1. ۱ای لعل روان‌بخش تو از آب بقا بهآن آب بقا نیز به کام دل ما به
2. ۲زلفین تو چون پرّ غُراب است ولیکناین پرّ غُرابی‌ست که از فرّ هما به
3. ۳از خوی توام بیم و به روی توام امّیدآری دل عاشق همه در خوف و رجا به
4. ۴مویت مکن این گونه گره بر زبر سرکاین رهزن دل‌ها بُوَد و باز رها به
5. ۵ما را چو به گیسوی تو کوتاه بُوَد دستپس گیسوی چون دام تو مادام رسا به
6. ۶مشتم همه پُر سیم شد از ساق تو آریآن پای به دست اولی این دست به پا به
7. ۷رویت به صفا ماند و خالت به حَجَر لیکخالت ز حجر خوش‌تر و رویت ز صفا به
8. ۸با زر طلبم وصل تو نی زور که گفتندخویشی به خوشی اَنسَب و سودا به رضا به
9. ۹تا چند به یک بوسه تراود ز تو صد بخلترکی چو تو ای سیم‌بَر از اهل سخا به
10. ۱۰رخسار تو بر صُنع خدا پاک دلیلی‌ستدر عهد تو چشم همه بر صنع خدا به
11. ۱۱هم ساقی ایوانی و هم ساقهٔ میدانمعشوق چو تو کام‌دهِ کام‌روا به
12. ۱۲در بردنِ دل زلف شبه‌گون تو یکتاستهرچند که بر ماه عذار تو دو تا به
13. ۱۳چشمان تو بیمار و لبان تو شفابخشوین طرفه که بیماری‌اش از عین شفا به
14. ۱۴خطّ تو گیاهی است که بر ماه دمیده‌ستلیکن به دل انگیختن از مهر گیا به
15. ۱۵از لب همه تا ناف ترا بوسه توان زدلیکن سخن اینجاست که هر چیز به جا به
16. ۱۶یاد آیدت آن شب که به مهتاب ز مستیگفتی رخ من پیش تو یا ماه سما به؟
17. ۱۷گفتم که برِ عارض تو ماه سما چیستبل چهر تو از مهر بدان فرّ و بها به
18. ۱۸گفتی که شبی خوش‌تر از امشب نَبُوَد هیچگفتم که شب زلف تو کز مشک ختا به
19. ۱۹گفتی به شهاب است ز نوک مژه‌ام رمگفتم رمش از تیر امیر است و حیا به
20. ۲۰کَهف‌الاُمَنا موتَمِن‌ُالمُلک که از وینادیده قَدَر برتر و نشنیده قضا به
21. ۲۱در گوش وی از بس که دلیر است به هیجااز نای طرب دبدبهٔ کوس وغا به
22. ۲۲بی اسب همی تاخته در کین به سر خصمپایش به زمین اَسلَم و دستش به هوا به
23. ۲۳ناورد بدو ساخته گردد نه به لشکرکابروش ز تیغ اَشهَر و قدّش ز لوا به
24. ۲۴با حَزم وی از نیزه بُوَد خامه نکوترچون در بر موسی که ز شمشیر عصا به
25. ۲۵با خیلِ اُمَم عقده‌گشایی‌ست ورا کارهان دادگر خیل امم عقده‌گشا به
26. ۲۶از خاطر او بندگیِ کس نشود محوهان مالک اقلیم خداوند وفا به
27. ۲۷ای تازه بهار چمن جان که جهان رالطف و غضبت از اثر صیف و شتا به
28. ۲۸خنگ تو صبا‌سِیر و شکوهِ تو جم‌آثارهان مسندِ جم بر زبرِ بادِ صبا به
29. ۲۹حاجات برآری به یک ایمان ز ابروابرو اگر این است ز محراب دعا به
30. ۳۰هر خون که به رگ ریخته در راه تو اولیهر سر که به تن گشته به راه تو فدا به
31. ۳۱گر جرم سها در کنف رای تو پویداز قرصهٔ خورشید شود جرم سها به
32. ۳۲میرا ز در شاه مرا مهر تو زد راهچون مهر تو شد راهزن از راهنما به
33. ۳۳دیدم امنا را و رسیدم وزرا راامروز مهین شخص تو از بهر ثنا به
34. ۳۴تاج‌الامرایی تو و تاج‌الشعرا منتاج‌الشعرا در برِ تاج‌الامرا به
35. ۳۵تا آنکه به امضای دلِ ساده‌پرستانمعشوق سهی‌قامت و خورشید‌لقا به
36. ۳۶تشریف شه و عید همایون به تو فرخوز این دو روان و تنت از عز و علا به