1. ۱عمری ست که اندر طلب دوست دویدیمهم مدرسه هم میکده هم صومعه دیدیم
2. ۲با هیچکس از دوست ندیدیم نشانیوز هیچکسی هم خبر او نشنیدیم
3. ۳در کنج خرابی پس از آن جای گرفتیمتنها و دل افسرده و نومید خزیدیم
4. ۴سر بر سر زانو بنهادیم و نشستیمهم بر سر خود خرقه ی صد پاره کشیدیم
5. ۵هر تیر که آمد همه بر سینه شکستیمهر تیغ که آمد همه بر فرق خریدیم
6. ۶جام ارچه همه زهر بلا بود گرفتیممی گرچه همه خون جگر بود چشیدیم
7. ۷چشم از رخ هرکس همه جز دوست ببستیمپا از در هرکس همه جز خویش کشیدیم
8. ۸از آنچه جز افسانه ی او، گوش گرفتیماز هرچه بجز قصه او لب بگزیدیم
9. ۹هر لوح که در مکتب ما، جمله بشستیمهر صفحه که در مدرس ما جمله دریدیم
10. ۱۰هر نقش بجز نقش وی از سینه ستردیمهر مهر بجز مهر وی از دل ببریدیم
11. ۱۱جز عکس رخش، زآینه ی دل بزدودیمجز یاد وی از مزرع خاطر درویدیم
12. ۱۲گر تشنه شدیم، آب ز جوی مژه خوردیمور گرسنه، لخت جگر خویش مکیدیم
13. ۱۳یک چند چنین چون ره مقصود سپردیمالمنة لله که به مطلوب رسیدیم
14. ۱۴خرّم سحری بود که با یاد خوش اوبنشسته، که از شش جهت این نغمه شنیدیم
15. ۱۵کایام وصال است و شب هجر سرآیدبرخیز «صفایی» چه نشستن که رسیدیم
16. ۱۶جستیم ز جا جان بکف از بهر نثارشپس دیده گشودیم و بهر سو نگریدیم
17. ۱۷دیدیم نه پیدا اثر از کون و مکان بودجز پرتو یک مهر، دگر هیچ ندیدیم
18. ۱۸دیدیم جهان وادی ایمن شده هر چیزنخلی و ز هر نخل انا الله بشنیدیم