1. ۱حبیب فضل حق احمد که میر عاشقانستیدو عالم را به زیبایی امیر و مهربانستی
2. ۲چو هست امّی از آن رو امیانند امتان اوبه محشر او ز فضل حق شفیع امتانستی
3. ۳چو ام اصل است و ما در هم که هست آن آدم و حواچو او شد کاشف هر دو ز فضل امی از آنستی
4. ۴هنوز آدم نبد پیدا ملک را کرد اسم ابنامیان خاک بود اما که آن شاه کیانستی
5. ۵قمر شق کرد چون بیرون شد اسم سی و دو ظاهرز بیست و هشت و سی و دو چو پیدا بی گمانستی
6. ۶اگر از بیست و هشت خود نکردی سی و دو ظاهرکه بردی ره به سی و دو که خورشید جهانستی
7. ۷چو کرد از استوا منشق خط فرق و لب زیریناز او شد سی و دو پیدا که بد آب کان فلانستی
8. ۸ز تحت بیست و هشت او چو پیدا گشت سی و دوپدر شد از پسر پیدا نبینی تا چه سانستی
9. ۹از آن اسرار ام و اب به محشر زو پدید آیدشفیع جمله شد زانرو و اب را این ضمانستی
10. ۱۰ز تحت آن لوای او که هست آن بیست و هشت خطشپدر چون از پسر سر زد که او را زو امانستی
11. ۱۱اگرچه سی و دو منفک نبود از بیست و هشت هرگزولی این اصل و آن فرع است چو آن زین در جهانستی
12. ۱۲چو مبدای همه آب شد معاد جمله شد احمدمعاد و مبداء یک ذاتند کز او جا و مکانستی
13. ۱۳بجز یک قوه بیچون که هست آن اصل کاف و نونمجو چیزی ز سی و دو که اصل کن فکانستی
14. ۱۴چو قوه سی و دو نطقت یک ذات است و یک مظهرهمه اشیا شده ناطق ز نطقش بی زبانستی
15. ۱۵همه یک ذات و یک اسما صفات سی و دو هریکچنان چون نطق جمله یک به یک را آن نشانستی
16. ۱۶یکی سو گوید و یک ماء یکی آب و یکی پانییکی سرد و یکی صافی یکی گوید روانستی
17. ۱۷چو گویند هریکی ز اشیا به اسم مختلف چندانکه گردد سی و دو هریک ز جمله عین شانستی
18. ۱۸چنین ز اشیا بود هریک بر او سی و دو نطق حقبود هر سی و دو یک شی ء چو سی و دو یکانستی
19. ۱۹بود هریک ز سی و دو چنین سی و دو ایشان راکه هم یکتا و یک نطقند چو یک اندر عیانستی
20. ۲۰(ز) اسما و صفت دایم چو کثرت بود خلقان راچو وحدت گشت آن کثرت قیامت آن زمانستی
21. ۲۱همه یک چیز و جمله یک ز نطق سی و دو گشتندنگشتی دیو زو احول گر این سر را بدانستی
22. ۲۲بمانند خفته در کثرت ندانند سر خوبان یکچو ماهیت که مفهوم است ز چشم ایشان نهانستی
23. ۲۳بود ماهیت «آ» «بی » چنین تا «یی » که هست آخربود اسمش الف بی تی که ترکیب جهانستی
24. ۲۴چو مفرد گردد آن اسما مسما زو شود پیداشود مفهوم ماهیت که سود است یا زیانستی
25. ۲۵مسمای همه اشیا چو ایشانند هم اسماهمه هستند عین «شان » اگر هردو چو آنستی
26. ۲۶چو اسمای مسما یک شدند از صورت کثرتعیان شد وحدت ایشان که با ساکن روانستی
27. ۲۷همه را «آ» و «بی » و «تی » مسمای همه نطقندهم از «شان » اسم جمله شد چو بی شرک و گمانستی
28. ۲۸مسما جمله اشیا چو آمد اسم شد «شان » رامسما عین اسماء شد اشیا زان کلانستی
