1. ۱چنان رسیدن دی سرد ساخت دنیی راکه کرد در دل مجنون فسرده لیلی را
2. ۲نسیم صبح بدان گونه گشت رنگ ستانکه برد از کف دست نگار حنی را
3. ۳فسردگی هوا تا به غایتی برسیدکه بست در دل عاشق ره تمنی را
4. ۴به آن رسید ز تأثیر تندباد خزانکه بار و برگ بریزد درخت طوبی را
5. ۵به بیع رضوان مالک اگر شود راضیخود به گلخن دوزخ بهشت ماوی را
6. ۶فغان که گشت در احیای خلق افسردهدمی که مایه اعجاز بود عیسی را
7. ۷عجوز برد که بر حرف باستان دل داشتکنون به نطق درآورده است املی را
8. ۸نه چشم از دمه دیدست حال شخص تباهنه گوش درک زنخ بند کرده شکوی را
9. ۹ز شرح سردی امروز کرده اند حذرلباس لفظ که پوشیده اند معنی را
10. ۱۰ز بیم سرما طفل از رحم نمی زایداگرچه وعده زادن گذشته حبلی را
11. ۱۱مشاطه دست عروس از نگار بگشایدکه می برد نفس صبح رنگ حنی را
12. ۱۲خماردار نیارد به حلق مینا دستفراق دیده نبوسد عذار سلمی را
13. ۱۳اگر نه ز آفت سرما درخت ایمن بودچراست شعله بیضا به دست موسی را
14. ۱۴ز چله دی و بهمن که بر کمان دارندعطارد افکند از دست کلک انسی را
15. ۱۵ز درد مارگزیده خبر نمی یابدکه نیش عقرب بر دست زهر افعی را
16. ۱۶ز جیب صفحه تصویر چین برآوردمشکست رنگ به رخساره نقش مانی را
17. ۱۷به شهد داده برودت طبیعت کافوربه مشگ داده رطوبت مزاج کسنی را
18. ۱۸به دل محبت معشوق ره نمی یابدکه سد راه شود برف عهد قربی را
19. ۱۹گذشته برف ز بس از سربنای جهاننموده منزل قارون رواق کسری را
20. ۲۰ز برف پنجه خور مانده آنچنان از کارکه در میانه کافور دست موتی را
21. ۲۱ز برف ساخته استاد زمهریر سفیدچو سقف خانه نداف چرخ اعلی را
22. ۲۲ز ضعف پرتو خورشید در میان سحاببسان نور بصر گشته چشم اعمی را
23. ۲۳میان دوزخ تابان در استخوان مریضفسردگی هوا لرزه ساخت حمی را
24. ۲۴رسید کوتهی روز تا بدان غایتکه جای در دم صبح است شام اضحی را
25. ۲۵خدنگ رستم اگر در کمان کشیده شودهوای سرد ببندد محل مجری را
26. ۲۶کنون طیور نسازند در چمن مسکنزنار همچو سمندر کنند سکنی را
27. ۲۷چو رفت گل ز چمن عندلیب گوشه گرفتبه زاغ و بوم فکندند امر شوری را
28. ۲۸سخن به نصف خلافت رسید و مل نشنیدطلب ز مطرب و شاهد نمود فتوی را
29. ۲۹سرود مطرب گفتا به راستی کز ماکسی به سر نرساند طریق اولی را
30. ۳۰صلاح عقل چنانست در چنین فصلیکه از شراب بشویی لباس تقوی را
31. ۳۱ز باده بر در میخانه ها وضو سازیبه پای ساغر می افکنی مصلی را
32. ۳۲از آن شراب کنی در قدح که مرد کنداگر ز دور خورد بر مشام خنثی را
33. ۳۳از آن شراب کنی در قدح که یاد صباز فیض نگهت او روح داد عیسی را
34. ۳۴از آن شراب کزو گر خیال جرعه کشدچو نطفه روح دهد صورت هیولی را
35. ۳۵از آن شراب که گر قطره ای به خاک چکیدکند درست عظام رمیم موتی را
36. ۳۶هزار کوه غم از یکدگر فرو ریزددر آن مقام که ظاهر کند تجلی را
37. ۳۷نه زان شراب که انگور او شهید کندشه سریر امامت علی موسی را
38. ۳۸امام ثامن ضامن که روز بازپسینبه گوش خوف رساند ندای بشری را
39. ۳۹امام ثامن ضامن که در شریعت حقز هفت مفتی صادق گرفته فتوی را
40. ۴۰شهید خاک خراسان که گرد مرکب اوبه جای نور بصر گشته چشم اعمی را
41. ۴۱دیت ستان لب لعل زهر خورده اوستزمردی که کند کور چشم افعی را
42. ۴۲اگر ز ناف زمین حق بنای کعبه نهادزمین مشهد او کرد صدر دنیی را
43. ۴۳به هر قدم که نهی در حریم روضه اونهاده اند اقامت ریاض عقبی را
44. ۴۴به ذوق تر ز کلیم اند نقش های گلیمنموده جبهه هر خشت صد تجلی را
45. ۴۵فروغ قبه خورشید شکل مرقد اونموده بدر فروزنده چشم اعمی را
46. ۴۶شعاع نور قنادیل او به هم شکندطلیعه های کواکب سپهر اعلی را
47. ۴۷چو حافظان حریمش کشیده اند سرودنموده اند ترقی عقولی اولی را
