1. ۱آن شنیده‌ستی که میرفندرسککش بود یا رب ختام روح و مسک
2. ۲در سیاحت بود در پهنای هندتا به شهری آمد از اقصای هند
3. ۳شهر آبادان چه فردوس نعیمساکنانش لیک سکان جحیم
4. ۴سجده بت می‌نمودند آشکاربت پرستی اهل آنجا را شعار
5. ۵اندر آن بتخانه‌های زرنگارخارج از تعداد و افزون از شمار
6. ۶چون به آن شهر آمد آن میر سترگکرد آمیزش به هر خرد و بزرگ
7. ۷آشنایی با همه بنیاد کردراجه و رای و برهمن شاد کرد
8. ۸روزی از بهر تماشا رفت پیرجانب بتخانهٔ اعظم دلیر
9. ۹قبه‌ای دید از رصاص و از رخامبر ستونهایی که بود سنگ خام
10. ۱۰قبه‌ای چون قبهٔ گردون رفیعساختش چون پهنهٔ هامون وسیع
11. ۱۱مانده برجا دیرگاه از داستانمحکم آسایش چو عهد راستان
12. ۱۲سقف آن را تا فلک افراشتهاز طلا و لاجورد انباشته
13. ۱۳کرده بنیادش ز فولاد رصینجمله درها و شباکش آهنین
14. ۱۴دُرّ و یاقوت آنچه آنجا رفته کاراز حساب افزون و بیرون از شمار
15. ۱۵همچو فرعونش برون زیب و بهاواندران آکنده از قهر خدا
16. ۱۶از اکابر خلقی انبوه اندر آنبهر خدمت بسته دامان بر میان
17. ۱۷خلق دیگر از سر عجز و نیازاز برای بت در آنجا در نماز
18. ۱۸اندر آمد میر با تمکین نشستپشت کفر از بار تمکینش شکست
19. ۱۹بت پرستان دور او گشتند جمعهمچو آن پروانه اندر گرد شمع
20. ۲۰پس سخن از هر طرف آغاز شدگفتگو را در ز هر سو باز شد
21. ۲۱تا سخن آمد به آیین و عللهر طرف گفتند برهان و علل
22. ۲۲بت پرستان را ز بس فرمود میرشد بلند از بت پرستان وای و ویر
23. ۲۳یک برهمن زان میان لب باز کردپس به این نکته سخن آغاز کرد
24. ۲۴جمله فرسادان پیشین و پسینآمد استمرار برهان متین
25. ۲۵واقعیت حافظ است هرچیز رازود گردد چیز بی منشأ هبا
26. ۲۶سالها افزون بود از دو هزارتا که این بیت الصنم شد استوار
27. ۲۷از مرور دهر و دوران مدیددر بنایش رخنه‌ای نامد پدید
28. ۲۸مسجد اسلامیان پنجاه و شصتبگذرد آید بنایش را شکست
29. ۲۹بودی ار حق دین اسلام این بناکی شدی از گردش دوران فنا
30. ۳۰ور نبودی اصل آنها سست و مُستهمچو آن بتخانه‌ها ماندی درست
31. ۳۱پاسخش داد اینچنین میر جلیلعکس می‌بخشد نتیجه این دلیل
32. ۳۲زانکه آن نامی که گر خوانی به کوهریزد از هم کوه با فر و شکوه
33. ۳۳بر بسیط خاک اگر خواهد جلالنی از آن ماند دها و نی تلال
34. ۳۴از جلالش آسمان در اضطرابمهر نورافشان از آن در التهاب
35. ۳۵بشکند پشت و کمر افلاک راکی گذارد مشتِ خشت و خاک را
36. ۳۶طاعتی که‌آن را فلک ناورد تابکوه از تحمیل آن کرد اضطراب
37. ۳۷کی تواند سنگ و گل آن را کشیدمسجد و محرابِ ما زین درخمید
38. ۳۸کی شود بر پشه‌ای پیلی سوارکی توان کردن به موری کوه بار
