در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
کمال خجندی
کمال خجندی
۷۰۱–۸۰۸ ق.خجند
کمالالدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسیگوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر میبرد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی مهارت داشت. بسیاری او را پیوند دهنده ادب فارسی ایران با ادب فارسی تاجیکستان میدانند. دیوان او شامل غزلهای مطبوع زیاد و غالبا مقرون به ذوق عرفانی است. کمال خجندی معاصر حافظ بود وی در سال ۷۹۲ هجری قمری یا ۸۰۸ هجری قمری درگذشت. آرامگاه او در تبریز است. دیوان اشعار این شاعر نامدار توسط سید جابر موسوی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
جستجو در آثار کمال خجندی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۱۰۷۹ اثر
۱
شمارهٔ ۱
آنکه دل در هوس روز وصال است او را • خواب شب در سر اگر هست خیال است او را
۲
شمارهٔ ۲
از پیرهنت بویی آمد به گلستانها • کردند پر از نکهت گلها همه دامانها
۳
شمارهٔ ۳
از تو یک ساعت جدایی خوش نمی آید مرا • با دگر کس آشنایی خوش نمی آید مرا
۴
شمارهٔ ۴
از عاشقی همیشه جوان است پیر ما • خالی مباد عشق بتان از ضمیر ما
۵
شمارهٔ ۵
از باد مکش طره جانانه ما را • زنجیر مجنبان دل دیوانه ما را
۶
شمارهٔ ۶
ای خط تو سبزی خوان بلا • خال سیاه تو نشان بلا
۷
شمارهٔ ۷
ای روشنی از روی تو چشم نگران را • این روشنی چشم مبادا دگران را
۸
شمارهٔ ۸
ای زغمت دل به جفا مبتلا • بی تو به صد گونه بلا مبتلا
۹
شمارهٔ ۹
ای سراپرده سلطان خیالت دل ما • کرده درد و غم تو خانه در آب و گل ما
۱۰
شمارهٔ ۱۰
ای غمت یار بی نوایی ها • با من از دیرش آشنایی ها
۱۱
شمارهٔ ۱۱
این چه مجلس چه بهشت این چه مقام است اینجا • عمر باقی رخ ساقی لب جام است اینجا
۱۲
شمارهٔ ۱۲
ایها العطشان فی الوادی الهوا • جوی جویبان جانب دریا بیا
۱۳
شمارهٔ ۱۳
بعد از امروز آشکارا دوست میدارم تو را • از تو چون پوشم نگارا دوست میدارم تو را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
بگذار در آن کوی من اشک فشان را • تا دیده دهد آب گل و سرو روان را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما • غمخور ای دل که بجز غم نبود در خور ما
۱۶
شمارهٔ ۱۶
تو خود به گوش نیاری حدیث زاری ما • که در تو کار نکردست درد کاری ما
۱۷
شمارهٔ ۱۷
جانا ز گرد دردت پر باد دامن ما • وین دلق گرد خورده صد پاره در تن ما
۱۸
شمارهٔ ۱۸
جهانی پر ز مقصود است راهی روشن و پیدا • دریغا تشنه لب خواهیم مردن بر لب دریا
۱۹
شمارهٔ ۱۹
چشمت از گوشه تقوا بدر آورد مرا • مست و غلطان سوی اهل نظر آورد مرا
۲۰
شمارهٔ ۲۰
چشمت به غمزه کشت من بیگناه را • خود زلف را چه گویم و خال سیاه را
دربارهی کمال خجندی
کمالالدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسیگوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر میبرد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی مهارت داشت. بسیاری او را پیوند دهنده ادب فارسی ایران با ادب فارسی تاجیکستان میدانند. دیوان او شامل غزلهای مطبوع زیاد و غالبا مقرون به ذوق عرفانی است. کمال خجندی معاصر حافظ بود وی در سال ۷۹۲ هجری قمری یا ۸۰۸ هجری قمری درگذشت. آرامگاه او در تبریز است. دیوان اشعار این شاعر نامدار توسط سید جابر موسوی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
۱۲۴۱
شعر در دیوان
۱۰۷۹
غزلیات
۴
قصاید
۴۴
رباعیات