1. ۱بت من که از لطافت بودش ز روح عنصرنه چنان لطیف کآید به خیال یا تصور
2. ۲بر قامتش به طوبی شکن آورد کروبیبر طلعتش ز خوبی به مزاج گل تکسّر
3. ۳بودش به دوش کاکل چو به سرو ناز سنبلرخکش چو خرمنی گل لبکش چو حقهٔ دُر
4. ۴نه عجب دل ار ز عالم به جفای اوست خرمچو ویی برای من کم چو منی برای وی پر
5. ۵قدمی که در تحرک سوی او شود تبرکسزد ار همی به تارک کند آن قدم تفاخر
6. ۶همه گرچه در تجرع نتوان از او تمتعبه دو طُرّه‌اش تواضع به دو چهره‌اش تکبر
7. ۷برِ غیر با تلطّف زده بادهٔ تألفهمه بر منش تکلف همه با منش تغیر
8. ۸دم خلد در وصالش دل نافه برده خالشجگر گل از جمالش بگداخت در تحسر
9. ۹صنما غدیر خم شد گه می زدن ز خُم شددل خصم از اشتلم شد به تزایدِ تکدر
10. ۱۰هله آنکه را حسد بُد بنشست بر خر خودچو نبی به امر حق شد ز بر جهاز اشتر
11. ۱۱نه چنان ولی ذوالمن ز رسول شد معینکه بود برای یک تن ره طفره و تعذّر
12. ۱۲شه دین علی عالی دل حق ولی والیکه از او عَلَی‌التَّوالی به فلک شود تذکر
13. ۱۳مَهِ برج آفرینش جلوات شمس بینشثمر درخت دانش در لجهٔ تبحر
14. ۱۴شرر دل ضیا غم بشر ملک قوا یمکه به اژدهای صارم برد از یلان تنمّر
15. ۱۵نه به کشورش تناهی نه به لشکرش ملاهیزده کوس لا الهی به ارائک تجبّر
16. ۱۶ملکا امیر نَحلا اَسَد‌ُالْاَسوَد فَحلاز توجه تو رحلا به عوالم تکنّر
17. ۱۷ز کلیم رب ارنی که به طور گفت و دانیپس نفی لن ترانی تویی آن ولیکن اُنظُر
18. ۱۸ازل و ابد غلامت مه و مهر کاس و جامتنتوان زد از مقامت دم خبرت از تفکر
19. ۱۹جبروت خرگه تو ملکوت جرگه توبه غبار درگه تو بود آیت تبصّر
20. ۲۰حرم خدای سبحان کند استلامش از جانکل کوی تو به دوران بپذیرد ار تحجر
21. ۲۱رخ توست قبلهٔ کن همه سویی‌اش تمکّننه سزد بوی تیامن نه بود در او تیاسر
22. ۲۲ز نقود و صفت ارجو که شوم به عز خواجوبر شه اگر نکور و به در آید از تعیر
23. ۲۳شَرَف‌ُالبَقا وجودش تحف‌التقا سجودشلب عالمی ز جودش به تحمّد و تشکر
24. ۲۴فَرَحَت بِهُ المَحاضِر عَلَمُ الجهار وَالسّرهُوَ مَن اَفاخِمُ البَر هُوَ مَن اَکارِمُ الحُر
25. ۲۵نفرازد از قضا قد نفروزد از قدر خدچو نشیند او به مسند به فضایل تدبر
26. ۲۶زهی ای ستوده کیشت فر از آفتاب بیشتتپد آسمان به پیشت چو تَذَرو نزد سُنقُر
27. ۲۷سخطت جنود اخگر سخنت عقود اخترعَلَمِ تو جالِب‌ُالشَّر قلمِ تو کاشِف‌ُالضُّر
28. ۲۸سمن مراد چهرت چمن خدم سپهرتنسمات صبح مهرت به ارم کند تمسخر
29. ۲۹خهی آن نجیب توسن که شوی بر آن در اوژنبود از سم چو آهن شخ و دره کوب و ره بُر
30. ۳۰ز درنگ رخ چو تابد به وغا چنان شتابدکه به عقل هم نیابد صفتی از او تبادر
31. ۳۱نه به اوج فایض نه سکونش از حضایضظفرش غلام رایض فلکش امیر آخور
32. ۳۲هله تا که اهل سنت به مباحت امامتنزنند گوی دولت برِ شیعی از تشاجر
33. ۳۳به تو التجا جهان را ز تو ارتقا زمان رابه سعادت اختران را پی جاه تو تظاهر