1. ۱مشعل خورشید کز نورش جهان را زیور استچند باشی گرم در چهرش که طشت آذر است
2. ۲داغها دارد فلک بر سینه از مهر رخشپینه های داغ باشد آن که گویی اختر است
3. ۳تا زداید زنگ از آیینه چرخ کبودماه نو هر ماه همچون صیقل روشنگر است
4. ۴مهربانی می نماید آفتاب اما چه سودنوعروسی را که روی خوب زیر چادر است
5. ۵چون مسیحا گر بود بر آفتابت تکیه گاهروز آخر خشت بالین است و خاکت بستر است
6. ۶همچو قارون طالب گنجی ولی آگه نه ایزان که در هر جا که گنجی هست مارش بر سر است
7. ۷کشتی آفاق را از مال مالامال دانکی سلامت می رود کاین بحر پرشور و شر است
8. ۸بر امید آب حیوان از چه باید کند جان؟عاقبت لب تشنه خواهد مرد اگر اسکندر است
9. ۹ملک دنیا سر به سر چون خانه زنبور دانگاه در وی شهد صافی گاه زهر و نشتر است
10. ۱۰پا به حرمت نه به روی خاک اگر داری خبرکاین غبار تیره فرق خسروان کشور است
11. ۱۱کنگره ایوان شه می گوید از دارا نشانخشت چرخ پیرزن خاک قباد و قیصر است
12. ۱۲هر گلی کز خاک می روید نشان گلرخی استسبزه برطرف چمن خط بتان دلبر است
13. ۱۳گرچه عالم بود در فرمان سنجر آن زمانسنجدی ناید برون آنجا که خاک سنجر است
14. ۱۴تن یکی مشت غبار اندر ره باد فناستعمر کوه برف، لیکن آفتابش بر سر است
15. ۱۵آدمی را معرفت باید نه جامه از حریردر صدف بنگر که او را سینه پرگوهر است
16. ۱۶مرد را جرأت به کار آید نه خنجر در میانورنه هر پر ماکیانی را به پهلو خنجر است
17. ۱۷گر نه ای ابله مرو با حرص زر در زیر خاکهر که حرص مال دارد موش دشت محشر است
18. ۱۸چاکر دو نان مشو از بهر یک لب نان که توغافلی و رزق تو بر تو ز تو عاشق تر است
19. ۱۹مهر زر از سینه بیرون کن که صندوق لحدجای ذکر و طاعت است آنجا نه مأوای زر است
20. ۲۰فکر مالت برده خواب از دیده شبهای درازیاد مردن کن که مالت وارثان را درخور است
21. ۲۱مال تو مار است و عقرب چند ورزی مهر او؟هیچ کس دیدی که در دنیا محب اژدر است؟
22. ۲۲مطلع دیگر شنو کز استماعش گوش خلقعبرتی گیرد، هر آن گوشی که در وی گوهر است