغان کنی
344. ۳۴۴خلق را زین حال خود حیران کنی
345. ۳۴۵چیست آخر! این چنین شیدا چرا؟
346. ۳۴۶این همه خواهان درد و ماجرا
347. ۳۴۷چشم بگشای و به خود باز آی ، هان
348. ۳۴۸که تویی نیز از شمار زندگان
349. ۳۴۹دائما تنهایی و آوارگی
350. ۳۵۰دائما نالیدن و بیچارگی
351. ۳۵۱نیست ای غافل !
352. ۳۵۲قرار زیستن
353. ۳۵۳حاصل عمر است شادی و خوشی
354. ۳۵۴س نه پریشان حالی و محنت کشی
355. ۳۵۵اندکی آسوده شو ، بخرام شاد
356. ۳۵۶چند خواهی عمر را بر باد داد
357. ۳۵۷چند ! چند آخر مصیبت بردنا
358. ۳۵۸لحظه ای دیگر بباید رفتنا
359. ۳۵۹با چنین اوصاف و حالی که تو راست
360. ۳۶۰گر ملامت‌ها کند خلقت رواست
361. ۳۶۱ای ملامت گو بیا وقت است ،‌ وقت
362. ۳۶۲که ملامت دارد این شوریده بخت
363. ۳۶۳گرد آیید و تماشایش کنید
364. ۳۶۴خنده‌ها بر حال و روز او زنید
365. ۳۶۵او خرد گم کرده است و بی‌قرار
366. ۳۶۶ای سر شهری ، از او پرهیزدار
367. ۳۶۷رفت بیرون مصلحت از دست او
368. ۳۶۸مشنوی این گفته‌های پست او
369. ۳۶۹او نداند رسم چه ،‌ آداب چیست
370. ۳۷۰که چگونه بایدش با خلق زیست
371. ۳۷۱او نداند چیست این اوضاع شوم
372. ۳۷۲این مذاهب ، این سیاست ، وین رسوم
373. ۳۷۳او نداند هیچ وضع گفت و گو
374. ۳۷۴چون که حق را باشد اندر جست و جو
375. ۳۷۵ای بسا کس را که حاجت شد روا
376. ۳۷۶بخت بد را ای بسا باشد دوا
377. ۳۷۷ای
378. ۳۷۸بسا بیچاره را کاندوه و درد
379. ۳۷۹گردش ایام کم کم محو کرد
380. ۳۸۰جز من شوریده را که چاره نیست
381. ۳۸۱بایدم تا زنده ام در درد زیست
382. ۳۸۲عاشقم من ، عاشقم من ، عاشقم
383. ۳۸۳عاشقی را لازم آید درد و غم
384. ۳۸۴راست گویند این که : من دیوانه ام
385. ۳۸۵در پی اوهام یا افسانه ام
386. ۳۸۶زان که بر
387. ۳۸۷ضد جهان گویم سخن
388. ۳۸۸یا جهان دیوانه باشد یا که من
389. ۳۸۹بلکه از دیوانگان هم بدترم
390. ۳۹۰زان که مردم دیگر و من دیگرم
391. ۳۹۱هر چه در عالم نظر می‌افکنم
392. ۳۹۲خویش را دذ شور و شر می‌افکنم
393. ۳۹۳جنبش دریا ،‌خروش آب‌ها
394. ۳۹۴پرتو مه ،‌طلعت مهتاب‌ها
395. ۳۹۵ریزش باران ، سکوت دره‌ها
396. ۳۹۶پرش و حیرانی شب پره‌ها
397. ۳۹۷ناله ی جغدان و تاریکی کوه
398. ۳۹۸های‌های آبشار باشکوه
399. ۳۹۹بانگ مرغان و صدای بالشان
400. ۴۰۰چون که می‌اندیشم از احوالشان
401. ۴۰۱گوییا هستند با من در سخن
402. ۴۰۲رازها گویند پر درد و محن
403. ۴۰۳گوییا هر یک مرا زخمی زنند
