1. ۱شب تا سحر من بودم و لالای باران
2. ۲اما نمی‌دانم چرا خوابم نمی‌برد
3. ۳غوغای پندار نمی‌بردم
4. ۴غوغای پندارم نمی‌مرد
5. ۵غمگین و دلسرد
6. ۶روحم همه رنج
7. ۷جان همه درد
8. ۸آهنگ باران دیو اندوه مرا بیدار می‌کرد
9. ۹چشمان تبدارم نمی‌خفت
10. ۱۰افسانه گوی ناودان باد شبگرد
11. ۱۱از بوی میخک‌های باران خورده سرمست
12. ۱۲سر می‌کشید از بام و از در
13. ۱۳گاهی صدای بوسه اش می‌آمد از باغ
14. ۱۴گاهی شراب خنده اش در کوچه می‌ریخت
15. ۱۵گه پای می‌کوبید روی دامن
16. ۱۶کوه
17. ۱۷گه دست می‌افشاند روی سینه دشت
18. ۱۸آسوده می‌رقصید و می‌خندید و میگشت
19. ۱۹شب تا سحر من بودم و لالای باران
20. ۲۰افسانه گوی ناودان افسانه می‌گفت
21. ۲۱پا روی دل بگذار و بگذر
22. ۲۲بگذار و بگذر
23. ۲۳سی سال از عمرت گذشته است
24. ۲۴زنگار غم بر رخسارت نشسته است
25. ۲۵خار ندامت در دل تنگت
26. ۲۶شکسته است
27. ۲۷خود را چنین ‌آسان چرا کردی فراموش
28. ۲۸تنهای تنها
29. ۲۹خاموش خاموش
30. ۳۰دیگر نمی‌نالی بدان شیرین زبانی
31. ۳۱دیگر نمی‌گویی حدیث مهربانی
32. ۳۲دیگر نمی‌خوانی سرودی جاودانی
33. ۳۳دست زمان نای تو بسته است
34. ۳۴روح تو خسته است
35. ۳۵تارت گسسته است
36. ۳۶این دل که می‌لرزد میان سینه تو
37. ۳۷این دل که دریای وفا و مهربانی است
38. ۳۸این دل که جز با مهربانی آشنا نیست
39. ۳۹این دل دل تو دشمن تست
40. ۴۰زهرش شراب جام رگهای تن تست
41. ۴۱این مهربانی‌ها هلاکت میکند از دل حذر کن
42. ۴۲از دل حذر کن
43. ۴۳از این محبت‌های بی‌حاصل حذر کن
44. ۴۴مهر زن و فرزند را از دل بدر کن
45. ۴۵یا درکنار زندگی ترک
46. ۴۶هنر کن
47. ۴۷یا با هنر از زندگی صرف نظر کن
48. ۴۸شب تا سحر من بودم و لالای باران
49. ۴۹افسانه گوی ناودان افسانه میگفت
50. ۵۰پا روی دل بگذار و بگذر
51. ۵۱بگذار و بگذر
52. ۵۲یک شب اگر دستت در آغوش کتاب است
53. ۵۳زن را سخن از نان و آب است
54. ۵۴طفل تو بر دوش تو خواب است
55. ۵۵این زندگی رنج و عذاب است
56. ۵۶جان
57. ۵۷تو افسرد
58. ۵۸جسم تو فرسود
59. ۵۹روح تو پژمرد
60. ۶۰آخر پرو بالی بزن بشکن قفس را
61. ۶۱آزاد باش این یک نفس را
62. ۶۲از این ملال آباد جانفرسا سفر کن
63. ۶۳پرواز کن
64. ۶۴پرواز کن
65. ۶۵از تنگنای این تباهی‌ها گذر کن
66. ۶۶از چار دیوار ملال خود بپرهیز
67. ۶۷آفاق را آغوش بر روی تو باز است
68. ۶۸دستی
69. ۶۹برافشان
70. ۷۰شوری برانگیز
71. ۷۱در دامن آزادی و شادی بیاویز
72. ۷۲از این نسیم نیمه شب درسی بیاموز
73. ۷۳وز طبع خود هر لحظه خورشیدی برافروز
74. ۷۴اندوه بر اندوه افزودن روا نیست
75. ۷۵دنیا همین یک ذره جا نیست
76. ۷۶سر زیر بال خود مبر بگذار و بگذر
77. ۷۷پا روی دل بگذار و بگذر
78. ۷۸شب تا سحر من بودم و لالای
79. ۷۹باران
80. ۸۰چشمان تبدار نمی‌خفت
81. ۸۱او همچنان افسانه می‌گفت
82. ۸۲آزاد و وحشی باد شبگرد
83. ۸۳از بوی میخک‌های باران خورده سرمست
84. ۸۴گاهی صدای بوسه اش می‌آمد از باغ
85. ۸۵گاهی شراب خنده اش در کوچه می‌ریخت
86. ۸۶آسوده می‌خندید و می‌رقصید و می‌گشت