王昭君二首 一 — وانگ جائوجون — دو شعر، یکم (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ماهِ سرزمینِ چینِ خاندانِ هان، سایهٔ روانش را بر بانوی روشن می‌تاباند.•漢家秦地月，流影照明妃。
2. 2چون یک بار بر راهِ دروازهٔ یشم گام نهاد، تا کرانهٔ آسمان رفت و دیگر بازنگشت.•一上玉關道，天涯去不歸。
3. 3ماهِ هان هنوز از دریای شرق برمی‌آید، اما بانوی روشن که به غرب شوهر کرد، روزِ بازگشت ندارد.•漢月還從東海出，明妃西嫁無來日。
4. 4کوهِ یان‌جی همیشه سرد است و برف گلِ آن است؛ ابروانِ چون پروانه‌اش پژمرد و در ریگ‌های هو فرورفت.•燕支長寒雪作花，蛾眉憔悴沒胡沙。
5. 5در زندگی زر نداشت و نقشش بیهوده نادرست کشیده شد؛ و در مرگ گورِ سبزی بر جای گذاشت که آه از دلِ مردم برمی‌کشد.•生乏黃金枉圖畫，死留青冢使人嗟。