404. ۴۰۴گوییا هر یک مرا شیدا کنند
405. ۴۰۵من ندانم چیست در عالم نهان
406. ۴۰۶که مرا هرلحظه ای دارد زیان
407. ۴۰۷آخر این عالم همان ویرانه است
408. ۴۰۸که شما را مأمن است و خانه است
409. ۴۰۹پس چرا آرد شما را خرمی
410. ۴۱۰بهر من آرد همیشه مؤتمی ؟
411. ۴۱۱آه! عالم ،‌ آتشم هر دم زنی
412. ۴۱۲بی‌سبب با من چه داری دشمنی
413. ۴۱۳من چه کردم
414. ۴۱۴با تو آخر ، ای پلید
415. ۴۱۵دشمنی بی‌سبب هرگز که دید
416. ۴۱۶چشم ، آخر چند در او بنگری
417. ۴۱۷می‌نبینی تو مگر فتنه گری
418. ۴۱۸تیره شو ، ای چشم ، یا آسوده باش
419. ۴۱۹کاش تو با من نبودی ! کاش ! کاش
420. ۴۲۰لیک ، ای عشق ، این همه از کار توست
421. ۴۲۱سوزش من از ره و رفتار توست
422. ۴۲۲زندگی با تو سراسر ذلت است
423. ۴۲۳غم ،‌همیشه غم ،‌ همیشه محنت است
424. ۴۲۴هر چه هست از غم بهم آمیخته است
425. ۴۲۵و آن سراسر بر سر من ریخته است
426. ۴۲۶درد عالم در سرم پنهان بود
427. ۴۲۷در هر افغانم هزار افغان بود
428. ۴۲۸نیست درد من ز نوع درد عام
429. ۴۲۹این چنین دردی کجا گردد تمام ؟
430. ۴۳۰جان من فرسود از این اوهام فرد
431. ۴۳۱دیدی آخر عشق با جانم چه کرد ؟
432. ۴۳۲ای بسا شب‌ها کنار کوهسار
433. ۴۳۳من به تنهایی شدم نالان و زار
434. ۴۳۴سوخته در عشق بی‌سامان خود
435. ۴۳۵شکوه‌ها کردم همه از جان خود
436. ۴۳۶آخر از من ، جان چه می‌خواهی ؟ برو
437. ۴۳۷دور شو از جانب من ! دور شو
438. ۴۳۸عشق را در خانه ات پرورده ای
439. ۴۳۹خود نمی‌دانی چه
440. ۴۴۰با خود کرده ای
441. ۴۴۱قدرتش دادی و بینایی و زور
442. ۴۴۲تا که در تو و لوله افکند و شور
443. ۴۴۳گه ز خانه خواهدت بیرون کند
444. ۴۴۴گه اسیر خلق پر افسون کند
445. ۴۴۵گه تو را حیران کند در کار خویش
446. ۴۴۶گه مطیع و تابع رفتار خویش
447. ۴۴۷هر زمان رنگی بجوید ماجرا
448. ۴۴۸بهر خود خصی بپروردی چرا ؟
449. ۴۴۹ذلت تو
450. ۴۵۰یکسره از کار اوست
451. ۴۵۱باز از خامی چرا خوانیش دوست ؟
452. ۴۵۲گر نگویی ترک این بد کیش را
453. ۴۵۳خود ز سوز او بسوزی خویش را
454. ۴۵۴چون که دشمن گشت در خانه قوی
455. ۴۵۵رو که در دم بایدت زانجا روی
456. ۴۵۶بایدت فانی شدن در دست خویش
457. ۴۵۷نه به دست خصم بدکردار و کیش
458. ۴۵۸نیستم شایسته ی یاری تو
459. ۴۵۹می‌رسد بر من همه خواری تو
460. ۴۶۰رو به جایی کت به دنیایی خزند
461. ۴۶۱بس نوازش‌ها ،‌حمایت‌ها کنند
462. ۴۶۲چه شود گر تو رها سازی مرا
463. ۴۶۳رحم کن بر بیچارگان باشد روا
