1. ۱چشمت به غمزه کشت دو صد بیگناه راکو داوری که داد رسد دادخواه را
2. ۲گفتم مرا تحمل ناز تو نیست گفتعشق احتمال کوه دهد پرّ کاه را
3. ۳بیحاصل است جلوه خوبان بعهد تونادر در آفتاب توان دید ماه را
4. ۴آنشوخ دیده بین که زنهر شکار دلدزدد چه سان بخود زتغافل نگاه را
5. ۵الله چه فتنه تو که اندر هوای توصلح است اهل میگده و خانقاه را
6. ۶حسنت فکنده پرده زر از درون منآری قیاس از آینه گیرند آه را
7. ۷من وحشی رمیده و نرهن زچارسوآنچشم و زلف و عارض خط بسته راه را
8. ۸آنسبزه بین که سنبل رویش زسرکشیبر باد داده خرمن مشک سیاه را
9. ۹تا کی سپهر جلوه دهد مهر و ماه خویشبرکش زطرف گوشه ابرو کلاه را
10. ۱۰نیر زدرس عشق مجازی دلم گرفتبگشای لب ثنای شه دین پناه را
11. ۱۱آن سرور یگانه غایب که ذات اوجام جهان نماست صفات اله را