1. ۱رسید عید کمین کرد و تاخت بر رمضانچنانکه یکشبه یک ساله ره گریخت از آن
2. ۲خراب کرد بدانگونه عید خانه صومکه جان به تهنیتش گفت خانه آبادان
3. ۳همین معامله را پار چرخ با اوکردچنانکه یازده مه خود نبد ز روزه نشان
4. ۴ولیک بسکه وسایط چرخ انگیختدوباره یافت حکومت پس از مه شعبان
5. ۵نخست شب که زجام هلال لب تر کردزخشک مغزی و مستی زخلق دوخت دهان
6. ۶فقیر و منعم و راد و بخیل را شب و روزنه خورد ماند و نه خفت و نه آب داد و نه نان
7. ۷زشست غمرّه خوبان بزور تافت خدنگزدست ابروی ترکان بجبر برد کمان
8. ۸بسا رباب کزو موریانه زد در کاخبسا شراب کزو سرکه شد بدیر مغان
9. ۹نهاد بولهبان را منابر احمدسپرد اهرمنان را سرایر یزدان
10. ۱۰چنان بنای جهان گشت منقلب از ویکه ظلم دید خور از شبنم و مه ازکتان
11. ۱۱زمانه چونکه چنین یافت کار قوم از صومپیام داد بگردون که ای قوام جهان
12. ۱۲چه خفته ای که زدت روزه آتشی در ملککه ماهی از اثر آن به بحر شد بریان
13. ۱۳کنشتیان را بخشیده جامه کعبهبهشتیان را پوشیده کسوت نیران
14. ۱۴بتی که پیکرش آراستی بنرمی سیمزبان ز تشنگیش برده تندی از سوهان
15. ۱۵مهی که از ذقنش خواستی تفرج گویقد از گرسنگیش گشته تالی چوگان
16. ۱۶سپهر گفت کزو نیست این نخست خلافکه بارها پی سودش بملک خواست زیان
17. ۱۷ولی توسط ایام زد فریبم از اوبسا توسط بی جا که آورد حرمان
18. ۱۸پس آنگه از سرکین گفت با مه شوالکه ای بساط زمین را زتو نشاط زمان
19. ۱۹بکش سپاهی ابروکمان و مژگان تیرهمه بموی چو خفتان همه بقدر و سنان
20. ۲۰بطره آفت قوم و بچهره غارت صومبوصل باغ جنان و بهجر داغ جنان
21. ۲۱یکی بهیچ سخن گفته کاین مراست دهنیکی بموی کمر بسته کاین مراست میان
22. ۲۲بشام سلخ و یا زودتر بکه زهلالبرار تیغ و بران جیش روزه را یکران
23. ۲۳ببر بیفکن بشکاف رنجه کن بشکنزلشکرش سر و دست و دل و روان و توان
24. ۲۴زچرخ چون شوال این اجازت یافتزجای جست وکمر بست و برگرفت کمان
25. ۲۵بعزم رزم مه روزه راندهی روزهبدان مثابه که باد شمال و برق یمان
26. ۲۶شبانگهی بدکآمد بجیش روزه فراروز انبساط بخندید همچو شیر ژیان
27. ۲۷نواخت کوس و شد اندر عبوس و تاخت چو طوسسوی فرود صیام است خویش در میدان
28. ۲۸بغارتیدش افسر ز فوق و تحت از تختبیفکنیدش مغز از غرور و تن ز روان
29. ۲۹ندیمهایش کز جنس شیخ و واعظ بودهزار نوع بیازرد و برد در زندان
30. ۳۰کنون زهر جهت آورده جشن را اسبابکنون بهر طرف افکنده عیش را بنیان
31. ۳۱بهر وثاق از او ساقیان سیمین ساقبهر رواق از او مطربان خوش الحان
32. ۳۲همان بخندد فوجش چو برق در آذرهمی بغرد توپش چو رعد در نیسان
33. ۳۳ولیک عید از این فتح زان خوش است که بازرسد بصف سلام خدیو ملک ستان
34. ۳۴ستوده معتمد الدوله عم خسرو عصرکه ذخر گردش چرخست و فخر دور زمان
35. ۳۵هزار بیشه هزبر است چونکه در ناوردهزار کوه وقار است چونکه در ایوان
36. ۳۶ستم کشیده از خرج نزل او معدندرم خریده از دخل بذل او عمان
37. ۳۷ورق ستد رخ او وقت بزم از نسرینسبق برد دل او گاه رزم از سندان
38. ۳۸شرر برد بجحیم از بلارکش مالکصفا دهد به بهشت از مدارکش رضوان
39. ۳۹ای آنخدیو که خواند بوقعه هستی خصمزوجه صارم توکل من علیها فان
40. ۴۰بود بچامه ابداع شوکتت مطلعبود بنامه ایجاد حشمتت عنوان
41. ۴۱بجز حسام تو کو تشنه کام خون عدواستکسی بگینی نشنیده آب را عطشان
42. ۴۲بکلک تو اثر گفت عیسی مریمبرمح تو ثمر چوب موسی عمران
43. ۴۳کس ار ز چله رهاند بقصد حلیت تیردوان بجانب سوفار او رود پیکان
44. ۴۴وگر که خیل تو تیر افکند به جانب کسشود بر او پرسوفار ناوک پیکان
45. ۴۵قمر مساحت خشتی زملکتت نکندبتوسن فلک ار سالها کند جولان
46. ۴۶مهین خدیوا شد وقت آنکه ترک شودزمن رعایت حب الوطن من الایمان
47. ۴۷بود بیزد مرا آنقدر جهالت قدرکه گل بگلشن و عنبر ببحر و زر در کان
48. ۴۸تو همتی کن و برهانم از شداید یزدبدین نیت که رهاند زهر بدت یزدان
49. ۴۹همیشه تا نشود ممکن آنچه نی واجبچرا که بایدش اول وجوب بر امکان
50. ۵۰بود صدیق تو هر روز عیدش از اقبالبود خصیم تو هر دم عزایش از خذلان