464. ۴۶۴کاش جان را عقل بود و هوش بود
465. ۴۶۵ترک این شوریده سرا را می‌نمود
466. ۴۶۶او شده چون سلسله بر گردنم
467. ۴۶۷وه
468. ۴۶۸! چه‌ها باید که از وی بردنم
469. ۴۶۹چند باید باشم اندر سلسله
470. ۴۷۰رفت طاقت ، رفت آخر حوصله
471. ۴۷۱من ز مرگ و زندگی ام بی‌نصیب
472. ۴۷۲تا که داد این عشق سوزانم فریب
473. ۴۷۳سوختم تا عشق پر سوز و فتن
474. ۴۷۴کرد دیگرگون من و بنیاد من
475. ۴۷۵سوختم تا دیده ی من باز کرد
476. ۴۷۶بر من بیچاره کشف
477. ۴۷۷راز کرد
478. ۴۷۸سوختم من ، سوختم من ، سوختم
479. ۴۷۹کاش راه او نمی‌آموختم
480. ۴۸۰کی ز جمعیت گریزان می‌شدم
481. ۴۸۱کی به کار خویش حیران می‌شدم ؟
482. ۴۸۲کی همیشه با خسانم جنگ بود
483. ۴۸۳باطل و حق گر مرا یک رنگ بود ؟
484. ۴۸۴کی ز خصم حق مرا بودی زیان
485. ۴۸۵گر نبودی عشق حق در من عیان ؟
486. ۴۸۶آفت جان من
487. ۴۸۷آخر عشق شد
488. ۴۸۸علت سوزش سراسر عشق شد
489. ۴۸۹هر چه کرد این عشق آتشپاره کرد
490. ۴۹۰عشق را بازیچه نتوان فرض کرد
491. ۴۹۱ای دریغا روزگار کودکی
492. ۴۹۲که نمی‌دیدم از این غم‌ها ، یکی
493. ۴۹۳فکر ساده ، درک کم ، اندوه کم
494. ۴۹۴شادمان با کودکان دم می‌زدم
495. ۴۹۵ای خوشا آن روزگاران ،‌ای خوشا
496. ۴۹۶یاد باد آن روزگار دلگشا
497. ۴۹۷گم شد آن ایام ، بگذشت آن زمان
498. ۴۹۸خود چه ماند در گذرگاه جهان ؟
499. ۴۹۹بگذرد آب روان جویبار
500. ۵۰۰تازگی و طلعت روز بهار
501. ۵۰۱گریه ی بیچاره ی شوریده حال
502. ۵۰۲خنده ی یاران و دوران وصال
503. ۵۰۳بگذرد ایام عشق و اشتیاق
504. ۵۰۴سوز خاطر ،‌سوز جان ،‌درد فراق
505. ۵۰۵شادمانی‌ها ، خوشی‌ها غنی
506. ۵۰۶وین تعصب‌ها و کین و دشمنی
507. ۵۰۷بگذرد درد گدایان ز احتیاج
508. ۵۰۸عهد را زین گونه بر گردد مزاج
509. ۵۰۹این چنین هرشادی و غم بگذرد
510. ۵۱۰جمله بگذشتند ، این هم بگذرد
511. ۵۱۱خواه آسان بگذرانم ، خواه سخت
512. ۵۱۲بگذرد هم عمر این شوریده بخت
513. ۵۱۳حال ،‌ بین
514. ۵۱۴مردگان و زندگان
515. ۵۱۵قصه ام این است ،‌ ای آیندگان
516. ۵۱۶قصه ی رنگ پریده آتشی ست
517. ۵۱۷س در پی یک خاطر محنت کشی ست
518. ۵۱۸زینهار از خواندن این قصه‌ها
519. ۵۱۹که ندارد تاب سوزش جثه‌ها
520. ۵۲۰بیم آرید و بیندیشید ،‌هان
521. ۵۲۱ز آنچه از اندوهم آمد بر زبان
522. ۵۲۲پند گیرید از من و از حال من
523. ۵۲۳پیروی خوش نیست از اعمال من
524. ۵۲۴بعد من آرید حال من به یاد
525. ۵۲۵آفرین بر غفلت جهال باد