1. ۱تا کی دلا به دام غمش اوفتاده‌ایصد داغش از فراق به جانم نهاده‌ای
2. ۲تا چند جان به زلف دلاویز بسته‌ایتا سیل خون ز دیده روانم گشاده‌ای
3. ۳ای ماه مهربان چو سر زلف خویشتنبردی ز دست ما دل و بر باد داده‌ای
4. ۴چون سرو ایستاده‌ای به لب جوی در چمنهرگز ز لب تو کام دل ما نداده‌ای
5. ۵کی بر منت نظر بود ای یار سنگدلمغرور حسن خویشتن و مست باده‌ای
6. ۶ما در غمت نشسته به خاک رهیم و تومانند سرو بر لب جو ایستاده‌ای
7. ۷ای اشک تا به چند بیفتی به خاک راهگویند در جهان که تو معروف زاده‌ای