1. ۱خورشید گریزان بودت در خم گیسوزین حلقه بدان حلقه وزین سوی بدان سو
2. ۲گویی به پناه آمده در نزد تو خورشیدزین دست به دامان شدنش با خم گیسو
3. ۳زلفین تو با لعل تو اینگونه که شد راممانا که خریدار شکر آمده هندو
4. ۴و اندر عوض شکر تو زآن خط وزآن خالسوسن به بغل دارد و ناقه به ترازو
5. ۵چشمت به چه ماند به یکی مردم بیمارکز ضعف فرو خفته در آن دامن ابرو
6. ۶زلفت به طبابت شد و زد سرمه‌اش از مشکبیماری‌اش افزود ز ناسازی دارو
7. ۷رخساره ز من تابی غافل که به خوبیخود نیست قفایت کم ازین عارض نیکو
8. ۸رخشنده بود روشنی روی تو از پشتتابنده بود نازکی پشت تو از رو
9. ۹بر هر لب جویی که به گلشن بنشینیاز عشق تو آب ایستد و نگذرد از جو
10. ۱۰گر نقش رخ و زلف تو در باغ نگارنداز گل بپرد رنگ وز سنبل برود بو
11. ۱۱گویند که دیوانه به فردوس نباشدآنان که ندیدند به رخسارهٔ تو مو
12. ۱۲از روی تو جنت بود آراسته‌تر کیوز موی تو دیوانه‌تر ار یافت شود کو
13. ۱۳چشمان تو آهوست ولی مژّه‌اش از شیرسرپنجه بدزدید به نیرنگ و به نیرو
14. ۱۴گر آهوی چشمان تو شد دزد چه پرواتا پادشه طوس بود ضامن آهو
15. ۱۵آن قبلهٔ هشتم که به بستان جلالشکمتر ز ترنجی بود این گنبدِ نُه‌تو
16. ۱۶او مقصد حقّ آمد و حق مقصدِ او گشتبرسنت الجنس مع الجنس یمیلو
17. ۱۷او را نتوان یافت به جز در برِ یزدانیزدان نتوان دید به جز در به رخ او
18. ۱۸کاخش همه با ساحت قدس آمده همدوشکویش همه با عرش الهی زده پهلو
19. ۱۹گو مهر میفروز رخ از چرخ در آن کاخگو حور میفراز قد از خُلد در آن کو
20. ۲۰هر توده از گرد رهش گنبد میناهر ذره از خاک درش روضه مینو
21. ۲۱در سینه یک لؤلؤ صد لجه دهد جایبی کاستن لجه و افزودن لؤلؤ
22. ۲۲ای آیت وحدت که بود مهر تو منظوراز مصحف و از حکم الی الله انیبو
23. ۲۳در کعبه پی دیدن چهر تو روا رودر دیر به ورزیدن مهر تو هیاهو
24. ۲۴نسرشت گل آدم اگر دست تو تا حالدر ملک عدم بود نشسته به دو زانو
25. ۲۵از شوکت یک موی تو موسی خبر ار داشتصد بار روان باخت نگشته ارنی گو
26. ۲۶عفریت زند پنجه ز حشمت به سلیمانبندد اگر از نامه تعویذ به بازو
27. ۲۷با لعل روان‌بخش تو انفاس مسیحاماند تن بی‌جان چو بر معجزه جادو
28. ۲۸اندر چمن فیض تو کارایش هستی استارواح رسل در شمر سبزه خود رو
29. ۲۹اوصاف تو و عشق تو ای شاه فکنده استتاج الشعرا را به درنگ و به تکاپو
30. ۳۰در باز پذیرفتن این تازه چکامهمن منک استوثق من طولک ارجو
31. ۳۱نشگفت گرین چامه ز مستی رود از دستاصغا کند ار میر فلک قدر ملک خو
32. ۳۲پور عضدالدوله ملک زاده محمدکز سیف و قلم جمله ظفرمند و هنرجو
33. ۳۳کانِ گهر و دستش توران و تهمتنملک سخن و کلکش بغداد و هلاکو
34. ۳۴گفتم چو سکندر بود ار بود سکندربا رهبری خضر و به ادراک ارسطو
35. ۳۵چون حلقه به نی حصن عدو را کند از جایگر ز آهن و پولاد کند باره و بارو
36. ۳۶در کشور خصم از فزعش تا نگرد چشمهر سو بچهٔ بی‌پدر است و زنِ بی‌شو
37. ۳۷ای اختر دولت که به آهنگ و به فرهنگمریخ به میدانی و برجیس به مشکو
38. ۳۸با خنجر تو وقعه چه از دیو چه از ددبا لشکر تو قلعه چه از سنگ چه از رو
39. ۳۹گویی بود اندر خم چوگان تو گردونکز انجم رخشاست مرضع رخ آن گو
40. ۴۰تا چهره و زلف بت طوطی خط عشاقاین بال حواصل بود آن پرّ پرستو
41. ۴۱اقبال به تو رام چو سیمرغ به دستانبخت تو به هر گام چو شهباز به تیهو