1. ۱ترتیب کهن تازه شد آیین زمان رانو داد نسق شاه جهانگیر جهان را
2. ۲از قاعده دانی سپه و ملک نسق کردآری به نسق کار شود قاعده دان را
3. ۳گویند که در روز نخستین دل و دستشضامن شده محصول یم و حاصل کان را
4. ۴این واقعه البته یقینست که رسم استدارنده تر از خویش نمایند ضمان را
5. ۵این حال و سرور از اثر طبع کریم استرقص از دل آزاد بود سرو روان را
6. ۶خاک از اثر تربیتش عکس سپهر استحق پرده برانداخته جنات نهان را
7. ۷رخساره خلق از اثر عدل شکفته‌ستزان گونه که رشک است به هم پیر و جوان را
8. ۸اعدا و موالی که به ترتیب نبودنددر ضابطه این دارد و در رابطه آن را
9. ۹حزمش چو به باطن نگرد صحت اخلاصرگ در تن مردان گسلد تاب و توان را
10. ۱۰کس ملک به این ضابطه معمور نکردسترضوان به تماشا مگر آورده جنان را
11. ۱۱در شرع شود داخل اگر حکم و رسومشدخلی نرسد مجتهد و موعظه خوان را
12. ۱۲آنجا که احاطت کند اسباب سعادتجا نیست در آن حیطه خلاف سرطان را
13. ۱۳وآنجا که دهد دست به هم ذوق حضورشره نیست در آن حلقه حدیث حدثان را
14. ۱۴گردون کند ار چشم سیه از پی ملکشچون مردمک از چشم کشندش دبران را
15. ۱۵شاهی که سعیدان فلک حکم نرانندجز بر اثر طالع او نفع قران را
16. ۱۶گر از خرد اطلاق کند حس به اناملآرد به سخن خامه ببریده زبان را
17. ۱۷ور بر نظر القا کند اطلاق اصابعخواند به بغل نامه سربسته بیان را
18. ۱۸جستند دوات و قلم از شمس و عطاردنام و لقب از نور نوشتند و نشان را
19. ۱۹ملکی که بد از امن ستان زیر و زبر شداز نام جهانگیر تو هر ملک ستان را
20. ۲۰جز کنیت و نام تو که مستعمل خاص استمهمل لقب و نام چه بهمان چه فلان را
21. ۲۱یاد تو زلالیست کزان تشنه محروردر بادیه بی آب نشاند عطشان را
22. ۲۲سودای تو مالیست کزان تاجر مفلسبا کیسه بی مایه کند جبر زیان را
23. ۲۳طالع سعت ساحت مقدار تو می دیدچندان که فزون دید کران دید میان را
24. ۲۴یک چند اگر دایره سانت به کران بردبگرفت چو پرگار میان را و کران را
25. ۲۵آخر ز کرانت به مکان پدر آوردآراست به روی تو مکین را و مکان را
26. ۲۶شیرین ترت از جان جهان چشم پدر دیدخوش دید که با ملک سپارد به تو جان را
27. ۲۷ازعیش و سروری که کنون دور تو داردمیل است که پس بازبگردد دوران را
28. ۲۸سرسبز ز برگ و بر تو شاخ طرب ماندزانست که در هند نبینند خزان را
29. ۲۹ملکی که به کوشش ملکان قبض نکردنددر قبضه حکم تو سبک داد عنان را
30. ۳۰از پرده برآورد صد آهنگ بشارتکوسی که به آهنگ نمی کرد فغان را
31. ۳۱از عدل تو در چشم بتان خانه نشین شدآن فتنه که پیوسته بزه داشت کمان را
32. ۳۲عدل تو در احیای گل و آب گرفتستتکبیر نیابت ز روان حکم روان را
33. ۳۳تا آب وگل از مهر تو ترکیب نسازندمعجون عناصر ندهد نشئه جان را
34. ۳۴در نافه شود مشگ به سودای تو بویالازم بود آری طپش دل خفقان را
35. ۳۵تا ناف زمین را به نوالت نبریدندتوام حرم کعبه نزاد امن و امان را
36. ۳۶نهر کف سیال تو را عقد بنانستبرقی که به بستن نکند کم سیلان را
37. ۳۷بر سقف فلک لغو شود بیضه انجماز مطبخ تو گر نکند کسب دخان را
38. ۳۸گر رای تو جستی کلف ماه نبودیبی مایه فتد داغ فطیری رخ نان را
39. ۳۹جاه کم رنگین عدوی تو ز اخترآبیست که برداشته رنگ یرقان را
40. ۴۰از دبدبه جاه تو بر گوشه نهادندبس کوس پرآوازه بدریده دهان را
