1. ۱همچو آن پروانه شمع افروختنهر دمی خود را بنوعی سوختن
2. ۲بنگرید ای دوستان پروانه رادادن جان در ره جانانه را
3. ۳چونکه بیند شمع را اندر وثاقگردد اول دور آن از اشتیاق
4. ۴سر نهد آنگه به پایش از نیازهین بزن پا بر سرم ای دلنواز
5. ۵پس گشاید بال و پر از انبساطرقص آرد دور آن با صد نشاط
6. ۶وانگهی خود را زند بر نار آنجان دهد در آتش رخسار آن
7. ۷سوزد و افتد به پایش سوختههم پر و هم بال آن افروخته
8. ۸نیم جان خیزد ز جا با صد شعفخود بر آتش افکند از هر طرف
9. ۹سوزد و گوید میان انجمنهین بسوزانم خوشا این سوختن
10. ۱۰این نه آتش آب حیوان است اینسوختن نی زاتش جان است این
11. ۱۱سوزد و گوید به صد وجد و طربشد به کام من جهان ای صد عجب
12. ۱۲آتش اندر وی گرفت و نار شدنار رفت و لجه ی انوار شد
13. ۱۳سوخت پا تا سر خنک این سوختنعاشقی باید از آن آموختن
14. ۱۴عاشقی کو ترسد از شمشیر و تیغعشق نبود ای دریغا ای دریغ
15. ۱۵عشق از پروانه باید یاد داشتورنه خود از عاشقی آزاد داشت
16. ۱۶عاشقان را جسم و جان در کار نیستجسم و جانشان جز برای یار نیست
17. ۱۷در ره او جسم و جان را خار کنخویش را از جسم و جان بیزار کن
18. ۱۸جان فروشانند در بازار عشقاز ورای عقل باشد کار عشق
19. ۱۹هان و هان ای دوستان باوفاپا نهید اندر بیابان وفا
20. ۲۰خویش را در راه او فانی کنیدعید قربان است قربانی کنید
21. ۲۱تیر هرجا سینه را اسپر کنیدهر کجا تیغی بسر افسر کنید
22. ۲۲جسم و جان وقف ره جانان کنیدبهر جانان ترک جسم و جان کنید
23. ۲۳در سر کوی بقا منزل کنیدجان خلاص از بند آب و گل کنید
24. ۲۴کودکان در آب و گل بازی کنندشیرمردان فکر سربازی کنند
25. ۲۵جان من گر عاشقی مردانه باشپیش شمع روی او پروانه باش
26. ۲۶ز آب و آتش بهر او پروا مکنورنه رو در عاشقی پروا بکن
27. ۲۷این ذغال تن در آن آتش فکنتا شود روشن از آن صد انجمن
28. ۲۸نیم جانی ده عوض صدجان بگیرخاک و خل ده لؤلؤ و مرجان بگیر
29. ۲۹گر همی خواهی وصال آن نگارپا بزن بر هر دو عالم مردوار
30. ۳۰جنت و دوزخ به جانان کن نثاردوست را با جنت و دوزخ چه کار
31. ۳۱جنت و دوزخ مرا یکسان بودجنتش سر منزل جانان بود
32. ۳۲دوست نبود آنکه می جوید بهشتبلکه گلشن جست و گلخن را بهشت
33. ۳۳گلشن و گلخن بر عاشق یکیستگلخن و گلشن نمی داند که چیست
34. ۳۴گر به گلخن جلوه ی دلدار اوستجنت او باغ او گلزار اوست
35. ۳۵ای که در فکر بهشت و کوثریدور شو تو مردک حلواخوری
36. ۳۶باغ جنت را اگر جویاستیجان بابا طالب خرماستی
37. ۳۷دوست چیزی می نجوید غیر دوستجسم و جان و دنیی و عقباش اوست
38. ۳۸جسم و جان بخشد به یک ایمای اوهر دو کون افشاند اندر پای او
39. ۳۹قدرتش فانی کند در قدرتشمحو سازد وصف خود در حضرتش
40. ۴۰دور اندازد ز خود این اقتداراختیارش هرچه کرد او اختیار
41. ۴۱نی کراهت باشدش نی اقتضاغیر ماشاء حبیبه مایشاء
42. ۴۲فعل و ذات و وصف خود فانی کنددر رهش این جمله قربانی کند