1. ۱لوحش الله صنما این چه دهان است و لب استخوشه‌چینان به هم آیید که وقت رطب است
2. ۲نه در اندیشه فردا و نه در حسرت دوشالله الله شب وصل تو چه فرخنده شب است
3. ۳در قیامت می کوثر ز تو باد ایزآمدمستی اشتر بختی نه زآب عنب است
4. ۴شکر است آن نه تکلم رطبست آن نه دهاننمکست آن نه تبسم عسل است آن نه لب است
5. ۵سرو سرکش اگر اینقامت رعنا بیندپیش رفتار تو از پای نیفتد حطب است
6. ۶بی‌محابا مگذر از سرم ای شوخ عراقزآب چشمم به حذر باش که شط‌العرب است
7. ۷ای که گفتی سپر از پنجه خوبان مفکندیگری جو که مرا جیب تهور قصب است
8. ۸مشکل آن است که هر حادثه را سببی استجز ملال تو که از صحبت ما بی‌سبب است
9. ۹شب هجران تو شدم به خیالی آریخسته را لذت خمیازه تقاضای تب است
10. ۱۰گبرم از مام و بدر بی خبر آئی بر منبا رقیبت چه توان کرد که داء العصب است
11. ۱۱با مده دل به بتان یا چو دهی حوصله کنخانه آتش نکند آنکه حصارش قصب است
12. ۱۲چونکه مقصود توئی راه چه دشوار و چه سهلپرسش بادیه و کوه نه شرط طلب است
13. ۱۳من به عمدا نه در اینجا به ره سرگردانماز سر موی توام بند به پای ادب است
14. ۱۴ای دل آماده پیکان سر مژگان باشکه نهان با منش آهسته نگاهی عجب است
15. ۱۵وقت آن است که سرمست به گلزار آییخاصه امروز که عید است و زمان طرب است
16. ۱۶مایه عیش و تنعم همه جمع است ولیباغ بیروی دل افروز تو زندان شب است
17. ۱۷کوی سبقت چه عجب گر برم از فارس فارسکه مرا ارث فصاحت ز امیر عرب است
18. ۱۸آنمهین صادر اول که بدیوان بقاستفرد آخر که ز طومار عمل منتخب است
19. ۱۹نیّر اندر دو جهان این شرفم بس که مرااکتساب حسب از آن شه عالی نسب است