1. ۱ز سوز عشق رخت آتشیست در جانمکه جز وصال تواَش چاره‌ای نمی‌دانم
2. ۲به بوستان وصالت چو بلبلی مستمولی ز شوق جمالت هزار دستانم
3. ۳اگر تو شوق من و حسن خود نمی‌دانیبه جان تو که من اخلاص خویش می‌دانم
4. ۴اگرچه هست شکستی تو را ز صحبت مامن از وصال تو زین بیش صبر نتوانم
5. ۵به دست ما نبود جز سری، جو سر و خراممیان باغ روان تا به پایت افشانم
6. ۶منم ز تیغ فراقت عظیم خسته و زارمگر وصال تو باشد دوای درمانم
7. ۷حکایت شب وصلش ز من مپرس ای دلکه من به روی چو ماهش ز دیده حیرانم
8. ۸جهان ز عشق تو جان را نهاده بر کف دستنشسته تا چه دهد آن نگار فرمانم