1. ۱ای عقده‌گشای هر کمندیبردار ز پای شوق بندی
2. ۲یک لحظه ز سرکشی فرود آیتا در تو رسد نیازمندی
3. ۳صد کام ز چاشنی بسوزدکز نام تو شکنیم قندی
4. ۴یک ذره دل شکفته خواهمصد گریه دهم به زهرخندی
5. ۵کاین دیده شوربخت ترسماز گریه رساندت گزندی
6. ۶با بخت من آسمان چه سازد؟افتاده در آتشی سپندی
7. ۷تشریف وصال را بریدندبر قامت بخت ارجمندی
8. ۸در گردن وصل خم نگرددجز بازوی دولت بلندی
9. ۹رحم آر به دست کوته مابگشا ز قبای ناز بندی
10. ۱۰کاری نگشود سعی خواهمدر گوشه انتظار چندی
11. ۱۱بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
12. ۱۲آوخ که ز دل قرار برگشتبرگشت جهان چو یار برگشت
13. ۱۳در دیده خویش عزتش نیستهر کز در دوست خوار برگشت
14. ۱۴از بس که شکست گریه در دلصد قلزمم از کنار برگشت
15. ۱۵صدبار به قصد خصم آهمآمد به لب و ز عار برگشت
16. ۱۶گفتم که به گریه کار سازماو را که به اختیار برگشت
17. ۱۷صد ره به نصیحت جنونمعقل آمد و شرمسار برگشت
18. ۱۸صبر از دل ناامید بگریختشکر از لب شکوه بار برگشت
19. ۱۹هشدار که جمله می‌گریزندیک صید که در شکار برگشت
20. ۲۰در قرعه سال ما چه بینی؟کز طالع ماست پار برگشت
21. ۲۱گل غنچه بخت در گلو داشتاز اختر بد بهار برگشت
22. ۲۲سودای تو شکر در سرم هستگر دست و دلم ز کار برگشت
23. ۲۳بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
24. ۲۴یک وعده نقاب برنینداختکان صد هوس از نظر نینداخت
25. ۲۵هرکس آید به خون زند فالکس قرعه پی ظفر نینداخت
26. ۲۶دوری مکن ار به مصلحت دوستبر حال دلت نظر نینداخت
27. ۲۷کس دور نشد که غیرت اوزان جاش به دورتر نینداخت
28. ۲۸خاموش که بر شکار تسلیمکس ضربت کارگر نینداخت
29. ۲۹پروانه به وصل بال و پر سوختاز بزم کسش به در نینداخت
30. ۳۰آزرده مساز دل که عاقلخود را به چنین خطر نینداخت
31. ۳۱جز خواری رنجش عزیزانما را سخن از اثر نینداخت
32. ۳۲گو نخل وصال برمیاورکس تخم فراق برنینداخت
33. ۳۳غم نیست اگر نظر به حالمآن چشم ستیزه‌گر نینداخت
34. ۳۴بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
35. ۳۵از بی‌غمی طرب برون نیستخوشحالی عاشقان شگون نیست
36. ۳۶من بی سر و برگ و ناصبورمگویی که به سینه دل درون نیست
37. ۳۷پیوند نمی‌توان بریدنزنجیر مواصلت زبون نیست
38. ۳۸هر شعله شمع صد کمندستپروانه در آتش از جنون نیست
39. ۳۹چون پی به فراغتی نبردیم؟گر نعل مراد واژگون نیست
40. ۴۰چون جرعه عشرتی نخوردیم؟گر کاسه بخت واژگون نیست
41. ۴۱بی‌جذبه او به او رسیدناندازه عقل ذوفنون نیست
42. ۴۲تا آن سر کوی ره نمایندکس تا بر دوست رهنمون نیست
43. ۴۳در کوی نیاز برندارندهر سر که میان خاک و خون نیست
44. ۴۴رفتم که به صدر وصل باشماکنون که ز در رهم درون نیست
45. ۴۵بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
46. ۴۶افغان که ز زندگی به جانمفریاد که از جهان گرانم
47. ۴۷نوشم همه از سپهر زهرستدر خانه خصم میهمانم
48. ۴۸برکنده وفا پر خدنگمببریده حیا زه کمانم
49. ۴۹بی دست و دلم چنان که گوییگیرد سر آستین عنانم
50. ۵۰از تلخی جان درون سینهتلخست ز سینه تا دهانم
