1. ۱الغرض آن پیل برجا ایستادهست این حیوان خدایا یا جماد
2. ۲گر جمادی گوش و خرطومت چراستور تو حیوانی تو را جنبش کجاست
3. ۳هرچه آمد بر سرت ای پیل مستهین کدامین چشم بد پایت ببست
4. ۴هی چه شد این پیل را ای پیلبانباز گردانیدش از ره ز امتحان
5. ۵چون ز راه خانه آن پیل ژیانباز گردید، ابرآسا شد روان
6. ۶ابر چه‌بْود بلکه چون ابر بهاردر دویدن شد نه شَستن نه کیار
7. ۷باز گردیدش به سوی کعبه روآب جنبش باز افتادش ز جو
8. ۸در تحیر پیلبان و پیلرانپیل را خود لرزه‌ها بر استخوان
9. ۹ناگهان شد لشکر حق آشکاراز هجومش شد هوا تاریک و تار
10. ۱۰لشکر یزدان برآمد از افقدام و دد را کرد در صحرا تتق
11. ۱۱شد هوا تاریک از اسپاه حقتا بگوید هرکه کُشت از راه حق
12. ۱۲شد عیان فوج ابابیل از هواای پلنگ ای شیر ای گرگ الصلا
13. ۱۳هان و هان ای پیل ابابیل آمدتای سپاه کفر سجیل آمدت
14. ۱۴آن سپاه آمد رده اندر ردهشد جهان بر این سپه ماتمکده
15. ۱۵پس فکندند از هوا سجیل راسر به سر کُشتند قوم پیل را
16. ۱۶مرغکی از امر او لشکر شکستخورد سنگی پیل را پیکر شکست
17. ۱۷پیل از نهبش ز جنبش سر کشیدتندر از وژداخ خود تن درکشید
18. ۱۸ای خدا این خانهٔ دل هم ز توستکرده‌ای معماری آن را نخست
19. ۱۹کعبه را گر کرد معماری خلیلهست معمار دل آن رب جلیل
20. ۲۰آنکه آنجا چشمهٔ زمزم نهاداندر آنجا دیدهٔ پُر نم نهاد
21. ۲۱جرعه‌ای زان تشنه گر سیراب کردقطره‌ای زین صد سقر بی تاب کرد
22. ۲۲هم در اینجا چشمه‌های علم بینبر کنارش رسته سرو و یاسمین
23. ۲۳آب حیوان جوشد از ینبوع علمخرم آن کو نوشد از ینبوع علم
24. ۲۴آب حیوان علم باشد ای پسرچون سکندر چند گردی در به در
25. ۲۵لیک آن علمی که آب زندگیستای برادر علم رسم بندگیست
26. ۲۶راه و رسم بندگی دانی درستچون شناسی خواجهٔ خود را نخست
27. ۲۷باید اول خواجه را بشناختنپس لوای بندگی افراختن
28. ۲۸خواجه تا نشناسی ای جان عموقدر و شأنش را ندانی تا نگو
29. ۲۹حق خدمت را ندانی تا کجاستهم کدامین خدمتت او را سزاست
30. ۳۰هست گر میراب رحمت در حرمدر دل عارف ز رحمت هست نم
31. ۳۱از بحار رحمت رب جلیلصد فرات و دجله و جیحون و نیل
32. ۳۲در دل عارف روان باشد مداماندر آنها غوطه آرد صبح و شام
33. ۳۳هست آنجا گر صفا گر سنگ و خاکصد صفا اینجا بود از نور پاک
34. ۳۴گر در آنجا مشعر است ای ذیشعورهست اینجا هم مشاعر را ظهور
35. ۳۵اندر آن خوفست و اینجا خوف و بیمخوف و بیم از سطوت رب عظیم
36. ۳۶هست آنجا گر منی اینجا منی استکاین منایت سوی دوالمن رهنماست
37. ۳۷گر در آنجا هست عرفات ای هماماندر اینجا معرفت دارد مقام
38. ۳۸گر در آنجا هست تقصیر ای گزیناندر اینجا توبه از تقصیر بین
39. ۳۹گر در آنجا هدی را قربان کننداندر اینجا هدیهٔ جانان کنند
40. ۴۰حاجیان گر گوسفندی می‌کشندعاشقان از کشتن خود سرخوشند
41. ۴۱تن به یاد دوست قربان می‌کنندجان نثار راه جانان می‌کنند
42. ۴۲خرم آن روز و خوشا آن روزگارکاورم جان بهر راه او نثار
43. ۴۳ای خنک آن صبح و خرم آن سحرکافکنم آن جسم اندر رهگذر
44. ۴۴بر تنم گر بگذرد آن شهسوارجسم من در راه او گردد غبار
45. ۴۵پس به دامانش نشیند گرد منجان فدای شهسوار فرد من
46. ۴۶من ببینم گرد خود در دامنشپیکر خود گِردِ سُم توسنش
47. ۴۷گردد این سر گوی در چوگان اوهم تن و هم جان بلاگردان او
48. ۴۸ای خوش آن دم کامدم از در بشیرای صفایی خیز و جان بر دست گیر
49. ۴۹کاینک آوردم پیامت زآن نگارخیز و جان کن بر پیام او نثار
50. ۵۰از تو سر خواهد بت موزون توغرقه خواهد پیکرت در خون تو
51. ۵۱بین سر خود را به دست خویشتنبر پیام او جدا سازم ز تن
52. ۵۲سر بود گوی خم چوگان اوتن نثار اندر ره یک ران او