1. ۱من ز می کی توبه کردم این چه بهتان است هیتوبه و من حاش لله توبه کی کردم ز می
2. ۲ساقیا برخیز و آبِ معنوی در جام ریزدیگران را تن به جان زنده‌ست و ما را جان به وی
3. ۳پادشاه و ملک و درویش و قناعت ما و عشقگفته‌اند آری که هم با اصل گردد کُلّ شی
4. ۴چون کنم از صحبتِ اهلِ دل آخر احترازبا که پیوندم کزیشان بگسلم با اهلِ غی
5. ۵حاش لله توبه بر من کی توان بستن به زورخیره کی هم صحبتِ آتش تواند بود نی
6. ۶ظلِّ طوبا سایة خُمّ است و در خم آفتابمن ز بهر آفتاب افتاده در پایش چو فی
7. ۷آفتاب از رشک خورشیدِ قدح گیرد عرَقهم‌چنان کز قطره ی شبنم عذارِ لاله خَوی
8. ۸از صفایِ جوهرِ می کشف می‌شد سرِّ غیباین همه آوازه در دنیا فتاد از جامِ کی
9. ۹محتسب گوید مرو بی ره‌ نزاری گردِ شهراحمق بیهوده گوی این‌جا غلط کرده‌ست پی
10. ۱۰از پی تحصیلِ می دم دم بگردم دربه درهم‌چو مجنون در هوایِ وصل لیلی حی به حی