51. ۵۱مردم به بدی گرم بخوانندبگذار که مایه زیانم
52. ۵۲خال کم مهره بساطمنقش کج داو راستانم
53. ۵۳برگشته اجابت از دعایمرنجیده سرایت از فغانم
54. ۵۴سودازَده می‌دوم به هرسودیریست که رفته کاروانم
55. ۵۵حالا سر آرمیدنم نیستگر عشق و جنون دهد امانم
56. ۵۶بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
57. ۵۷بازآ که به صبر در فراقتناسازترم ز اتفاقت
58. ۵۸بیگانه‌ای آن چنان که ترسمپیشت میرم ز اشتیاقت
59. ۵۹طبعت نکشد به ما کز اولتلخ آمده‌ایم در مذاقت
60. ۶۰بنشین که هزار صلح گرددگرد سر خشم بی‌نقاقت
61. ۶۱بنشین بنشین کز آتش دلروشن کنم انده وثاقت
62. ۶۲آن ناز و کرشمه را برآرماز گوشه ابروان طاقت
63. ۶۳با بخت ستیزه‌کار گویمکو آن غم هجر و طمطراقت
64. ۶۴ای اختر بد برو که گم شدصد ماه امید در محاقت
65. ۶۵بسیار رهست تا تو ای عیشدر هندم و جویم از عراقت
66. ۶۶رحمی که وفا نمی‌کند عمرمتا کی به امید در فراقت؟
67. ۶۷بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
68. ۶۸یک شمه ز صبر خویش گفتمصد غم خردم به جان که مفتم
69. ۶۹در راه امیدهای نایابموی مژه از نگاه سفتم
70. ۷۰ننمود رخ آن که مدعا بودپیدا نشد آنچه می‌شنفتم
71. ۷۱نیکم به بها دهی دروغیاز قیمت خویش در شگفتم
72. ۷۲عمرم بگذشت در غریبییک شب به نشاط دل نخفتم
73. ۷۳چون لاله ز خنده‌ام چکد خوناز بس که به خون دل شکفتم
74. ۷۴خواندی ز وفا ز پی دویدمراندی به جفا ز پیش رفتم
75. ۷۵کی از قدمت ستاره چیدمکی از رهت آفتاب رفتم
76. ۷۶اشکی ز نثار خود بریدمرویی ز غبار ره نهفتم
77. ۷۷بازم به فریب اگر بخوانیبر خاک ره سگانت افتم
78. ۷۸بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
79. ۷۹ای در طلب تو سرکشان خاکهر ذره به جستن تو چالاک
80. ۸۰گه پرده دری به خنده گلگه راه زنی به نشئه تاک
81. ۸۱تا گردن خم ز خون ما سرختا دامن گل ز زخم ما چاک
82. ۸۲آلوده به خون بی‌گناهیاز دست و کمند تا به فتراک
83. ۸۳بر صید تو رشک دارم اماتا دام تو هست ره خطرناک
84. ۸۴خاطر ز ملال من بپردازدحیفست به کوثر تو خاشاک
85. ۸۵گر هست به گردنم گناهیفی‌الحال به آب تیغ کن پاک
86. ۸۶آزاد چه می‌کنی به قهرمدر دام تو دل تپید حاشاک
87. ۸۷مانند شرر ز شعله منریزند ستارگان ز افلاک
88. ۸۸اما چه کنم که دوست خصم استدر عشق پسند نیست الاک
89. ۸۹بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
90. ۹۰من هیچ ندیده‌ام مه نوویرانه من فتاده در کو
91. ۹۱چون ماه شب چهارده رابر گوشه بام من فتد ضو
92. ۹۲در راه بماند ار کمندیدر روزنم افکن ز پرتو
93. ۹۳آن شوق که دربه‌در ازویمبر من نظری فکنده در رو
94. ۹۴این بیت و غزل که می‌سرایمجان‌سوز فسانه‌ای‌ست مشنو
95. ۹۵یک ذره غم و جهان جهان دلصد مورچه را بس است یک جو
96. ۹۶پیغامش اگر ز جانب تستگو مرگ به صد شتاب می‌دو
97. ۹۷آن خرمن مه چو با فروغستگو خوشه شمع، باد بدرو
98. ۹۸نوری چو برین خرابه تابدپروانه برآورد پر نو
99. ۹۹ایمن نشوم که رنج فرهادشیرین شده در مذاق خسرو
100. ۱۰۰بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
