1. ۱به کوه و دشت ندارم ز شوق گنجاییچو سیل تیز روم سر به سر ز شیدایی
2. ۲خبر دهید به ترکان شوخ چشم از منکه رخت صبر و سکون می دهم به یغمایی
3. ۳هزار طعنه به دریا زنم ز بی باکیهزار خانه به طوفان دهم ز خودرایی
4. ۴دمی ز دهشت دشمن چو گرگ خون آلوددلی ز وحشت یوسف چو چاه صحرایی
5. ۵دمی چنانکه رخی از غضب برافروزیدلی چنانکه خدنگی به خون بیالایی
6. ۶خدا کند که دچارم شوی که می دانمچنان نیم که اگر بینیم نبخشایی
7. ۷به صوت زاری من گوش را بشارت دهکه هر صباح پریشانترست گویایی
8. ۸شدم خلیل و ز آتش مرا گلی نشکفتخوشا محبت موسی و نخل پیرایی
9. ۹خزان طور نزد دم که سنگ درنگرفتفسون شعله ندارد ز موم گیرایی
10. ۱۰ز هیچ کس نگشاید دلم مگر هم توگره ز رشته افسون خویش بگشایی
11. ۱۱ز بحر تشنه لبم سر کشید ز استغناچو ابر سوخته خشک مغز سودایی
12. ۱۲در آفتاب جگر تشنه میرم و نرومبه سوی سایه فخر از پی تن آسایی
13. ۱۳ز من دو دیده اهل دیار روشن بادکه گرد بادیه آرم به چهره آرایی
14. ۱۴ز عرض تحفه من شهر و کوی شیرین استکه می برم شکر از خنده تماشایی
15. ۱۵گریزم و نتوانم که برده صاحب منبه گرد نامه لطفم ز پا توانایی
16. ۱۶فروغ چهره آفاق خان خانانستکزو دو دیده امید راست بینایی
17. ۱۷زبان به گفتن عبدالرحیم خان نازدکه همچو روح به طبعش بود پذیرایی
18. ۱۸ز آدم آمده تا نسل خود بزرگ منشبه او کریم نسب شد بزرگ والایی
19. ۱۹اگر ستاره خلافی کند همی رسدشکه گویدش تو به خدمت مرا نمی شایی
20. ۲۰وز آفتاب به حشمت رود تواند گفتکه شب به پاس جنابم چرا نمی آیی
21. ۲۱ازان نمی دهد انگشت بر شکست سپهرکه آبگینه دلست این سپهر مینایی
22. ۲۲عجب کریم نوالی که مطبخ او رابود هزار شبان همچو حاتم طایی
23. ۲۳غریب راه نمایی که وادی او رارود هزار خضر در لباس سقایی
24. ۲۴چو با تو نیست دلش صاف اخترش سیهستبه دانش ار کلف از روی ماه بزدایی
25. ۲۵گر او نظر نکند کوتهست تاختنتز روز رفته اگر گوی عمر بربایی
26. ۲۶رضا و بخشش او بر جبین و چهره خلقدهد به دولت و نکبت زبان گویایی
27. ۲۷به غیر کشتی صلحش مجو پناه که هستنتایج غضبش موج های دریایی
28. ۲۸مکش ز طاعت او سر که سجده در اودهد به قامت دولت بلند بالایی
29. ۲۹هزار مرتبه باید نماز سهو کنیبه راهش ار پی موری به سجده فرسایی
30. ۳۰سری که خاک درش را به صد سجود خریدنمی خرد ز نسیم بهار رعنایی
31. ۳۱نیاز گرد غریبی به رخ ز فرقت اوستزهی ز خاک درت دور زرد سیمایی
32. ۳۲خوشست صحبت دنیا ازان که دنیا راز رسم های تو گردون کند مطرایی
33. ۳۳نشانه ایست خزانت ز بزم برچیدننمونه ایست بهارت ز مجلس آرایی
34. ۳۴به بذل مال کشاند تو را سخاوت توچو وام دار که دستش کشد تقاضایی
35. ۳۵ز نیش و نوش ازان موم پرورش یابدکه با کمند و کمانت دهد پذیرایی
36. ۳۶سفر کنی که ضعیفی رسد به آسایشخطر کنی که فقیری کند تن آسایی
37. ۳۷نه شرط تست طریق وفا به سر بردنز پا درآمدم و بر سرم نمی آیی
38. ۳۸کسی که شهره به اظهار شفقت تو شودبه صد حجاب نگردد نهان ز پیدایی
39. ۳۹مرنج بیهده ترسم که دشمنان شنوندزنند طعنه که عهد وفا نمی پایی
40. ۴۰قسم به ذات تو خوردن بدی نمی آردقسم به مقصد امیدهای هرجایی
41. ۴۱به مسندی که رود تاج سر به فراشیبه درگهی که رود آب رو به سقایی
42. ۴۲به آن جمال که حسرت ز دیدنش نروداگر به پرده چشم ترش بپالایی
43. ۴۳به آن شبی که به خون دل و جگر خفتمز قول دشمن بیهوده گوی هرجایی
44. ۴۴که غیر بوی حقیقت نیاید از نفسماگر به خون خلافم دهان بیالایی
45. ۴۵وظیفه می و نقلم ازان بسازترستکه نیم ذره بکاهیش یا بیفزایی
46. ۴۶وفای دوست عزیزست ورنه در همه جابه قدر حسن ز یوسف خرند زیبایی
47. ۴۷اگر به مصر شود قحط درنخواهد ماند«نظیری » از سخن و طوطی از شکرخایی
48. ۴۸تو نوردیده در ادراک کم نداری هیچکه بهره ای دهدت توتیای بینایی
49. ۴۹تغافل تو به زندان بیدرم داردرهی نما که به جان آمدم ز تنهایی
50. ۵۰به خانه گرد متاع کساد می گیردنمی شود که بگل آفتاب اندایی
51. ۵۱به سوی دوزخ اگر رخصتم دهی به رضابه مرگ باز نمانم ز ناشکیبایی
52. ۵۲همیشه تا به نگه خوش شود تماشاگرمدام تا ز زبان دم زند تقاضایی
53. ۵۳نشاط را چو نگه از نگه برانگیزیحیات را چو زمان بر زمان بیفزایی
54. ۵۴بدت مباد ز امروز تا به روز جزاکه شادمانی امروز و عیش فردایی