29. ۲۹بجز نطق و بجز قوت، بجز صوت و بجز حرفشکه یک ذاتند همه اشیا چو یکتایی بخوانستی
30. ۳۰از آن از مفرد و محکم که هست آن آ و بی و تیمخالف نیستند باهم مسلمان گر مغانستی
31. ۳۱ولی گردد مرکب چون زبان هریک است دیگریکی لفظ عرب گوید دگر از فرس خوانستی
32. ۳۲مرکب چون شود مفرد خلاف از نوع برخیزدچنان که اصل او این است از فرعش عیانستی
33. ۳۳همه یک لفظ و یک ذات و همه یک دین و یک ملتشوند از اصل نطق فرد چو او از عارفانستی
34. ۳۴به شمعون گفت این معنی چو شد پیش پدر عیسیچو آمد از سما اکنون طهور از خاکدانستی
35. ۳۵همه اشیا شده ناطق چو شد نطق از همه پیداهمه کس را ز نطق او حیات جاودانستی
36. ۳۶چو بود او نطق پاک حق بیان نطق حق رو شدبیان او بجز نطقش دگر کس کی توانستی
37. ۳۷سما شد در زمین مطوی زمین شد شق به نور حقکه هست آن نطق پاک حق که ظاهر از دهانستی
38. ۳۸بدل شد ارض در محشر بغیر ارض کان نطق استچو او آب است اشیا را همیشه در میانستی
39. ۳۹زمین کعبه منشق شد برون آمد از او دابهچو کرد اظهار آیت ها ز کعبه زان دوانستی
40. ۴۰چو بد او آدم خاکی ز کعبه چون برون آمداز آن هر عضوی از اعضا به دیگر جزء مانستی
41. ۴۱در توبه چو شد بسته، ندارد بهره زان ایمانکسی کامروز در عالم ز جنس کافرانستی
42. ۴۲بیامد ز آسمان عیسی چو بد او نطق حق مهدیظهور نطق از او را هست از آن با او دخانستی
43. ۴۳چو دجال لعین جهل نشد از جهل او کشتهظهور علم تأویلش کنون تا قبر دانستی
44. ۴۴برآمد آفتاب حق ز مغرب کانبیا بودندچو پشت آب از آن سو بد که او چون درفشانستی
45. ۴۵بیامد آتش از مشرق به مغرب راند خلقان راز دریای عدن آمد که از هندوستانستی
46. ۴۶همه در بیت مقدس در کنون جمع آمدند دیگرچه جای پشت آب زان است که حشر مؤمنانستی
47. ۴۷ز فضل خالق بیچون چو حشر و نشر شد اکنوناز آن اعمال خلقان را ز خلق موقنانستی
48. ۴۸کنون کافر به دوزخ شد بر او غل و سلاسل خطکنون حور است مؤمن را خط او در جنانستی
49. ۴۹وفا شد جمله وعده، نماند اسرار پوشیدهبه فعل آمد ز حق قوه، چو مغز استخوانستی
50. ۵۰از آن حل گشت مشکل ها ز فضل خالق یکتاکه هست او فضل یزدانی که سلطان نشانستی
51. ۵۱کنون زو دین احمد را پدید آمد دگر رونقز دین توحید شد پیدا سبک همچون گرانستی
52. ۵۲هر آن چیزی که هست و بود و خواهد بد بیان زان شداز آنرو دین احمد را کنون شیرین زبانستی
53. ۵۳حساب قرن و سال و مه چنانچه بود چون گرددکنون دور است دور او و او صاحب قرانستی
54. ۵۴بد او ناطق بدین خلقت نیامد همچو او کاملبیان باشد همیشه این چو ذات مستعانستی
55. ۵۵امام و مرشد عالم ز قرآن عرش نامه شدمحبت نامه و دیگر کتاب جاودانستی
56. ۵۶چو قرآن جمله در «شأن» است «شأن» است معنی قرآنهمیشه راه «شأن» روشن چو راه کهکشانستی
57. ۵۷نسیمی را سلیمان‌وار انس و جن مسخر شدعصا در دست چون موسی و خلقان را شبانستی