1. ۱آن شنیده‌ستی پلنگی شیرگیرآمد از کهسار سیل آسا به زیر
2. ۲ناگهانش گربه‌ای آمد به پیشگربه‌ای زار و نحیف و سینه ریش
3. ۳گربه‌ای بس لاغر و بی تاب و توشگربه‌ای عاجز چو پیش گربه موش
4. ۴گفت با گربه پلنگ زورمندکاینچنین زار از چئی ای مستمند
5. ۵اینچنین زار و نحیف از چیستیتو مگر از معشر ما نیستی
6. ۶هستی ای مسکین تو از جنس سِباعهم سباع و هم به هر مرزی مُطاع
7. ۷هین بگو کو پنجهٔ شیر اوژنتوان بر و بازوی نخجیر افکنت
8. ۸هین بگو ای گربه کو کوپال توکو تنومندی تو کو یال تو
9. ۹ناتوانا تن تو مسکین از چه‌ایعاجز و بیچاره چندین از چه‌ای
10. ۱۰زور و بازوی کدامین مهترتکرده تا این حد زبون و کهترت
11. ۱۱گربه فریاد و فغان آغاز کردزد به سر دست و شکایت باز کرد
12. ۱۲کای امیر از من مپرس این داستانزانکه می‌ناید به گفتن راستان
13. ۱۳زمرهٔ شیطان فریب آدم نژادزادهٔ خاک از ملک صد ره زیاد
14. ۱۴بر به صورت آدم اما دیوساردر شمایل یوسف اما گرگ خوار
15. ۱۵گربه‌شان را گر پلنگ افتد به چنگگردد از موشان بسی کمتر پلنگ
16. ۱۶ریش گاوش در لسان ساحریدر شمار گاو نارد مشتری
17. ۱۷پیرِ زالش پنجه با رستم زندطفل خوردش بازوی نیرم زند
18. ۱۸آدمی‌شان نام، شیطانشان به بندخاکشان مسکن فلکشان در کمند
19. ۱۹من همی اندر به چنگ این گروهچون پلنگانم کجا باشد شکوه
20. ۲۰گربه که‌بْود کز هژبر شرزه شیرآید اندر چنگ این گرگان اسیر
21. ۲۱زودش یاد مهتری از سر شودگربه چه از موش کوچکتر شود
22. ۲۲چون پلنگ از گربه این دستان شنیدچون هژبر تیر خورده بردمید
23. ۲۳گفت هی هی این بنی آدم کجاستدر کجاشان بنگه و حزنم کجاست
24. ۲۴تا بدرم پوست بر اندامشانتا ز سر بیرون کنم سرسامشان
25. ۲۵هم بیارم مهتری را یاد توهم بگیرم من از ایشان داد تو
26. ۲۶رخنه در بنیان جانشان افکنمآتش اندر خانمانشان افکنم
27. ۲۷رهنمونی کن مرا و پیش باشمن ز دنبالم تو بی تشویش باش
28. ۲۸گربه از پیش و پلنگ از پس به دشتره نوردیدند تا یک سبز کشت
29. ۲۹مردکی دهقان به گرد کشتزارچون سحاب نوبهاران آبیار
30. ۳۰گربه را چون دیده بر مرد اوفتادگفت اینک آدم و خشک ایستاد
31. ۳۱شد پلنگ کینه پرور سوی مردتا برانگیزد به کین گربه گرد
32. ۳۲پس به غریدن برآمد با غضبگفت ای اهریمن آدم لقب
33. ۳۳هین تویی با گربه نیرو آزماشد زبون از تو چنین همجنس ما
34. ۳۴جنس شیران از تو شد اینگونه پستروی ناموس بزرگان از تو خست
35. ۳۵مرد دهقان گفت آری این ستمبر وی آمد از من آید بر تو هم
36. ۳۶بلکه شیر نر که سلطان شماستدست و پاها بسته در زندان ماست
37. ۳۷جمله شیران را ببین از ما زبونهم پلنگانند از ما غرق خون
38. ۳۸کودکی از ما ببندد شیر راکز لبان خود نشسته شیر را
39. ۳۹هست نیروی شما از ما وبالنیروی ما هست از بهر جلال
40. ۴۰زاید از تن قوت شیر و پلنگقوت ما جوشد از دریای هنگ
41. ۴۱هست از جان شوکت و گر کام ماهست شیران را گریز از نام ما
42. ۴۲این شنید از مرد دهقان چون پلنگشد چو نطع خود ز غیرت رنگ رنگ
43. ۴۳تیز شد کای سخت روی سست رایتند شد کای دیو خوی ژاژ خای
44. ۴۴لاف کم زن پاس جان خویش دارگر تو را مردیست دستی زن به کار
45. ۴۵مرد آن باشد که بی گفتار خویشوانماید بر جهانی کار خویش
46. ۴۶بندد و بگشاید اما بی کلامسوزد و بنوازد اما بی نیام
47. ۴۷آنکه او گفتار بی کردار داشتراست گویم مرد از آن کس عار داشت
48. ۴۸مرد مردان آنکه کاری گفت کردمرد نبود بلکه باشد نیم مرد
49. ۴۹آنکه می گوید ولی نارد به کارزن بود زن چادر و معجر بیار