48. ۴۸ز حس جوهر و آواز و فکر تحریرشنموده اند صور جوهر هیولی را
49. ۴۹چو عندلیب به گلدسته های مسجد اومؤذنان مترنم ستانده املی را
50. ۵۰ز ذکر اشهد ان لا اله الا اللهبه گوش خوف رسانیده بانگ بشری را
51. ۵۱ز شوق طوف مزارش که عید شادی هاستعروس نیمه شب از دست شسته حنی را
52. ۵۲به ماه میل سر گنبدش رجوع کنندجماعتی که پرستیده اند شعری را
53. ۵۳ز زهد عاکف و سیار صحن روضه اوبه ناز و منت گیرند من و سلوی را
54. ۵۴به ارتقای مقام نفوس خدامشنوید ذبح عظیم است کبش قربی را
55. ۵۵فراخی نعمش با صفا بدل کردهنزاع کاسه مجنون و سنگ لیلی را
56. ۵۶وسیله شرف از عیدگاه او حجاجبه قدس و کعبه فرستند فطر و اضحی را
57. ۵۷دو گوهه طرق و مشهد مقدس اوزنند طعنه به تقدیس قدس و رضوی را
58. ۵۸آن دو کوه گران حلم کوه سنگی زادکه یک نتیجه کبری بود دو صغری را
59. ۵۹زهی امام که مفتاح باب مرحمتستمحبت تو رضای ملک تعالی را
60. ۶۰چنانکه برگ بریزد ز تندباد خزانمحبت تو بریزد گناه کبری را
61. ۶۱تو گر به روز قیامت شفیع خلق شویعذاب نیست پرستندگان عزی را
62. ۶۲پی نتیجه اعمال حاکم محشراگر به خلد نویسد برات اجری را
63. ۶۳به نزد مالک دوزخ روان کند رضوانمحبتت نکند گر نشانه مجری را
64. ۶۴چو عکس آینه از بطن نطفه بنمایداگر ز رای تو زیور دهند حبلی را
65. ۶۵به هر گیاه که ابر سخات آب دهددهد به قاعده بار درخت طوبی را
66. ۶۶هر آنکه خاک درت را به تاج و تخت دهدکند معاوضه با تره من و سلوی را
67. ۶۷ز بس عنایت عامت نموده مستغنیز حاجتی که به هم بوده اهل دنیا را
68. ۶۸به نزد فهم چنان مدعا شود ظاهرکه احتیاج نیفتد به لفظ معنی را
69. ۶۹به بوسه دیر؟ درت نقش شد کسی بیندنیاز عرضه کند اشتیاق مانی را
70. ۷۰غریب از حرکات سپهر مضطرب استبر آستان تو یابد مگر تسلی را
71. ۷۱تمام گشت به نی پاسخ کلیم از طورکه راند در ارنی بر زبان خود نی را
72. ۷۲ز گفتن ارنی زان تو نی نمی شنویکه از سخاوت بانون نیاوری یی را
73. ۷۳ز لفظ آری با کوه اگر خطاب کنیجواب نیست جز آری جواب آری را
74. ۷۴شها کسی که به دل جای داده خصم تو رابه کعبه پهلوی مصحف نهادی عزی را
75. ۷۵جماعتی نه موالی ز خصم آل نبیهمه گرفته به میراث دین خنثی را
76. ۷۶زدند بیخ و بن مؤمنان به تیغ خلافنگاه هیچ نکردند صدق دعوی را
77. ۷۷ز خلق سید و اشراف جوی خون راندندبه روضه تو گشادند دست دعوی را
78. ۷۸بقیئه ای که نگشتند کشته از افلاسفروختند به غربت دیار و مأوی را
79. ۷۹شها فغان ز زمانی که اهل دانش اوز فهم شعر ندانند غیر آری را
80. ۸۰حدیث عیسی و افسانه را یکی دانندز نیشکر نشناسند شاخ کسنی را
81. ۸۱درین زمانه بدان گونه شعر خوار شدستکه ننگ می شود از نام خویش شعری را
82. ۸۲ولی ز پاکی نظمم به یمن مدحت تستشرف به نظم روان جریر و اعشی را
83. ۸۳غلام پیر «نظیری » درم خریده تستتوجهی که ببیند جمال مولی را
84. ۸۴نماز مرده کند بر مدیح مرده دلانبه مدحت تو کند زنده روح اعشی را
85. ۸۵چنان ثنای تو گوید که ذوق جایزه اشزبان دهد به ته خاک معن و یحیی را
86. ۸۶کنون که لب به شکایت گشوده ام خواهمکه نوشم از کف تو شربت تسلی را
87. ۸۷چنان ثنای تو گویم که ذوق خواندن آندهد زبان بیان نقش های مانی را
88. ۸۸چو خامه را به بنان رخصت جوار دهمکند به معجزه کار عصای موسی را
89. ۸۹چو صفحه را به سر کلک آشنا سازمکنم بسان دبیر بهار انشی را
90. ۹۰وگر غبار رهت رابه نوک خامه کنمکنم چو دیده پر از نور میم املی را
91. ۹۱وگر امیدی «نظیری » بر تو عرضه کنمپر از مراد کنی دامن تمنی را
92. ۹۲مراد دل به تو گفتم دگر تو می دانیزبان من به دعا ختم کرد دعوی را
93. ۹۳همیشه تا ز شب و روز امتیازی هستدرین جهان شب یلدا و روز اضحی را
94. ۹۴صباح عید محبت نیاورد شب غمشب عدوت نبیند صباح دنیی را