101. ۱۰۱هرجا خوش و ناخوشیست نیکوستیا شادی اوست یا غم اوست
102. ۱۰۲گر سر ننهم چه چاره سازمگردن به کمند زلف بدخوست
103. ۱۰۳از طبع نمی‌رود به شمشیرزنگار هوس گیاه خودروست
104. ۱۰۴رو صیقل خویشتن مفرسایکاین آینه زنگ توی‌برتوست
105. ۱۰۵سرچشمه زلال صاف دارداز بخت من آب تیره در جوست
106. ۱۰۶هرچند خطا نمی‌شود تیرما را که گمان به زور بازوست
107. ۱۰۷مردی نبود کمین نمودنآهوی تو در کمند ابروست
108. ۱۰۸با خوی چنین کسی نسازددل گفت دعا و جان دعاگوست
109. ۱۰۹بازوی مصاف او تواناستپیکان دعای من قوی‌جوست
110. ۱۱۰گفتم به بها رود متاعماکنون که نمی‌خرد دل دوست
111. ۱۱۱بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
112. ۱۱۲دل‌کنده شدم ز خویش و پیونداما ز تو دل نمی‌توان کند
113. ۱۱۳خاطر به کدام مهر و شفقتدارم به تصور تو خرسند
114. ۱۱۴بر گردن من نهاده شوقتکفاره صدهزار سوگند
115. ۱۱۵بر دامن جان ز منت تستهر گوشه هزار کوه الوند
116. ۱۱۶یک بار ببین که در تمیزتمن چندم و قدر و قیمتم چند
117. ۱۱۷از سر به فسون نمی‌رود شورسیلاب به خس نمی‌شود بند
118. ۱۱۸از بس دهنش پر است از نوشفریاد نمی‌کند نی قند
119. ۱۱۹دیوانه آرمیده خواهیبند تو نکوترست از پند
120. ۱۲۰قربان جنون شوم که سازدصد گریه تلخ را شکرخند
121. ۱۲۱امروز خوشم به شور و غوغافردا که کنی مرا خردمند
122. ۱۲۲بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
123. ۱۲۳تا کی مژه‌ام ورق نگاردلب قصه به خون دل برآرد
124. ۱۲۴دایم سر ناخنم پر از خونستکز صفحه سینه خط شمارد
125. ۱۲۵این نقش و نگار را کسی چنددر معرض خط و خال آرد
126. ۱۲۶زآمد شد کوی او شدم خواراین شوق مرا نمی‌گذارد
127. ۱۲۷هرچند شب فراق صبرمدندان به جگر همی فشارد
128. ۱۲۸سیمای صباح خال شب رابر صفحه چهره می‌نگارد
129. ۱۲۹در عشق دلم مده که بیدلخود را به خطر همی‌سپارد
130. ۱۳۰مرغی که زند به دام خود راهمت به هلاک می‌گمارد
131. ۱۳۱گر خاک شوم فلک به خاکمجز تخم غم و بلا نکارد
132. ۱۳۲پس به که کنم ستیزه با اوگر تیغ جفا به سر ببارد
133. ۱۳۳بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
134. ۱۳۴آمد دهنی ز خنده پرنوشچون خنده گل شکر در آغوش
135. ۱۳۵می‌گفت حدیث قتل و می‌زددر کام و گلو حلاوتم جوش
136. ۱۳۶محو افتادم به سرکشی گفت:این کیست؟ که نیست در سرش هوش
137. ۱۳۷بوسم کف پا چه زهره دارم؟کت دست درآورم در آغوش
138. ۱۳۸بیمست اگر بغل گشایماز شرم بریزدم بر و دوش
139. ۱۳۹خاموش که هر طرف سخن‌چینصد دام نهاده در ره گوش
140. ۱۴۰بازآ که به قهر و حیله نتواناز خاطر کس شدن فراموش
141. ۱۴۱حق نمک قدیم ما رایکباره به آب جوی مفروش
142. ۱۴۲آواز تپیدن دلست اینتا کی گویی منال و مخروش
143. ۱۴۳این جوش و خروش رسم عشقستور می‌گویی که باش خاموش
144. ۱۴۴بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
145. ۱۴۵دیریست که یار یار ما نیستدل نیز امیدوار ما نیست
146. ۱۴۶یک دم به مراد خود نشستیمامروز ز روزگار ما نیست
147. ۱۴۷ما خانه رمیده‌های ظلمیمپیغام خوش از دیار ما نیست
