1. ۱به زیر هر بن مو چشم روشنی‌ست مرابه روشنایی هر ذره روزنی‌ست مرا
2. ۲شهود بت، ز پراکندگیم باز آورددلیل راه حقیقت برهمنی‌ست مرا
3. ۳چو سایه از همه‌سو در کمین خورشیدمبه هرکجا بن خاری‌ست مسکنی‌ست مرا
4. ۴به هر سراچه و بستان فرو نمی‌آیمبرون ز عالم خاکی نشیمنی‌ست مرا
5. ۵به دوستی که ز بس محو لذت عشقمبه کاینات ندانم که دشمنی‌ست مرا
6. ۶هزار ناله ز نهر و ز رود می‌شنومز سیل گریه چو کهسار دامنی‌ست مرا
7. ۷ز خوشه‌های سرشکم لبالب آغوش استز حاصلی که تو را نیست خرمنی‌ست مرا
8. ۸اگر به معرکه در خون فتاده‌ام چه عجبهمیشه رزم به چون خود تهمتنی‌ست مرا
9. ۹دریغ رخش فروماند و روز بی‌گه شددرین سفر که به هر گام رهزنی‌ست مرا
10. ۱۰کدام می که پس از مستیم خمار نداد؟چو شیشه در ته هر خنده شیونی‌ست مرا
11. ۱۱بیا ز محنت جان کندنم خلاصی دهکه دم زدن ز فراق تو مردنی‌ست مرا
12. ۱۲گداخت جسم «نظیری» ز دقت نظرمکه دیده تنگ‌تر از چشم سوزنی‌ست مرا