1. ۱آن عرب آمد به سوی شهر ریاز بنی قعقاع یا از اهل طی
2. ۲کاروان ری سوی حج رفته بودرازیان را آگهی زیشان نبود
3. ۳رازیان بودند اندر روز و شبهر طرف در جستجو و در طلب
4. ۴چونکه دیدند آن عرب را بر جملجمله سوی او دویدند از عجل
5. ۵کی برید خوش لقای نیکخویحال اهل قافله با ما بگوی
6. ۶تو برید کاروان ماستیهم به کار و بارشان داناستی
7. ۷بازگو احوال دور افتادگانوارهان جان از غم و لب از فغان
8. ۸بازگو از محفل و یاران ماگلرخان سرو بالایان ما
9. ۹بازگو احوال ایشان ای بشیرمژدگانی هرچه می‌خواهی بگیر
10. ۱۰بازگو از نوجوانان چمنوز گل و شمشاد و سرو و نسترن
11. ۱۱شرح حال یثرب و بطحا بگویقصه یاران ما با ما بگوی
12. ۱۲وز صفا و مروه با ما گو سخندل ز غم خالی کن و جان از محن
13. ۱۳ای برید آخر خدا را همتیزنده کن از مژدهٔ خود آیتی
14. ۱۴ای تو با عیسای مریم همنفسمرده‌ایم از بهر حق فریاد رس
15. ۱۵زنده گردان این گروه مرده راروح بخش این قالب افسرده را
16. ۱۶الغرض بگرفته دورش اهل ریزین نمط در گفتگو هریک به وی
17. ۱۷این یکی پرسید احوال پدروان دگر حال برادر وان پسر
18. ۱۸آن یکی از خال آن یک از عمویوان ز مولی وان یکی دیگر ز شوی
19. ۱۹مانده در حیرت عرب اندر میانگه سوی این دید گاهی سوی آن
20. ۲۰نی سخنشان فهم کردی آن غریبنی در آنجا ترجمانی هم لبیب
21. ۲۱نی خبر او را ز حال کارواننه از منا او را نه از مشعر نشان
22. ۲۲گفت ما ادری و خلاق الجمیلما تقولون اذهبوا خل السبیل
23. ۲۳چون شنیدند این سخن را آن همهدر میانشان گشت پیدا همهمه
24. ۲۴کاین سخن را چیست معنی و بیاناین خبر باشد یقین از کاروان
25. ۲۵گفت آن یک از رفیقان عربمژدگانی از شما خواهد ذهب
26. ۲۶اذهبوا یعنی ذهب آرید زودتا بگویم حال شرح آن حدود
27. ۲۷وان دگر گفت اذهبوا هست از ذهابرو به ره آرید یعنی با شتاب
28. ۲۸ره بپردازید از دزد و دغلتا بیاید کاروانتان بی وحل
29. ۲۹رهزنان بگرفته گرد کاروانکاروان حیران میان رهزنان
30. ۳۰گرد آرید میهمان هرجا هروسوی دزد کاروان آرید رو
31. ۳۱گفت سیم اذهبوا یعنی رسیدکاروان اینک سوی ایشان روید
32. ۳۲رو به استقبالشان آرید شادکاروانتان آمد اینک نیوراد
33. ۳۳چارمین گفتا که یاویل و کربما تقولون گوید این مرد عرب
34. ۳۴مات از موتست نزد ما زبانموت مرگ آمد یقین ای رازیان
35. ۳۵جامG ماتم کنون در بر کنیدموزه بردارید و مویه سر کنید
36. ۳۶اهل ری بگرفته هریک مسلکیهر گروهی تابع و هم هم یکی
37. ۳۷یک گروهی سوی دکانها روانگشته تا آرند نقد شایگان
38. ۳۸از برای مژدگانی بی حذربوته‌ها را جمله بگشودند در
39. ۳۹آنچه از همرس که بدشان دسترسجمله آوردند بی وَجْف و مَکِس
40. ۴۰وان گروه دیگر از جا خاستندبر تن خود اسلحه آراستند