148. ۱۴۸نبود ز مصیبت آسمان رایک داغ که یادگار ما نیست
149. ۱۴۹هرچند که جان نثار کردیمشادیم که شرمسار ما نیست
150. ۱۵۰بسیار نمود هیچ بودیچون عزت بی‌مدار ما نیست
151. ۱۵۱با فتنه جدل کند ««نظیری »»دیوانه به اختیار ما نیست
152. ۱۵۲با بی‌خردی چنین نشستنشایسته اعتبار ما نیست
153. ۱۵۳در معرکه‌ای که عشقبازانگویند که صبر کار ما نیست
154. ۱۵۴بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
155. ۱۵۵از خنده نمونه‌ای‌ست با منوز گریه لبالب است دامن
156. ۱۵۶غم از در عاشقان درآمدبودم به میانه آشنا من
157. ۱۵۷وارستگیم وقوع داردبگذشت و نرفتم از قفا من
158. ۱۵۸تا از سخنم دلش برنجیدتأثیر ندیدم از دعا من
159. ۱۵۹از نطق و بیان خود شریکمدر خون هزار مدعا من
160. ۱۶۰نی حال و اثر نه سوز و دردیاز هم شده چنگ بینوا من
161. ۱۶۱هرگام جهان جهان شدم دورکاش از تو نمی‌شدم جدا من
162. ۱۶۲چون کار نمی‌رسد به انجامزانجام روم به ابتدا من
163. ۱۶۳چون طالعی از وفا ندارمور عهد تو می‌شود وفا من
164. ۱۶۴بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
165. ۱۶۵عشق از پس پرده داد پیغامکاین کار نمی‌رسد به انجام
166. ۱۶۶من رفتم و عشق در میان ماندبر من به دروغ ماند این نام
167. ۱۶۷زین گریه به آب می‌رود رختزین ناله شکاف می‌شود بام
168. ۱۶۸پیمانه و خم به دیگران دهمن مست شدم ز دیدن جام
169. ۱۶۹بلبل که نشاط عشق دارداز سایه گلبنش شود رام
170. ۱۷۰بوی غم و سوز غربت آمدآه از دل رفته داد پیغام
171. ۱۷۱در حوصله دوستی نگنجدتا دل نشود محال آشام
172. ۱۷۲صد مرحله تا قبول عشقستوان هم به مراد بخت و ایام
173. ۱۷۳روزی تاریک از دم صبحبختی در خواب از اول شام
174. ۱۷۴غم بار نهاده تنگ بر تنگدل برنگرفته گام از گام
175. ۱۷۵جان از طلبم به لب رسیدهآبم ز عطش نرفته در کام
176. ۱۷۶بی‌فایده تا به کی تکاپویاین راه نمی‌رسد به انجام
177. ۱۷۷بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
178. ۱۷۸زین کار دقیق و فکر باریکما را دل و دیده گشت تاریک
179. ۱۷۹شد غیرت کار و بار عشقتزنار میان ترک و تاجیک
180. ۱۸۰زندانی گوشه بلاییمای شه گذر برین مفالیک
181. ۱۸۱تا از بن دخمه‌ها برآریمشب‌های دراز و روز تاریک
182. ۱۸۲هرچند که مهر را غبارمدر دیده کند شعاع باریک
183. ۱۸۳نومید نیم که مالکان راپنهان نظریست با ممالیک
184. ۱۸۴بی‌جرم ستم کنی بر ایاملایرحم لی و لا اعادیک
185. ۱۸۵دل را به جفا ربوده عشقتچندانش به من نمی‌سپاری ک
186. ۱۸۶بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
187. ۱۸۷از شوق توام سر بشر نیبا خلقم و از کسم خبر نی
188. ۱۸۸هر گوشه به حیرت جمالتصد دیده و جای یک نظر نی
189. ۱۸۹در عهد که بوده بوستان راچندین در و بند و یک ثمر نی
190. ۱۹۰دام قفسی که یاد دارد؟صد طوطی و ذره‌ای شکر نی
191. ۱۹۱زان لب سخنی بگو، چه سرّ است؟درجی ز گهر پر و گهر نی
192. ۱۹۲در شهر که دیده‌ای؟ که امروزدستش ز دلش شکسته‌تر نی
193. ۱۹۳چشم سیه همیشه مستتصد شیشه شکست و شیشه‌گر نی
194. ۱۹۴صد ناوک آه در کمینستجز دست دعای من سپر نی
