1. ۱سرور ازین میهمان پُرتَعَب یعنی که تبچند روزی شد که تصدیع فراوان می‌کشم
2. ۲آنچه از دست من آمد ز اشک سرخ و روی زردپیش او هر لحظه نعمت‌های الوان می‌کشم
3. ۳تا نسوزد در دل من یادگار دوست رازاستخوان پیکان جانان را به دندان می‌کشم
4. ۴تیغ‌های آبدارم هست از فوج سرشکلیک بر روی مرض از ضعف لرزان می‌کشم
5. ۵همچو طفل نوخطی کاستاد گیرد خامه‌اشمن عصا را بر زمین ز امداد یاران می‌کشم
6. ۶در طلسم بی‌قراران من ز خود افتاده‌امکم به لوح خاطر آن زلف پریشان می‌کشم
7. ۷نیست چون مقراض انگشت طبیبان آهنینزخم خوش چیزیست، دست از دست ایشان می‌کشم
8. ۸تا شمار نوبت تب را نگه دارم درستبر زمین هرگاه غلتم خط به مژگان می‌کشم
9. ۹بسترم از پهلوی من صفحه مسطر زدستداستان فربهی را خط نسیان می‌کشم
10. ۱۰از نقاهت گر چو برقم کرده پر سودی نکردمن هم آخر انتقام خود ز دوران می‌کشم
11. ۱۱اشک تا بر لب رسد از گرمی ره سوختهمنت خشکی همین از چشم گریان می‌کشم
12. ۱۲ساغر تبخاله‌ها کو تا دگر پُر می‌شودجان اگر بر لب رسد خجلت ز مهمان می‌کشم
13. ۱۳بوده‌ام فرمانروای عالم آب و کنونحسرت یک قطره از منع طبیبان می‌کشم
14. ۱۴مشتی از خاک درت پنهانی از چشم طبیبگر فرستی سوی من زان آب حیوان می‌کشم