41. ۴۱جمع شد فیلانی از نیوان ریپر شده آن دشت و کوه از های و هی
42. ۴۲بر فلک منجوقها افراختندهایم و هامی به هامون تاختند
43. ۴۳تا برآرند از همه دزدان دمارخوار سازند آن گروه خارکار
44. ۴۴جمع دیگر خانه‌ها آراستندکوچه‌ها از خار و خس پیراستند
45. ۴۵حلقه و دهلیز و برزن روفتندطبل و کوس و دف به شادی کوفتند
46. ۴۶مشعل و شمع و چراغ افروختندهم به مجمر عود و عنبر سوختند
47. ۴۷نوعروسان کرده هر هفت از شعفجلوه‌گر از بام و از در هر طرف
48. ۴۸کان عرب گفت آید امشب کارواننوجوانان کاروان را در میان
49. ۴۹جوق دیگر کرده بر تن جامه چاککی دریغا کاروانشان شد هلاک
50. ۵۰الغرض گردید بر پا های و هویاز حقیقت هیچکس نابرده بوی
51. ۵۱اعتماد جملگی بر فهم خویشمانده در قید خیال وهم خویش
52. ۵۲کرده واقع را مطابق با خیالجز خیال خود سگالیده محال
53. ۵۳بر هوای خود کشد تأویل راپشه سوی خود کشاند پیل را
54. ۵۴مصحف و توریة و انجیل و زبورحبث دار و همه کلایدور
55. ۵۵وهم این یا وحی ربانی‌ست اینفهم این با مصحف ثانی‌ست این
56. ۵۶جز سگاله نیستت آخر سگالبر سگال خویشتن چندان مبال
57. ۵۷ساختی تأویل واقع را طباقبا هوای خود نباشد جز نفاق
58. ۵۸زاید از آن صد خلاف و صد خللرخنه‌ها یابد به ادیان و ملل
59. ۵۹هان اگر مردی تو ای مسند نشینفهم خود را ساز با واقع قرین
60. ۶۰گر تو با واقع مطابق ساختیفهم خود منجوق علم افراختی
61. ۶۱پاک سازد آینه خاطر ز زنگتا حقیقت رخ نماید بیدرنگ
62. ۶۲نیست فهمت غیر پندار و گمانهان ز پندار از حقیقت واممان
63. ۶۳این علومت نیست جز افسانه‌ایرو بخوان افسانه بر دیوانه‌ای
64. ۶۴این خیالاتت همه طیف‌المنامدیده بگشایی نبینی غیر نام
65. ۶۵کار فرما چونکه شد بیم و گماناز حقیقت کی کسی یابد نشان
66. ۶۶چون تو را استاد باشد غنجموشکی توانی یافت سرّ تنکلوش
67. ۶۷زین گُمانها نزد ارباب خردلب مجنبان کابرویت می‌برد
68. ۶۸می‌فریبی عامه را زاوهام خودخویش را ز اضغاث و از احلام خود
69. ۶۹هین نگر با خاصه این پندارهادم مزن ز احلام با بیدارها
70. ۷۰نزد موسی دم ز سحاری مزنعنکبوتی گرد شهبازی متن
71. ۷۱چون نشسته عیسی اندر بزمگاهنبض قاروره تو از مرضی مخواه
72. ۷۲برکشد داود چون نغمات راسر مده این انکرالاصوات را
73. ۷۳ای اصولی پیش جعفر دم مزناز قیاس و رأی و استحسان و ظن
74. ۷۴پرده برخیزد اگر از کارهامی‌شوی رسوا از این پندارها
75. ۷۵سالها باشد که من هم ای رفیقچون تو در دریای پندارم غریق
76. ۷۶دفتری را گر ببینی ای هماموهم در وهم است اول تا ختام
77. ۷۷اندر اوراقم بجز پندار نیستراست می‌گویم مرا انکار نیست
78. ۷۸کی حقیقت را ورق گنجا بودصفحه‌اش را گر جهان پهنا بود
79. ۷۹کی زبان خامه باشد آشناتا دهد شرح از حقیقت با شما
