1. ۱ز هنر به خود نگنجم به خم می مغانیبدرد لباس بر تن چو بجو شدم معانی
2. ۲دل زاهد و برهمن ز غرور قرب من خوننه به کعبه ام نیازی نه به دیرم ارمغانی
3. ۳من اگر ز شوخ طبعی تن لنگری ندارمعلم است همت من به هوای بادبانی
4. ۴سگ آستانم اما همه شب قلاده خایمکه سر شکار دارم نه هوای پاسبانی
5. ۵عجب ار نبوده باشد خضری به جستجویمکه بمانده ام به ظلمت چو زلال زندگانی
6. ۶ز طلب عنان نپیچم به همین که ره درازستنرسم اگر به منزل برسم به کاروانی
7. ۷شده ام به اعتمادی به سئوال وصل پویانکه نمی کنم توجه به جواب «لن ترانی »
8. ۸قدمی اگر خرامی به وداع همره منره بازگشتنت را قدمی دگر ندانی
9. ۹لگدی که غم برآرد سر عجز پیش دارمکه ز سجده وداعم نکشد درت گرانی
10. ۱۰به دلت گرانم ار چه ز دردت روم به ضعفکه به راه سایه من بردم ز ناتوانی
11. ۱۱دل و سرکشی ز خویت؟ بگذار تا بمیردشرری که با سمندر نکند هم آشیانی
12. ۱۲من اگر گل دورویم بروم ازین گلستانکه صبا ز دفتر من نکند سوادخانی
13. ۱۳چو بدوستان خوری می بزکات صحبت افشانبسمودات شعرم ته جام دوستگانی
14. ۱۴بتوجهم مدد کن به رهی روم که خواهیبقبولم آشنا کن بدری دوم که دانی
15. ۱۵بدری که چرخ و انجم دودش بسده بوسیبدری که عرش و کرسی سزدش بپاسبانی
16. ۱۶در خلد کعبة الله مخ کون و بیت اولبن بار و برگ عالم کف آب و عرش ثانی
17. ۱۷تن ملک راست چون دل خاک را سویدابه چهار حد گشاده در فیض جاودانی
18. ۱۸شده ضیف گاه جان ها بنزول وحی منزلبجهان رسیده نزلش ز نزول آسمانی
19. ۱۹همه ماهه بحر و کان را ز عطای او وظیفهچو هلال درفزونی نه چو بدر در نهانی
20. ۲۰ام شهرهای دنیا بسواد شهر اعظمرخ بوالبشر بسویش ز سرای ام هانی
21. ۲۱ز زلال خم قدح ها بصف عباد دادهچه ز نرمش درآن صف بشمار جرعه دانی
22. ۲۲مه اگر مجال یابد که شود مقیم چاهشکندش ز جرم دلوی ز شعاع ریسمانی
23. ۲۳بمذاق حق شناسان کف آبش ار بسنجندندهند لای زمزم بشراب ارغوانی
24. ۲۴بخواص عفو در دل تف باد در سبویشبعیار روح در تن نم آب در روانی
25. ۲۵بشمار فیض بادش همه بادها شمالیبحساب یمن بیتش همه رنگ ها یمانی
26. ۲۶چو وزد نسیم کویش که رود پی مسیحا؟چو رسد صریر پایش که زند دم از اغانی؟
27. ۲۷نغمات آسمانی ز حریم او مترجمز خطای آستانش شده عرش ترجمانی
28. ۲۸شده مسجد مقدس به همین گناه منسوخکه به کعبه معظم زده لاف هم قرانی
29. ۲۹به ته لباس مشکین چو به جلوه اندر آیدببرد هزار دل را به کرشمه نهانی
30. ۳۰به در و جدار بیتش همه هدیه های عرشیحجر فراش صحنش همه تحفه های کانی
31. ۳۱ز بلا نگاه دارد دم و دود صبح و شامشچه به فاتحه دمیدن چه به ان یکاد خوانی
32. ۳۲پر و بال نسر طایر به هوای او مقیدز قضا کبوترش را به گلو خط امانی
33. ۳۳چو الم کشد ز اعضا به لسان بدر بی اوبه لسان مصر نالد به لسان بی لسانی
34. ۳۴ته پای عرش لرزان ز هراس سر شود خوربره سرخ رو به کویش ز نشاط سرفشانی
35. ۳۵همه بادپا سواران به رکاب بوسش آیندکه ز غایت تمکن نکند سبک عنانی
36. ۳۶شده سوده بر زمینش سم مرکب سلیمانشده کند در هوایش دم قبضه کیانی
37. ۳۷به فضای کوه و وادی ز نزول فیض رحمتبه دو قبه محملش را ملکی و فرقدانی
38. ۳۸بجز او که زیر آرد ز فلک کمان رستمدر خاره را گرفته به مصاف هفت خوانی
39. ۳۹ز پی قبول طوفش بجز این طلب ندارمکه به فرش خاره افتم ز فراش پرنیانی