41. ۴۱سیاره قطاع ز خوف تو به هر صبحبی کور نمایند ره کاهکشان را
42. ۴۲عزم تو سمندیست که از غایت تیزیپهلوش در اندیشه نساید کش ران را
43. ۴۳حزم تو دیاریست که پیوسته به آیینبگشاده درو شفقت و انصاف دکان را
44. ۴۴مجهول به معلوم تو سبقت نگرفتستفهم تو مرادف به یقین کرده گمان را
45. ۴۵این سیرت و سان تو هویداست که مثلست؟آسان نتوان یافت چنین سیرت و سان را
46. ۴۶حدثت به غلط تربیت کس ننمایداز چهره شناسد چه شجاع و چه جبان را
47. ۴۷بس خاصیت نفع در اضداد نهادیحرز بره از ناخن گرگست شبان را
48. ۴۸ناکرده ز مهتاب درت کسب رطوبتدر دفع حرارت اثری نیست کتان را
49. ۴۹آن را که دل آسات؟ قوی ساخته در حرببازو ز سبک فرق نکردست گران را
50. ۵۰بر چرخ چهارم فتد ار لمعه تیغتساقط کند از صلب پدر نطفه کان را
51. ۵۱روزی که سپه جرگه زند از پی نخجیرآهو بره بر زیر خزد شیر ژیان را
52. ۵۲ریزند خدنگ از همه سو بر دد و بر دامدر کار نیابند یلان سوی یلان را
53. ۵۳راهی نگشایند مگر رخنه شمشیرجایی ننمایند مگر نوک سنان را
54. ۵۴در مغز تفک زور کند عطسه سوداآتش ز دهان جوش زند مار دمان را
55. ۵۵بریان بره بر چرخ کند رعد زبانهگریان حمل از پیش جهد میغ دخان را
56. ۵۶از هول صدای تفک و نعره گردانسکان سماوات گذارند مکان را
57. ۵۷آرند سوی صید سپه حمله به یک بارنوعی که بشورند زمین را و زمان را
58. ۵۸از بس به میان جمع ز پیکار شود صیداز دامن صحرا نشناسند میان را
59. ۵۹زان گونه که در زلزله افتند مکان هاسر باز زند گاو زمین حمل گران را
60. ۶۰جز مغز سر بره بر آن خوان نشود صرفهرچند شکم سیر شود انسی و جان را
61. ۶۱پرواز کند سوی زمین کرکس گردوناز بس به زمین کشته ببیند حیوان را
62. ۶۲چندان که کشد سفره ز سرتاسر دنیااز بهر اسد تحفه برد زله خوان را
63. ۶۳چون شه به سوی جعبه برد دست، ببنددبر طایر افلاک طریق طیران را
64. ۶۴نسرین پرد از نه فلک خویش به بالاجوید به سر سدره ز جبریل امان را
65. ۶۵آن دم که پی صید دهد راه ملاقاتخاکی عقابی پر و شاهین کمان را
66. ۶۶خون بر رخ هدهد چکد از تاج سلیمانبیم از سر طاووس بود چتر کیان را
67. ۶۷وآنگه که دهد طعمه به مرغان شکاریدر بال بدزدند تذروان جولان را
68. ۶۸شهباز مرقع سلب چنگ کنارهبر کبک درد حله خارا و کتان را
69. ۶۹وان چرخ مرصع سلح لعل تماغهگردن به عضد درشکند کرگدنان را
70. ۷۰شنقار قوی حمله خونخوار تو دارددر بیشه به فریاد و فغان ببر بیان را
71. ۷۱از ضربت سرپنجه شاهین تو ترسدسیمرغ که گم ساخته در قاف نشان را
72. ۷۲عیشی دگر آغاز که از ذوق شکارتکشتند همه جانوران جانوران را
73. ۷۳از چهره بیارای رخ مسکن و مسنددر کاسه زر ریز ز خم آب رزان را
74. ۷۴آن کاسه زرین که کند کار تو چون زرآن آب رزانی که برد رنگ خزان را
75. ۷۵آن آب رزانی که ز نیرنگی رنگشعیسی به سر دار بود رنگ رزان را
76. ۷۶آن شیره انگور که تا او نشود صافاز درد نصیبی نرسد دردکشان را
77. ۷۷آن بکر پری چهره که از صحبت سورشبازارچه برچیده شود شیشه گران را
78. ۷۸بنت العنب آن بکر که در لیل زفافشدستارچه دستار شود قیصر و خان را
79. ۷۹آن باده که در آخر پنجشنبه شعبانسازد شب عید اول شام رمضان را
80. ۸۰آن باده که ترتیب خیالات توهماعجاز کرامات کند برهمنان را
81. ۸۱آن باده که بس امزجه را داده عدالتهندی زبلاغت لغوی کرده لسان را
