1. ۱سخت ماند داستانت ای عموقصهٔ آن را که در چه شد فرو
2. ۲در بیابان آن یکی می‌رفت فردشیر مستی دید او را حمله کرد
3. ۳هرکه او تنها سفر کرد ای رفیقصد خطر پیش آمد او را در طریق
4. ۴کی تواند دید او جز یک جهتاز جهان دیگرش آید سمت
5. ۵آن جوان بگریخت از شیر غرینبا دل صد بیم وحشت را قرین
6. ۶رشته امید او بگسیختهدید در چاهی رسن آویخته
7. ۷آن رسن بگرفت و اندر چاه شدتا لب چه شیرش از همراه شد
8. ۸بر سر چه شیر نر بنشست و اوقطره آسا اندر آن چه شد فرو
9. ۹نیم راهِ چه چو طی کرد آن پسربر نشیب چاه افتادش نظر
10. ۱۰اژدهایی دید بگشوده دهانمنتظر تا طعمه سازد آن جوان
11. ۱۱هوشش از سر رفت و رنگ از رخ پریدخون دل از دیده‌اش بر رخ دوید
12. ۱۲ناگهانش آمد آوازی به گوشسوی بالا دید و دید آنجا دو موش
13. ۱۳از پی قطع رسن اندر جدلتقطعان الحبل جذه بالعجل
14. ۱۴ریسمان را می‌بریدند ای ودودرشته عمرش همی برند زود
15. ۱۵آه تا بینی رسن بگسیختهخون این بیچاره در چه ریخته
16. ۱۶آه تا بینی فتد در قعر چاهطعمه گردد اژدها را آه آه
17. ۱۷چونکه دید آن ماجرا را آن جوانماند مسکین زار و حیران در میان
18. ۱۸داد از حیرت خدایا داد دادحیرتم زنجیرها بر دل نهاد
19. ۱۹حیرتست آن کو جگرها خون کندعقل را حیرت ز سر بیرون کند
20. ۲۰آنکه شد تا سوی مقصد شاد شدآنکه شد مأیوس هم آزاد شد
21. ۲۱آن یکی بیمار و او رست از مرضجان او شد شاد و حاصل شد غرض
22. ۲۲وآن دگر مردش مریض آزاد شدشد دو روزی هم غمش از یاد شد
23. ۲۳ماتم آن دارد که اندر حیرت استنی مریضش را اجل نی صحت است
24. ۲۴زین سبب بیمارداری ای پسرنزد دانا شد ز بیماری بتر
25. ۲۵وان یکی فهمید معنی را درستلاله‌های شادیش از سینه رست
26. ۲۶وآن دگر مأیوس از فهمیدن استفارغ است و در پی خوابیدن است
27. ۲۷آنکه نی فهمید و نی مأیوس شدسینه‌اش زندان صد مفروس شد
28. ۲۸نی مزه از خواب بیند نی ز خَورخون خورد از اول شب تا سحر
29. ۲۹آن یکی بگرفت تخت و شاه شدبی تحیر بر فراز گاه شد
30. ۳۰وآن دگر یک ترک تاج و تخت کردفکر کار آب و نان و رخت کرد
31. ۳۱هریکی را بهره‌ای از راحت استوای آن مسکین که اندر حیرت است
32. ۳۲زین سبب آن افتخار عالمینقال ان الیأس احدی الراحتین
33. ۳۳هرکه باشد در میان خوف و بیمباشدش پیوسته دل از غم دو نیم
34. ۳۴همچو آن مسکین که اندر چاه شدز اژدها و موشها آگاه شد
35. ۳۵مانده مسکین واله اندر کار خویشبا دلی صد چاک و جانی ریش ریش
36. ۳۶در میان چه نگون آویختهجای اشک از دیده‌ها خون ریخته
37. ۳۷دید ناگه خیل زنبور عسلدر کمرگاه چه ایشان را محل