39. ۳۹این شکست مسجد و محرابهاباشد از نام جلال کبریا
40. ۴۰ان ذا القرآن لو کان نزلمن قباب الکبریاء للجبل
41. ۴۱لرأیته قد تصدع خاشعاًضارعا من خشیة الله خاضعا
42. ۴۲نور این نام گران بر طور تافتطور را تا پشت ماهی برشکافت
43. ۴۳رود نیل این نام نامی چون شنیدسینه او را نهیبش بردرید
44. ۴۴آتش سوزان از این نام جلیلسرد و سالم ماند از بهر خلیل
45. ۴۵احمد از این نام گردون را شکافتدر شب معراج و ره بر عرش یافت
46. ۴۶ماه را شق کرد ازین نام آن جنابرو نمود از سطوت آن آفتاب
47. ۴۷با چنین نامی بگو ای هوشیارمسجد و محراب کی گیرد قرار
48. ۴۸سنگ و خشتی را توانایی کجاتا بماند با چنین نامی به جا
49. ۴۹کوه را قرآن فرو ریزد ز هممسجدی را گر شکست آرد چه غم
50. ۵۰ای بزرگان نام با عز و جلالهم جلال از او هویدا هم جمال
51. ۵۱می‌ستاند جان و هم جان می‌دهدمی‌رساند درد و درمان می‌دهد
52. ۵۲اضطراب از او و اطمینان ازوبحر را آرام ازو توفان ازو
53. ۵۳می شکافد قله ی کهسار رامطمئن سازد دل هشیار را
54. ۵۴بلعم باعور را مردود کردنوح را شایستهٔ معبود کرد
55. ۵۵آن کند در کسوت قهر و جلالاین کند در پردهٔ مهر و جمال
56. ۵۶آنچه گویند از ثنا و آفرینزیر هر لطفی بود کوهی دفین
57. ۵۷قطرهٔ اشکی که ریزد چشمشاندارد اندر بر دو صد گنج گران
58. ۵۸آهها کاید ز دل آنجا برونهر یکی صد شعله‌اش در بر فزون
59. ۵۹چون بتابد خاک و چوب ای نیکبختنزد کوه و شعله و توفان سخت
60. ۶۰ای برهمن گو که این بیت الصنمکاندر آنجا بانیان شد در نژم
61. ۶۱هیچ نام حق در آنجا شد بلندعابدی سجاده‌ای آنجا فکند
62. ۶۲شد جبینی اندر آنجا خاک مالبهر تعظیم خدای ذوالجلال
63. ۶۳هیچ قدی بهر حق آنجا خمیدناله‌ای از دل بگردون سر کشید
64. ۶۴آنچه گویند اندر این بتخانه‌هانی ورا قدری نه وزنی نی بها
65. ۶۵لفظ بی معنی و مشک بی شرابدود بی آتش سؤال بی جواب
66. ۶۶هیچ باشد هیچ هرگز هیچ هیچهیچ چیزی نفکند در تاب و پیچ
67. ۶۷کی خری لنگیده از یک پر کاهکی شکسته اشتر از بار نگاه
68. ۶۸نام حق بتخانه‌هاتان گر شنودیا کس آنجا بهر حق سجده نمود
69. ۶۹یا در آن از سینل یک ارجمندنعرهٔ الله اکبر شد بلند
70. ۷۰یا در آنجا کس بگوید نام حقیا کسی یاد آورد زایام حق
71. ۷۱یا سری آید فرو در طاعتشیا کفی بالا رود در حضرتش
72. ۷۲وانگهی ماند به جا بیت الصنمهم نریزد سقف و بنیادش ز هم
73. ۷۳هم نگردد گنبد آن واژگونچار دیوارش نیفتد سرنگون
74. ۷۴آن زمان می‌باید این گفت و شنوتا نبینی‌ش اینچنین غره مشو
75. ۷۵جنگ با مردان نکرده در مصافاز دلیری در بر مردان ملاف
76. ۷۶تا نگردی از خود ایمن ای عموخوبی خود زشتی کس را مگو
77. ۷۷تا بود در خانه خاتونت جوانای پسر کس را نگویی قلتبان
