1. ۱شب در نظرم بود که آن ماه برآمدخورشید مرادم به سحرگاه برآمد
2. ۲از شب نفسی بود که آن خسرو خوبانچون ماه برافروخته ناگاه برآمد
3. ۳خندان و برافروخته و مست و خرامانآراسته تر از علم شاه برآمد
4. ۴هم‌رنگ زمرد قدحی داد به دستمکز دیدن آن دیده بدخواه برآمد
5. ۵گفتا مکن از طالع درویش تعجبخیری‌ست که از دست شهنشاه برآمد
6. ۶با خار جفا برد به سر بلبل بی‌دلتا وصل گلش خرم و دل‌خواه برآمد
7. ۷آهی به مراد دل پردرد کشیدمکام دو جهانم به همان آه برآمد
8. ۸چشم از همه پوشیدم و نومید نگشتماین کار نه با همت کوتاه برآمد
9. ۹از نیت خیر همه کس فال گرفتمتا کام من از همت افواه برآمد
10. ۱۰دیدار دل گم‌شده‌ام گشت میسرآن یوسف غایب شده از چاه برآمد
11. ۱۱افتادگی و مسند دل دست به دست استتا قرعه به نام دل آگاه برآمد
12. ۱۲بر لوح دو عالم رقم وصل کشیدندعشق است که بر مسند از این راه برآمد
13. ۱۳دل داشت به خون خوردن شب‌های درازمماهی که به یک آه سحرگاه برآمد
14. ۱۴مجذوب نجات دو جهان نیت خیر استاین است که از عهده بدخواه برآمد