80. ۸۰محرم این رازها نبود دو دلآن دلی کان نیست جنس آب و گل
81. ۸۱درخور این رازها هر گوش نیستمحرم این هوش جز بیهوش نیست
82. ۸۲طوطیان فهمند سر هندیانماکیان را راز هندویان مخوان
83. ۸۳با زنان میگو سخن از میل و خالنی ز آب و نیزه و جنگ و جدال
84. ۸۴با حقیقت از حقیقت گو سخنپیش اهل وهم از اینسان دم مزن
85. ۸۵این شکرها را به طوطی بخش و بسطعم شکر را نداند خرمگس
86. ۸۶ای خدا فریاد از این پندارهازین گمان و وهم جان آزارها
87. ۸۷پردهٔ پندار ما صد پاره کنوهم را از کوی ما آواره کن
88. ۸۸باز گویم گفته‌ام هم بارهادل به تنگ آمد از این پندارها
89. ۸۹عمر در افسانه بگذشت ای دریغوقت زرع و دانه بگذشت ای دریغ
90. ۹۰مانده‌ام تنها خدایا همدمیسینه تنگی می‌کند کو محرمی
91. ۹۱محرمی کو تا بگویم درد خویشدرد جان زار غم پر درد خویش
92. ۹۲محرمی کو تا که با او ساعتیخالی از اغیار سازم خلوتی
93. ۹۳دامن خود زاب چشمان تر کنمقصهٔ پر غصهٔ خود سر کنم
94. ۹۴گویم او گرید به حال زار منوانچه بر من آید از پندار من
95. ۹۵ای حریفان کو بت طناز مندوستان دل ز غم پرداز من
96. ۹۶همتی شاید دل از غم واخریمره به کوی دلبر زیبا بریم
97. ۹۷دل فدای آن بت نیکو کنیمجان نثار افشان پای او کنیم
98. ۹۸آنچه از خود جمله را یک سو نهیماز خود و از هستی خود وارهیم
99. ۹۹ساقیا برخیز و می در جام کنفارغم از قید این اوهام کن
100. ۱۰۰محفلی امشب ز نور آراستمقدسیان را وعده آنجا خواستم
101. ۱۰۱اهل محفل سر به سر کروبیانپیشکارانش همه روحانیان
102. ۱۰۲ساقیا صهبای روحانی بدهمی به یاد آنکه می‌دانی بده
103. ۱۰۳می به جام من به یاد یار کنفارغم زین عالم پندار کن
104. ۱۰۴جرعه‌ای زان لعل ربانی بدهگر نخواهی فاش پنهانی بده
105. ۱۰۵نیست فرصت تا بریزم خم به جامرحمتی فرما بریزم خم به کام
106. ۱۰۶خم هم از دل برنمی‌دارد غمیای دریغا گر ز مِیْ بودم یمی
107. ۱۰۷ساقیا می در قدح کن بیدرنگشیشهٔ تقوای ما را زن به سنگ
108. ۱۰۸ساقیا امشب مبارک محفلی‌سترحم بر ما کن نه ما را هم دلی‌ست
109. ۱۰۹محفل خاص است در وی اهل رازفرصتت در دست شبهای دراز
110. ۱۱۰باده پیمایی بیا آغاز کنهم گره از زلف جانان باز کن
111. ۱۱۱طره‌اش را مشک عنبر برفشانعود و صندل هم به مجمر برفشان
112. ۱۱۲مطربا امشب نوایی ساز کننغمه‌ای بر یاد او آغاز کن
113. ۱۱۳نغمه‌ای برکش به یاد دلبرانتا نثار آریم جان و دل بر آن
114. ۱۱۴امشب ای ساقی به دور انداز جاممثل ذاک اللیل ما جازالمنام
115. ۱۱۵ای بسی شبها که ما خواهیم خفتزشت و زیبا ای بسی خواهیم گفت
116. ۱۱۶گو یک امشب چشم ما بیدار باشامشبی محو جمال یار باش
117. ۱۱۷ای صفایی تو در این بزم و خیالآن زن زاهد گرسنه در جدال