78. ۷۸آن برهمن گفت کرد او را حضورباشد از همدان ز ما دور است دور
79. ۷۹ملک اسلام از چه نبود این دیاردین اسلام از چه نبود آشکار
80. ۸۰مسلمی چون تو در آن دارد گذارو اندر آن بیت الصنم هم برقرار
81. ۸۱با تو همره آن لب تکبیر گویدر دهانت آن زبان نام جوی
82. ۸۲خیز و تکبیر بلند آغاز کنتا توانی رب خود آواز کن
83. ۸۳کف ببر بالا و سر آور فرودهرچه خواهی کن رکوع و کن سجود
84. ۸۴تا محیط آه از دل کن رواناشک چشم خویش تا مرکز رسان
85. ۸۵بت پرستان جمله از جا خاستنداین سخن را شاخ و برگ آراستند
86. ۸۶تا دل مرد بزرگ آمد به جوشغیرت اسلامش آمد در خروش
87. ۸۷پس ز راه دین و پاک اعتقادکرد او بر غیرت حق اعتماد
88. ۸۸تا رسد الهامش از یزدان پاکلاتخف من سحرهم والق عصاک
89. ۸۹هست آری سینهٔ ارباب دینمهبط الهام رب العالمین
90. ۹۰گفت فردا موعد ما و شماستروز سوگ و ماتم بتخانه‌هاست
91. ۹۱نام یزدان سازم اینجا آشکارهم بت بتخانه اندازم ز کار
92. ۹۲ریزم از هم لات و عزی و مناتآتش اندازم به جان سومنات
93. ۹۳این بگفت و سوی منزل باز شدبا خدای رازدان در راز شد
94. ۹۴کی خدا من می‌شناسم خویش رامی‌شناسم عجز این درویش را
95. ۹۵من گرفتار بت نفسم هنوزمانده‌ام در دست آن زار عجوز
96. ۹۶ای خدا نفسم بتی در آذر استوین تنم بتخانه و من بت پرست
97. ۹۷کی توانم گفت بت خواهم شکستیا کنم بتخانه را ویران و پست
98. ۹۸من اگر می‌بودمی خود بت شکننفس خود بشکستمی چون کوهکن
99. ۹۹من اگر بتخانه ویران کردمیکی تن خود را چنین پروردمی
100. ۱۰۰با برهمن آنچه من گفتم تماممن نگفتم گفت توحید آن کلام
101. ۱۰۱سر توحید از سویدای نهفتسر برآورده بگفت او آنچه گفت
102. ۱۰۲الغرض آورد آن شب را به روزدر نیاز و عجز و آه و درد و سوز
103. ۱۰۳قاصد آهش پیاپی تا سَماککای خدا گفتی توام الق عصاک
104. ۱۰۴پیک اشکش متصل سوی سمککه تو فرمودی بزن خود بر محک
105. ۱۰۵مست و سرشار آمدم از جام توپس فکنده‌ستم عصا بر نام تو
106. ۱۰۶روز دیگر چون خور از مشق دمیداهل آن شهر از سیاه و از سفید
107. ۱۰۷از بزرگ و کوچک و برنا و پیرعالم و عامی و سلطان و وزیر
108. ۱۰۸جمله بسپردند با طبل و علمجانب بتخانهٔ اعظم قدم
109. ۱۰۹پس به توری و به دیبا و حریرهم به دُرّ و گوهر و مشک و عبیر
110. ۱۱۰آن بت بتخانه را آراستندپس به پیش بت به پا برخاستند
111. ۱۱۱بوسها دادند بر اجزای اوسجده آوردند پیش پای او
112. ۱۱۲طوفها کردند گرد آن صنمچون مسلمانان که بر گرد حرم
113. ۱۱۳آفرین خواندند او را و سپاسخارج از تصویر و افزون از قیاس
114. ۱۱۴اهل آن شهر از نساء و از رجالدر تزلزل اندر آنجا تا زوال
115. ۱۱۵چشمشان بر راه پیر نیک رایکز در آمد لب پر از ذکر خدای