195. ۱۹۵عمری پی این و آن گرفتماز جمله به سر ز تو به سر نی
196. ۱۹۶کنجی خواهم که با غم دلمن باشم و تو کسی دگر نی
197. ۱۹۷بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
198. ۱۹۸مردیم و ز کین ما به دردیکشتی و هنوز در نبردی
199. ۱۹۹وابُردن دل مبارکت باداین بار مرا تمام بردی
200. ۲۰۰یک نقش مراد برنیارماز حقه چرخ لاجوردی
201. ۲۰۱بازیچه آخر بساطمهنگامه نهاده رو به سردی
202. ۲۰۲در دعوی نام و ننگ تا چندبر سنگ زنم عیار مردی
203. ۲۰۳دیوانگیا برآر دستیتا عادت و رسم درنوردی
204. ۲۰۴گویند به طعنه دشمنانم:کز بهر چه گرد او نگردی؟
205. ۲۰۵حرمان تو در محبت از چیستتقصیر به جستجو نکردی
206. ۲۰۶سوزم به حجاب عشق و گویماقبال نکرد پایمردی
207. ۲۰۷بی‌وجه جنایتی و جرمیباید که به شرم و روی زردی
208. ۲۰۸بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
209. ۲۰۹ای عشق تو را جنون ما کمچون زلف تو کار عقل در هم
210. ۲۱۰بیمار تراست مرگ درمانمجروح تراست داغ مرهم
211. ۲۱۱ما را چه خبر ز قرب و بعدست؟دیوانه کجا و شادی و غم
212. ۲۱۲ما طفل زیییم و طفل میریمبازیچه ماست هر دو عالم
213. ۲۱۳ما کج به مذاق‌ها نشستیمبر سرو تو راستی مسلم
214. ۲۱۴آن رخ به نگاه ما دریغستهست آینه از سکندر و جم
215. ۲۱۵زنجیر جنون ما مشوراناین سلسله را مریز از هم
216. ۲۱۶ما را به جفا و سرگرانیگردیده بنای عشق محکم
217. ۲۱۷در شیوه عشق اگر نباشدبیداد تو بر وفا مقدم
218. ۲۱۸بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
219. ۲۱۹ما بیش بهای کم خریدارنقصان خودیم و زیب بازار
220. ۲۲۰تا رغبت مشتری بجنبدبر نام کسی دگر کنم کار
221. ۲۲۱از گلشن ذوق انتظارمدر پای چنان خلیده صد خار
222. ۲۲۲هرجا قلمم روش نمایدطاووس خجل شود ز رفتار
223. ۲۲۳هرجا سر گفتگو گشایمصدطبله دهد به باد عطار
224. ۲۲۴دم‌رنجه مکن نمی‌نشیندبر آینه بلور زنگار
225. ۲۲۵خاموش وگرنه لب گشایمتا بو ندهد هزار گلزار
226. ۲۲۶با نافه هرکه بوی عشقستچون مشک همی‌دمد ز گفتار
227. ۲۲۷آدم به سخن شد آدم، ار نهدارد لب و گوش، نقش دیوار
228. ۲۲۸خواهم همه راه دوست پویمدر حیرتم افکند ز رفتار
229. ۲۲۹بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان
230. ۲۳۰آنجا که حدیث عشق و سوداسترنجش غلط است و شکوه بی‌جاست
231. ۲۳۱گر شربت تلخ می‌کنم نوشغم نیست که کار با مسیحاست
232. ۲۳۲از لذت مدح خان خانانطوطی زبان من شکرخاست
233. ۲۳۳از شادی کار این جوانبختدولت به هزار سود و سوداست
234. ۲۳۴با خاره بخت قدرسنجشاندیشه بد به سینه میناست
235. ۲۳۵آنجا که عنایتش مربیستنازکتر از آبگینه خاراست
236. ۲۳۶عهدش به خوشی و شادمانیرخساره حور را تماشاست
237. ۲۳۷پیراهن عدل خوش‌ترازشاز جوهر راستی مطراست
238. ۲۳۸هرجا که ظفر صفی بدردبر قامت بختش آورد راست
239. ۲۳۹عهدش دم یوسفست کز ویعالم به جوان شدن زلیخاست
240. ۲۴۰دولت به مقام کارسازیشیک وامق و صد هزار عذراست
241. ۲۴۱از بهر طراز عمر و جاهشدایم به دعا و عجز و درخواست
242. ۲۴۲بنشینم و پا کشم به دامانتا کار وفا شود به سامان