1. ۱آه از ستم زمانهٔ دونکاو کرد مرا جگر پر از خون
2. ۲از درد فراق آن دلاراماز دیده روان شده‌ست جیحون
3. ۳قدی چو الف که بود ما رااز تاب فراق کرد چون نون
4. ۴لیلی صفتا منم ز شوقتسرگشته به کوه و دشت مجنون
5. ۵عشق رخت ای بت ستمگرنتوان که ز دل کنیم بیرون
6. ۶از دیده نمی‌رود خیالتیادم نکنی ز بخت وارون
7. ۷چشم تو بریخت خون دلهاهر دم به هزار مکر و افسون
8. ۸آب رخ ما ز آتش هجرکردی تو به خاک راه هامون
9. ۹بر هر دو جهان تو حاکمی عدلما را نرسد چگونه و چون