40. ۴۰مژه پیش ناودانش به جزع چنان بگریدکه ز صحن محرم آرد به درش ز سیل رانی
41. ۴۱به درش چنان بنالم که ز غایت ترحمز درون ندا برآید که درا، درا، فلانی
42. ۴۲ز حدوث چرخ گویم ستمی که دیده باشمحرمش کند حمایت ز حوادث زمانی
43. ۴۳نمطی دگر سرایم سخن از شکر زبانیکه مگر دلی ربایم به فریب دلستانی
44. ۴۴ز سوی بهار عمرم به نشیب گشته میزانچو ز بیم وی بگریم بقمی کنم خزانی
45. ۴۵به محبتی فروزم دل زار پیش از آن دمکه نشاند آب پیری تف آتش جوانی
46. ۴۶شده کم روانی تن بچشم شراب ذوقیکه ز لب چو زیر آید به بدن کند روانی
47. ۴۷ز شب دراز عمرم بجز این طمع نباشدکه برآورم به مهری دم صبح مهرگانی
48. ۴۸نکشم ملال کیسه که ز فربهی بدرداگر از فضول طبعی نکند مهین دهانی
49. ۴۹همه در به موج ریزم ز عطای خان خانانکه محیط کشتیم را نکشد ز بس گرانی
50. ۵۰اثر ستاره دارد هنر سحاب نیسانکه محیط و کان نیفتد ز عطاش در زیانی
51. ۵۱پی پاس عدل نوعی ز خیال خود هراسانکه نشسته بر در دل همه شب به پاسبانی
52. ۵۲زهی از علو فطرت به مراتبی رسیدهکه ثنای دور گردت نرسد به همعنانی
53. ۵۳به غنا ز فقر رهبر تویی و تویی همین بسشده سال ها کزین ره نگذشته کاروانی
54. ۵۴ز تو زاده همت اما چو تو منفعت نبخشدبود ار قراضه از کان نکند قراضه کانی
55. ۵۵به ولایتی که تازد پی فتح باب عزمتدم تیغ خون فروشد به خواص زعفرانی
56. ۵۶همه خسروان عالم به تو مفخرت نمودندز جم و ز کی چه گویم؟ تو به این و آن نمانی
57. ۵۷همه قبله های باطل تو چو کعبة المعظمهمه وحی های ناسخ تو چو سبعة المثانی
58. ۵۸بگذار تا بسوزم ورق فلک که دیگرقلمش به حرف کفران نکند سیه زبانی
59. ۵۹به تو کوه چون تواند به مصاف دست بردن؟که هزار جا ببندد کمر از تهی میانی
60. ۶۰فتد ار به خوان دشمن ز سر غضب نگاهتکند از نهیب مغزش به نواله استخوانی
61. ۶۱به ثبات و شهرت از تو به مثل چنان نمایدکه برند نام عنقا به نشان بی نشانی
62. ۶۲به مراتب کمالت نرسد ضمیر اختربه سر هم ار ببندد درجات آسمانی
63. ۶۳به هزار پایه مدحت به کجا رسیده ام منکه به هفت پایه گردون رسدت به نردبانی
64. ۶۴ملکا به فضل و همت من و تو چرا ننازیم؟نه مرا عوض نه قیمت، نه تو را بدل نه ثانی
65. ۶۵تو ز من مدیح جویی به سخن فرونمانمز تو من نوال خواهم به کرم فرونمانی
66. ۶۶به نبشته آستانت ز در تو خوانده بودمکه رساندم ز رفعت به مکان لامکانی
67. ۶۷نه کم از خضر دویدم به رکاب دولت توکه رسید ازان سعادت به حیات جاودانی
68. ۶۸نه پس از صبا رسیدم به تو کز قبول خدمتبه غبار پیر کنعان کند آستین فشانی
69. ۶۹فتد ار گذار طوطی به شکرستان هندمبه ثنای قند مصری نکند شکر لسانی
70. ۷۰چه زیان کشید لطفت که بگفت غیر کم شد؟چه قصود داشت قدرم که فتاد در زیانی
71. ۷۱بنما رهی به لطفم که ز آتش عزیمتبه دماغ و دیده خوابم همه شب کند دخانی
72. ۷۲به تو جای خویشتن را به زر و گهر فروشمکه درت مثل نگردد به حدیث رایگانی
73. ۷۳همه عیش این جهانی به عنایت تو دیدمچه عجب اگر بیابم ز تو زاد آن جهانی
74. ۷۴تو اگر دهی وگرنه غم و خوشدلی ندارمکه نظر به دوست دارم نه به گنج شایگانی
75. ۷۵چو رسد به بحر شبنم ز فنا چه بیم دارم؟که بقا به دوست یابد چو شود ز خویش فانی
76. ۷۶به خدای کعبه دارم ز در خدایگان رونه فریب تازه دارم نه دروغ باستانی
77. ۷۷بجز این دعا ندانم که جز این ریاست دیگرکه به مقصدت رساند چو به مقصدم رسانی