1. ۱دوش میگفت کسی گفت فلان خواجه مراکه فلان از پی جاه و خطر و مسکن ماست
2. ۲گفتم ار باز ببینیش بگو کای خواجهمال و جاهت چه بود خون تو در گردن ماست
3. ۳خواجه هشدار و میندیش و میاسا که فلانبا چنین بی زر و سیمی چه غم از دشمن ماست
4. ۴زر و سیمی که بدان جیب و دل آراسته ایمشت گردیست که بر خواسته از دامن ماست
5. ۵خرمنی چند گر از زرع ضعیفان داریحاصل هر دو جهان خوشه ای از خرمن ماست
6. ۶جامه و فرش نوت قدر بیفزود ولیاطلس عرش برین کهنه لباس تن ماست
7. ۷چه دگر بر فرس و استر خود رشک بریکاشهب چرخ روان بر اثر توسن ماست
8. ۸راست تر خواهی ازین خواجه مرا با تو چه کارآنچه در وهم تو گلزار تو شد گلخن ماست