1. ۱سحاب آراست باغ و بوستانرافدای باغبان کن خان و مان را
2. ۲همان آبی که گرد از روی گل شستبدینسان مست دارد بلبلان را
3. ۳چنان گلبن گرانبارست از گلکه بلبل بست بر خاک آشیان را
4. ۴بگلشن می کش و بر خود مخنداندهان غنچه پر زعفران را
5. ۵مروت خانه زاد می فروشستکه ارزان می دهد رطل گران را
6. ۶بصحرا سیر چون آبروان کنبدست خود نگردانی عنان را
7. ۷درین موسم که صحراها بهشتستبفرزندان رها کن خانمان را
8. ۸گل و لاله که می غلطد بر خاکتنگ ظرفند گویا، بوستان را
9. ۹بروی سبزه می غلطد بنفشهعجب پیری که می مالد جوان را
10. ۱۰بگلشن عمر جدول خوش گذشتههمیشه گرچه بر لب دیده جان را
11. ۱۱چمن با آنکه همکار مسیحاستنمی بندد رعاف ارغوان را
12. ۱۲قبای تنگ بر تن چاک گرددشکافد گل حصار گلستان را
13. ۱۳بهم آمیزش گلها جنانستکه گلدسته نخواهد ریسمان را
14. ۱۴دم کوره ز تأثیر رطوبتزند آب آتش آهنگران را
15. ۱۵ز پهلو بوریا گردد نشان داررطوبت آب داد از بس جهان را
16. ۱۶هوای برشکالی مومیائیستز گلبن شاخ بشکن امتحان را
17. ۱۷بهار گلشن فردوس خواهیدرین موسم ببین هندوستان را
18. ۱۸کند دندان مارش کار شبنمفزون باد ایمنی دارالامان را
19. ۱۹خوشا ملکی که از یک آب شمشیرگل و لاله دمد سنگ فسان را
20. ۲۰بیکدم ز آب پیکان می شود سبزهدف سازد کسی گر استخوان را
21. ۲۱ز بس موج رطوبت اوج دارددماند خوشه کاه کهکشان را
22. ۲۲نهفته جاده ها در زیر سبزهز مسطر خط بپوشاند نشان را
23. ۲۳ستون خانه ها شد سبز و قمریفرامش کرده سرو بوستان را
24. ۲۴خس و خاشاک زانسان سبز گردیدکه بلبل می کند، گم آشیان را
25. ۲۵خطیب فاخته بر منبر سرومناقب خوان بود شاه جهان را
26. ۲۶زبان سبزه در هر سرزمین گفتثنای ثانی صاحبقران را
27. ۲۷فلک از کوکب بختش عزیزستز آئینه است قدر آئینه دان را
28. ۲۸بدورانش که ایام نشاطستجرس در خنده می پیچد فغان را
29. ۲۹ز عید وزن، شاهنشاه عالمجهان اندوخت عیش جاودان را
30. ۳۰دو نوبت رخصت پابوس داردبساط پادشاه کامران را
31. ۳۱ز رشک کفه هایش بسکه داغندنماند رنگ بر رو اختران را
32. ۳۲بعهدش آنچنان در خواب امنستکه باید پاسبانی پاسبان را
33. ۳۳بملکش راهزن، مانند جادهبمنزل می رساند کاروان را
34. ۳۴بعهد عدل او واپس ستاندچمن از خاک زرهای خزان را
35. ۳۵بعهدش عدل کسری هر که سنجیدبهم سنجید قصاب و شبان را
36. ۳۶در آن بزمی که خلقش میزبانستطفیلی داغ دارد میهمان را
37. ۳۷بدوران تمیزش همچو لالهنگردد زیر دست آتش دخان را
38. ۳۸مدد نیروی اقبالش نخواهدنمی تابد فسان تیغ زبان را
39. ۳۹ز حفظش پیره زال چرخ ازین پسبدوک شمع ریسد ریسمان را
40. ۴۰اگر از آستانش سر بتابندگریبان طوق گردد سرکشان را
41. ۴۱ز خورشید ضمیرش پرتوی دانصفای خاطر اشراقیان را
42. ۴۲ضعیفان را چو در زنهار گیردسحاب روی مه سازد کتان را
43. ۴۳اگر چه احتشامش همچو گردونمسخر کرد سرتاسر جهان را
44. ۴۴شکوهش هند را خوش کرده مسکنبشب روشن شود شان آسمان را
45. ۴۵قلم چون قصه رزمش نویسدکند از خون رقم سر دوستان را
46. ۴۶نیاید زخم تیغ او فراهمبرای خنده دارد گل دهان را
47. ۴۷ز زخمش پوست بر اندام دشمننموداری بود توز کمان را
48. ۴۸سنانش کنجکاوی چون کند سرچو نی مغزی نماید استخوان را
49. ۴۹سلیمانی چشم دشمنانشدو خاتم باشد انگشت سنان را
50. ۵۰زبان را درفشانی از کف اوستز ابرست آب در جو ناودان را
51. ۵۱ز سر حد مکان، خیمه برون زدعطایش تا که گیرد لامکان را
52. ۵۲قلم در وصف جودش جای نگذاشتبه پشت و روی طومار زبان را
53. ۵۳کفش پرداخت کان گوهر و زرفلک برچید آخر این دکان را
54. ۵۴نباشد وعده چون بی انتظاریپسندیده عطای بیگمان را
55. ۵۵درون شیشه افلاک بیندبسان می فضای آسمان را
56. ۵۶همیشه با ترازو تا بود کارسبکبار و گران سنگ جهان را
57. ۵۷بغیر از دشمنش گردون نه بیندسبکباری بخاطرها گران را