1. ۱گهی که عشق به خود راه می‌نمود مراز بودِ خود سر مویی خبر نبود مرا
2. ۲درِ مجاز ببستم به روی خویش، چو دوستبه روی دل ز حقیقت دری گشود مرا
3. ۳به پیش روی من از عشق داشت آیینهدراو چنانکه بباید به من نمود مرا
4. ۴کشید عاقبت اندیشهٔ دهان و لبشبه عالم عدم از عرصهٔ وجود مرا
5. ۵مگر تمام بسوزد متاعِ هستیِ منوگرنه ز آتش سودای او چه سود مرا
6. ۶کنونکه همچو خیالی به دوست پیوستمتفاوتی نکند طعنهٔ حسود مرا