116. ۱۱۶قامتش خم گشته از بار خضوعدیده‌اش رودی ز سیلابِ دُموع
117. ۱۱۷پس به صدق نیت و دین درستکرد تجدید وضو اندر نخست
118. ۱۱۸رفت بر بام و اذان آغاز کردصد در رحمت در آنجا باز کرد
119. ۱۱۹چونکه گفت الله اکبر گشت فاشبر در و دیوار آن شهر ارتعاش
120. ۱۲۰ارتعاش و شادی و وجد و نشاطارتعاش و شوق و رقص و انبساط
121. ۱۲۱مردمان از هر طرف بی اختیارنغمهٔ تکبیر گفتند آشکار
122. ۱۲۲هر تنی از هر کناری سر کشیدنعرهٔ الله اکبر برکشید
123. ۱۲۳پس به توحید خدا لب را گشادغلغل و غوغا در آن شهر اوفتاد
124. ۱۲۴بلبل وحدت نوا آغاز کردزاغ کفر از انجمن پرواز کرد
125. ۱۲۵مرغها در آشیانها ز اهتزازپر زدند و نغمه‌ها کردند ساز
126. ۱۲۶کودکان پستان فکندند از دهانمحو در توحید خلاق جهان
127. ۱۲۷استُران اسبان گاوان و خرانگوسفندان آهوان و اشتُران
128. ۱۲۸برکشیدند از نشاط و از شعفجملگی آوازها از هر طرف
129. ۱۲۹از بهار وحدت رب مجیداندر آن ساحت نسیمی بروزید
130. ۱۳۰هر گیاهی آمد اندر اهتزازلاله و نسرین شکفتن کرد باز
131. ۱۳۱غنچه خندید و گلاب از گل چکیدسرو رقصید و صنوبر قد کشید
132. ۱۳۲بید شد واله چنار افراخت قدگل به تخت شاخساران تکیه زد
133. ۱۳۳شد زبان سوسنِ آزاده بازچشم نرگس باز شد از خواب ناز
134. ۱۳۴عطرافشان شد هوا بر باغ و راغشد زمین خرم ز هر سو رُست باغ
135. ۱۳۵آبها صافی شد و عذب و زلالبر سر هر شاخ پیدا شد یسال
136. ۱۳۶آری آری هرچه آید در وجودنور توحیدش قرین و یار بود
137. ۱۳۷ابتداع جمله بر توحید او استمغز شد توحید جز توحید پوست
138. ۱۳۸شد ولی از ظلمت ظلمانیاننور وجدت از سویداها نهان
139. ۱۳۹چونکه ظلمتها قرین نور شدنورها از چشم و دل مستور شد
140. ۱۴۰سر وحدت چون به ظاهر شد عیانسر برآرد نور وحدت از نهان
141. ۱۴۱چونکه گردد آشکارا نور حقیا به یاد آید کسی ز ایام حق
142. ۱۴۲نور پنهان سر برآرد از افقافکند بر ظاهر و باطن تتق
143. ۱۴۳پرتو اندازد به اجزای وجودپرتوش از غیب آید در شهود
144. ۱۴۴مست وحدت همچو آتش در نهادنام حق این سنگها را چون زناد
145. ۱۴۵وحدت آمد مرغی اندر آشیاننام حق باشد صفیر همزبان
146. ۱۴۶چون صفیر همزبان را بشنودبال و پر در آشیان بر هم زند
147. ۱۴۷سر برآرد افکند هرسو نظراز شعف بگشاید از هم بال و پر
148. ۱۴۸وحدت آن تخم است در خاکش قراریاد حق باران و باد نوبهار
149. ۱۴۹هست توحید اندرو لعل و گهرکرده شب پنهانشان از هر نظر
150. ۱۵۰یاد حق آن صبح روشن شد که گشتروشن از آن خانه و صحرا و دشت
151. ۱۵۱غنچه باشد نور توحید الاهیاد حق آمد نسیم صبحگاه
152. ۱۵۲از اذان چون فارغ آمد آن بلالشد مهیا از پی فرض زوال