1. ۱چو تازه کرد جهان نوبهار و رفت خزانیتهی‌ست دستم ساقی بیار باده که جانی
2. ۲وگر چو دستِ من است ای پسر تهی شده مشکتدو اسبه از پیِ می شاید ار الاغ دوانی
3. ۳چه گونه فوت توان کرد خاصه موسمِ گل‌هادمی که نه به لبِ کشت زار و آبِ روانی
4. ۴شراب و سبزه و آب روان و شاهد و مطربهمین ست مایه و اسباب و دستگاه جهانی
5. ۵نبینی ای پسر اندر جهان فانی چیزینه خوش‌تر از دل بی‌غم نه خوب‌تر ز جوانی
6. ۶نشاط و عیش کنم روز کاختیار تو داریچو اختیار ز دستت برفت خود نتوانی
7. ۷در آن نفس نرسی کز تو شادمانه برآیداگر توقف اندیشه‌ای به کار رسانی
8. ۸غم جهان مخور و باده خور که آن به تو ماندبه عیش می‌گذران تا در اندهان بنمانی
9. ۹چو بر تو می‌گذرد عمر اگر خوشی و اگر نهبکوش تا همه عمرت به خوش دلی گذرانی
10. ۱۰غنیمت است جوانی بیا و خوش دریابشچه سود از آن که به سر چون رسید قدر بدانی
11. ۱۱به نقد دامنِ‌ام روز گیر فردا کسنشان بهره ندیده است و آن بَسَت به نشانی
12. ۱۲نهان بباش نزاری به خویشتن که چنان بهکه در نهان تو پیداست رازهای نهانی