82. ۸۲آن باده که گر در طپش دل نظر افکنداز قهقهه شیشه گشاید خفقان را
83. ۸۳آن باده که سازد به دمی گونه احمردر چهره صفرا زده رنگ یرقان را
84. ۸۴در شانه ناتاخته مالیده خرد رابر ناطقه ناتافته خاریده بیان را
85. ۸۵در شیشه ز اعمی ببرد علت کوریدر مستی از الکن ببرد بند زبان را
86. ۸۶در وقت عطا پایه فرازنده کرم رادر حال عنا شعله فروزنده روان را
87. ۸۷در طبع جوانی نهد آرامش پیریدرک خرد پیر دهد طبع جوان را
88. ۸۸زین باده صافی که فروزنده هوشستبستان و زهش نور یقین بخش گمان را
89. ۸۹با فهم ز می روشن مستی و میانهدر کار نگر غایت اطراف و میان را
90. ۹۰دل ساز مسخر که بدین شیوه توان بستبر آفت سیاره طریق سیران را
91. ۹۱ملک و حشم از عدل تو در امن و امانندخوش زی و سعادت شمر این امن و امان را
92. ۹۲بر عقل هویداست که رجحان عظیم استبر چاکر جاگیر ستان ملک ستان را
93. ۹۳در تقویت ملک و سپه دست قوی بهسالار نکت یاب وزیر همه دان را
94. ۹۴تکمیل بود بیشه پیران نه جوانانصعب آدمیی خرد کند کار کلان را
95. ۹۵در عون سپهدار و سپه کوش و نگه کننام از پسر زال بلندست کیان را
96. ۹۶تشریف قبولی ز سر لطف که اقبالاز دیر پی بندگیت بسته میان را
97. ۹۷قربان شوم احسان شه و حسن گمان راکار است ز حسن طلبم روی نشان را
98. ۹۸فر شه از اقلیم به اقلیم دوانیدششماهه مسافت به درم پیک دوان را
99. ۹۹ناگاه برآمد ز درم بانگ که گوییدفرمان طلب آمده از شاه فلان را
100. ۱۰۰بی کفش و عمامه به در از خانه دویدمنی کرده قبا در بر و نی بسته میان را
101. ۱۰۱تا حاکم دیوان و بلد برد رسولمدیدم همه جا مژده دهان مژده رسان را
102. ۱۰۲ناگفته تحیت ز شعف مجلس اولدادم ره تقدیم بشان همه شان را
103. ۱۰۳اصحاب حسان مصحف از احباب ستانندبگرفتم از احباب به تعظیم نشان را
104. ۱۰۴بوسیدم وبر فرق به تسلم نهادمبگشودم و بر ناصیه سودم رخ آن را
105. ۱۰۵می دیدم و می سودم ازان سرمه نظر رابرخواندم و لیسیدم ازان شهد زبان را
106. ۱۰۶تا دیدم ازو اختر پر نور بصر راتا کردم ازان طبله پر نوش دهان را
107. ۱۰۷فی الحال دویدم ز پی مرکب و سامانکردم ز همه روی وداع اهل مکان را
108. ۱۰۸امروز سه ماهست که پویان به سراغمگلشن به دماغ و به بغل حاصل کان را
109. ۱۰۹چون بحر تو در جذر وز مد شیر شکاریچون گنج روان من به طلب بحر روان را
110. ۱۱۰چون تاجر گجرات که از مکه برآیدخوش یافتم از کعبه به کوی تو نشان را
111. ۱۱۱در حضرتت استاده چو موسی به سر طوربگرفته به کف نسخه اعجاز بیان را
112. ۱۱۲دارد ز طراوت سخنم تازه نفس هاچون گل که کند عطرفشان باد وزان را
113. ۱۱۳گو فضل و عدالت به سزا نظم و نسق سازدریافته حسان زمان شاه زمان را
114. ۱۱۴گر مدعیی از در انکار درآیدهان این من و اشعار صلا کلک و بنان را
115. ۱۱۵نتوان به غباری که کند جلوه بپوشندمهری که به انوار گرفتست جهان را
116. ۱۱۶شد وحی از آن قطع که دیوان «نظیری »می کرد به فرقان و به تورات قران را
117. ۱۱۷برخوان ورق و رتبه هر طبع نگهدارتعلیم چه حاجت خرد مرتبه دان را
118. ۱۱۸تا طبع کند میل که در گلشن و صحرابر سبزه و سنبل نگرد آب روان را
119. ۱۱۹چون آب که بر سبزه و سنبل گذرد خوشسر خوش گذران عیش و حیات گذران را
120. ۱۲۰عمرت به شماری که شب و روز شهورشتا حشر بود پرده مدار دوران را