50. ۵۰چاره آن باشد که نه گفت و نه کردباشد آن خنثی نه زن باشد نه مرد
51. ۵۱هی اگر مردی تو این گفتار چیستجای کردار است برخیز و بایست
52. ۵۲تا ببینم زور و بازوی تو راوانمایم با تو نیروی تو را
53. ۵۳خیز و بنگر حملهٔ شیر اوژنمزخمهای پنجهٔ پیل افکنم
54. ۵۴شیر خشمینی وگر زخمی گرازاز تو خواهم خواست کینِ گربه باز
55. ۵۵از پلنگ آن مرد دهقان چون شنیدزین سخن جای سگالیدن ندید
56. ۵۶راه و رسم مکر و حیله ساز کردرفت شیری روبهی آغاز کرد
57. ۵۷کای قوی افکن جوانمرد شجاعدر جوانمردی پر از جنس سِباع
58. ۵۸گیر و دار جنگ را باید بسیجبی سلح ی کدشت کندآور به هیچ
59. ۵۹مر تو را چنگال و یال آمد سلاحبی سلح من کی بود جنگم صلاح
60. ۶۰باید اول اسلحه آراستنپس به جنگ دشمنان برخاستن
61. ۶۱تو مسلح من برهنه ای امیرکی روا باشد نبرد و دار و گیر
62. ۶۲گفت ای آدم سلاح تو کجاستگفت آلات نبردم در سراست
63. ۶۳گفت سوی خانه رو آلات جنگراست کن بر خویش و بازآ بیدرنگ
64. ۶۴خنده‌ای زد مرد دهقان قاه قاهکافرین ای جنگجوی رزمخواه
65. ۶۵چون ندیدی مایه خود جنگ منراه جویی تا رهی از چنگ من
66. ۶۶هرکه را از هم‌نبرد آمد نهیبسست آرد در جدل پای شکیب
67. ۶۷ترسمت چون نیست نیروی نبردچون زنان زن نه چون مردان مرد
68. ۶۸من نرفته همچنان گامی سه چارفرض انگاری حدیث الفرار
69. ۶۹چونکه در سر داری آهنگ فرارهان برو ما را به کار خود گذار
70. ۷۰چون ز دهقان این شنید آن تُندبارگفت انصافت چه شد ما و فرار!؟
71. ۷۱هرچه می‌خواهی ز من پیمان بگیررو به خانه از پی شمشیر و تیر
72. ۷۲گفت عهدت را ندارم استوارعهد و سوگند تو نبود برقرار
73. ۷۳در خروش آمد پلنگ جانگزایگفت کای بیهوده شیخ ژاژخای
74. ۷۴هرچه آن سرمایهٔ آرام توستهرچه باشد نزد تو محکم نه سست
75. ۷۵گو چه باشد تا بدان گردن نهمهرچه می‌خواهی بگو تن دَردَهم
76. ۷۶گفت اگر تن می‌دهی تا سخت سختدست و گردن بندمت بر این درخت
77. ۷۷بسته گردد تا تو را پای گریزدانمت بگشاده بازوی ستیز
78. ۷۸چون پلنگ این نکته اندر گوش کردبا درختی دست در آغوش کرد
79. ۷۹کاین درخت و من ببندم دست و پایرو سلاح آور به زودی از سرای
80. ۸۰مرد سست آزرم از جا جست سختبست آن آزاده محکم بر درخت
81. ۸۱بر درختش بست با نیروی پیلمهر بنهاد و روان بر دسته بیل
82. ۸۲بر سر و پهلو و دوش و پشت و رویکوفت چندان کز دو تن خون رفت جوی
83. ۸۳مرد را هرگه به بالا بیل رفتنعره آن جانور صد میل رفت
84. ۸۴آنکه در سرپنجه مورش بود پیلپیل پیشش مور شد از بار بیل
85. ۸۵لابه‌ها کرد و نیامد سودمندامن می‌جست و نبودش جز گزند
86. ۸۶خرد شد از ضرب بیلش پا و دستپنجه‌اش افتاد و بازویش شکست
87. ۸۷استخوانش شد سراسر ریز ریزمرد با بیل آنچنانش در ستیز
88. ۸۸هر طرف می‌کرد از حسرت نظردید غیر از گربه کس نبود دگر
89. ۸۹نرم نرمک گربه را آواز کردراه و رسم حیله جویی ساز کرد
90. ۹۰کای برادر گر منِ بد آب خوردچون تو کردم کوچک و مسکین و خورد
91. ۹۱دست بردارد ز من این سخت پییا گشاید بندم از تن گفت نی
92. ۹۲گر شوی کوچکتر از موش ای رفیقنیست امید خلاصی زین حریق
93. ۹۳ای برادر اهل دنیا سر به سرآدمیزادند و از آدم بتر
94. ۹۴تا توانی میگریز از دامشانبلکه از جایی که باشد نامشان
95. ۹۵آدمیزادند اما دیوسارالفرار از آدمیزاد الفرار
96. ۹۶تا نیفتاده‌ستی اندر بندشانگردنت تا نیست در آوندشان
97. ۹۷فارغی از رنجشان و دردشانعشوهٔ جانسوز ناز سروشان
98. ۹۸نی به پایت بند و نی در لب لویشپادشاهی هم برایشان هم به خویش